ตอนที่ 1090 สาวใช้ตัวแสบ 994

ตอนที่ 1090 สาวใช้ตัวแสบ 994

“ไม่เป็นไร คุณรีบพาพวกเขาไปช่วยคนก่อนเถอะ” สวีเห้าเซิงแกล้งไอแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ช่วยชีวิตคนสำคัญกว่า”

ได้แบกเสี่ยวอ้ายอยู่ข้างหนังเป็นสิ่งที่เขาเต็มใจอย่างที่สุด จะให้คนอื่นมาทำแทนได้อย่างไร? โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีตลอด

คนอื่น ๆ แอบดูหัวหน้าของพวกเขาเสียหน้า เห็นสภาพนี้แล้ว เขาเป็นคู่รักกัน คงไม่ต้องการให้คุณไปช่วยหรอก แต่ไม่มีใครกล้าพูดและหัวเราะ

“รายงานครับหัวหน้า ข้างหน้ามีรอยแตกพื้นดินขนาดใหญ่ น่าจะเป็นผลกระทบจากแผ่นดินไหวครับ”

สวีเห้าเซิงจำได้ว่าคุณลุงคนนั้นบอกเขาว่าที่นี่เป็นสถานที่หาสมุนไพร เย่เชินหลินอาจจะอยู่แถว ๆ นี้ก็ได้

“รอก่อนครับ รอก่อนครับ”

เสียงตะโกนดังขึ้นและได้ขัดจังหวะของพวกเขา

เซี่ยชีหรั่นดีใจที่เห็นคน ๆ นั้นเดินเข้ามา เขาคือคุณลุงในหมู่บ้านที่ออกมาหาสมุนไพรกับเย่เชินหลินด้วยกัน ดูเหมือนลุงคนนั้นไม่ได้สังเกตเห็นเซี่ยชีหรั่นที่อยู่บนหลังสวีเห้าเซิง เขาอยากบอกพวกเขาว่าเย่เชินหลินตกอยู่ในหลุมนั้น แต่ไม่มีโอกาสพูดสักที ในที่สุดตอนนี้เขาก็มีโอกาสพูดแล้ว

“ใครกำลังตะโกน?” เก่อหยางหันกลับมาแล้วเห็นชายชราที่แต่งตัวทรุดโทรมคนหนึ่ง สีหน้าเขาเคร่งเครียดมาก แผ่นดินไหวครั้งนี้กระทบไปถึงหลาย ๆ ส่วนจริง ๆ

“คุณลุง มีเรื่องอะไรเหรอ?”

เมื่อเห็นลุงเดินเข้ามา เก่อหยางจึงถามเขาด้วยความเป็นห่วง

“เขา เขาน่าจะรู้จักเย่เชินหลิน” สวีเห้าเซิงพูดด้วยความตื่นเต้น เขาเริ่มพูดจาติดอ่างเล็กน้อย แม้ว่าโดยปกติ สวีเห้าเซิงจะไม่ได้เป็นคนพูดเก่ง แต่ก็ไม่ถึงขั้นพูดจาติดอ่าง

เซี่ยชีหรั่นเบิกตากว้างและจดจ่อไปที่ปากของชายชราคนนั้น เธอหวังว่าเขาจะพูดอะไรที่เกี่ยวข้องกับเย่เชินหลิน

ภายใต้สายตาที่คาดหวังของทุกคน คุณลุงคนนั้นรู้สึกเหมือนเขาตกลงไปในถ้ำหมาป่า เขากลืนน้ำลายแล้วค่อย ๆ พูดต่อ “ผมกับคุณเย่ออกมาหาสมุนไพรให้กับคุณเซี่ยด้วยกันครับ คุณเซี่ยขาแพลง เราเพิ่งเก็บสมุนไพรกันเสร็จ แต่ก็พบว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ เรารู้สึกว่าเกิดแผ่นดินไหว แต่คุณเย่วิ่งกลับไปที่หมู่บ้านอย่างไม่คิดชีวิตเลย ผมคิดว่าเขาต้องรีบกลับไปหาคุณเซี่ยแน่นอน”

สวีเห้าเซิงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเซี่ยชีหรั่นที่อยู่บนหลังเขาเกร็งร่างกายขึ้นมาทันที เป็นเพราะการดูแลของเขาทำให้เสี่ยวอ้ายรู้สึกดีมาตลอด แต่เมื่อได้ยินว่าเย่เชินหลินวิ่งกลับไปหาเธออย่างไม่คิดถึงชีวิตเสี่ยวอ้ายจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?

ความกังวลในใจสวีเห้าเซิงเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเสี่ยวอ้ายต้องหวั่นไหวในตัวของเย่เชินหลินแน่ เขาต้องทำอย่างไรถึงจะไล่เย่เชินหลินออกไปจากโลกของเสี่ยวอ้ายได้

“ผมวิ่งตามคุณเย่มา แต่เขายังหนุ่มวิ่งเร็วกว่าผม เขาไม่ทันระวังจึงตกลงไปในหลุมลึกนั้น” คุณลุงยังคงหวาดผวาในขณะที่พูด เพราะฉากนั้นมันน่ากลัวจริง ๆ

เมื่อได้ยินว่าเย่เชินหลินตกลงไปในรอยแตกขนาดใหญ่นั้นเซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกเจ็บปวดใจมาก ราวกับว่าคนตกลงไปในนั้นไม่ใช่เย่เชินหลินแต่กลับเป็นเซี่ยชีหรั่นเอง

“เตรียมอุปกรณ์ เราจะลงไปช่วยคนเดี๋ยวนี้” เก่อหยางเห็นสายตาของสวีเห้าเซิงก็รู้ว่าเขาควรปฏิบัติแล้ว

คนอื่น ๆ ที่ได้รับคำสั่งก็รีบเริ่มงานทันที

เซี่ยชีหรั่นมองเข้าไปด้วยความคาดหวัง เธออยากรู้ว่าเย่เชินหลินอยู่ที่ไหน

สี่ชั่วโมงผ่านไปในพริบตา แต่ก็ยังไม่พบตัวเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกกังวลมาก ซือซือได้แต่แอบมองอยู่ที่ไกลด้วยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์

ทำไมไม่ใช่เธอเองที่เป็นคนลงไปตายในนั้นนะเซี่ยชีหรั่น? ทำไมเธอถึงไม่ยอมตายสักที?

ความหวังของเธอพังทลายลงแล้ว แต่มันไม่ได้สำคัญอะไรอีก เพราะซือซือคิดหาวิธีอื่นได้แล้ว เธอจะทำให้ความสัมพันธ์ของเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ พังทลายลงในสักวัน เธอยังเข้าใจดีว่าถ้าจะจัดการเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นนั้นต้องใช้คนใกล้ตัวที่สุดของพวกเขา เธอจะทำให้พวกเขาเข้าใจผิดกันเอง ก็เหมือนเซี่ยชีหรั่นหนีไปฝรั่งเศสก็เพราะว่าเย่เชินหลินจะแต่งงานกับจงหยุนซาง

เมื่อนึกถึงงานแต่งที่ไม่มีที่มาที่ไปนั้น สายตาของซือซือก็เย็นเยือกลงทันที เธออดไม่ได้ที่จะฆ่าเย่เชินหลินให้ตาย ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตอนนี้ซือซือก็ไม่ใช่สภาพนี้หรอก

สวีเห้าเซิงกับเซี่ยชีหรั่นต่างก็ให้ความสำคัญกับการช่วยเหลืออยู่ ไม่มีใครสังเกตซือซือที่เป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้

“เชินหลิน คุณอยู่ไหนกันแน่?”

เซี่ยชีหรั่นร้องโหยหาเย่เชินหลินอยู่เงียบ ๆ ในใจ เธอหวังว่าเย่เชินหลินจะรีบปรากฏตัวให้เห็น แม้จะออกมาในสภาพที่บาดเจ็บแต่ก็ดีกว่าความว่างเปล่าในตอนนี้

เมื่อเห็นว่ามีคนกำลังเดินมาทางนี้ เซี่ยชีหรั่นก็เกิดความหวังที่ไม่มีวันสิ้นสุดขึ้นมา

“รายงานครับหัวหน้า ข้างล่างไม่มีคนเลยครับ”

เสียง“พรึบ” ดังขึ้นในหัวใจของเซี่ยชีหรั่น เหมือนหัวใจของเธอร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้ง ความหวังทั้งหมดหายไปเหมือนเงาอันว่างเปล่า เย่เชินหลิน คุณจะทิ้งฉันไว้คนเดียวไม่ได้ เชินหลิน คุณต้องอดทนนะ

“หาไปเรื่อย ๆ”

ไม่ว่าคนข้างล่างนี้จะเป็นใคร หน้าที่ของเขาก็คือการช่วยเหลือ เก่อหยางออกคำสั่งเพื่อให้ตามหาคนต่อไป

หลังจากสวีเห้าเซิงได้ยินว่าไม่พบคนด้านล่างนั้น เขาก็สังเกตสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นทันที เมื่อเห็นใบหน้าของเธอซีดเซียวลง สวีเห้าเซิงก็รีบแบกเธอกลับไปที่เต็นท์พยาบาลทันทีโดยไม่คิดอะไรเลย ไม่ว่าเธอจะป่วยจริง ๆ หรือว่าเป็นเพราะเธอช็อคเรื่องของเย่เชินหลิน สวีเห้าเซิงคิดอย่างเดียวคือเขาจะปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นเป็นอะไรไปไม่ได้

เช้าวันที่สอง สวีเห้าเซิงไม่ยอมพาเซี่ยชีหรั่นออกไปไหนอีก เขาอยู่ดูแลเซี่ยชีหรั่นใกล้ ๆ ข้อเท้าของเธอเริ่มดีขึ้นแล้ว แขนของเธอต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกครึ่งเดือน ส่วนลำคอของเธอไม่รู้ต้องใช้เวลารักษานานเท่าไหร่

สวีเห้าเซิงไม่รู้จะอธิบายอย่างไรกับการบาดเจ็บของเซี่ยชีหรั่น เขาหวังว่าเซี่ยชีหรั่นจะป่วยหรือบาดเจ็บแบบนี้ จะได้ไม่มีใครชอบเธอและแย่งเธอไปอีก แต่เขาจะทนดูเธอเจ็บปวดได้อย่างไร

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่ายของวันที่สาม เย่เชินหลินถูกพามาวางไว้ตรงหน้าของเซี่ยชีหรั่น เธอได้แต่มองเย่เชินหลินโดยไม่พูดอะไรสักคำ น้ำตาของเธอไหลลงมาอย่างหยุดไม่อยู่