ตอนที่ 1091
ตอนที่ 1091 สาวใช้ตัวแสบ 995
October 28, 2026
ตอนที่ 1091 สาวใช้ตัวแสบ 995
เขาจ้องเซี่ยชีหรั่นอย่างแน่วแน่ ถึงแม้จะทำเพื่อเธอ เขาก็จะช่วยเย่เชินหลินเช่นกัน
“เธออยู่ตรงนี้ดีๆ นะ ฉันรีบไปรีบมา ” แผ่นหลังที่ค่อนข้างหดหู่ของสวีเห้าเซิงหายไปจากสายตาเซี่ยชีหรั่น เธอเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ อยากจะตามไป เทียบกับสวีเห้าเซิงแล้ว ไม่สามารถก้าวทันเขาได้
ทุกก้าวเดินเซี่ยชีหรั่นรู้สึกเจ็บปวดมาก เหมือนนางเงือกโดนมีดแหลมคม ทั้งหมดเพื่อไปพบเจ้าชายของตัวเอง
สวีเห้าเซิงเดินเร็วมาก เขาอยากรู้สถานการณ์ของเย่เชินหลินให้เร็วหน่อยจากนั้นก็จะได้กลับมาอยู่กับเซี่ยชีหรั่น เธอเคลื่อนไหวไม่สะดวก ไม่คุ้นเคยกับที่นี่ เซี่ยชีหรั่นเดินตามมาเขาไม่รู้เลย ยืนอยู่นอกเต็นท์ ทหารเหล่านั้นเห็นเซี่ยชีหรั่นก็อยากมาช่วย เซี่ยชีหรั่นสั่นมือบอกว่าตัวเองยังโอเค ตอนที่เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาซือซือก็เดินมาอีกด้าน ทหารคนอื่นคิดว่ากำลังทะเลาะกัน ดังนั้นจึงไม่สำคัญ อย่างไรแล้วผิวหน้าของเด็กผู้หญิงก็บาง
เห็นเซี่ยชีหรั่นถึงแม้จะเดินช้าแต่ก็ไม่ล้ม ทหารเหล่านั้นก็แยกย้ายกันไป
ซือซือถือโอกาสเดินไปข้างๆ เซี่ยชีหรั่น พูดอย่างเย็นชา “เซี่ยชีหรั่น นี่คือบทลงโทษของเธอกับเย่เชินหลิน ถือว่าพระเจ้าตาสว่างแล้ว”
เซี่ยชีหรั่นมองซือซือด้วยความสงสัย เธอแน่ใจว่าไม่ได้มีความเกลียดชังใดๆ กับเธอ ทำไมเธอถึงเกลียดเธอได้ขนาดนี้? ครุ่นคิดอย่างหนัก เซี่ยชีหรั่นก็ยังไม่รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอคือใคร
เธอพูดไม่ได้ สภาพในตอนนี้จะอธิบายกับผู้หญิงตรงหน้ายังไง?
“ไม่พูดแปลว่ายอมรับ?”
เซี่ยชีหรั่นมองซือซือ ยากที่จะเข้าใจมาก เธออยากไปหาเย่เชินหลิน ไม่อยากคุยกับผู้หญิงคนนี้ เซี่ยชีหรั่นเดินไปอีกทาง ซือซือก็เดินตามมาทางเดียวกัน เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ ย้ายไปอีกทาง ซือซือก็ทำตามเหมือนกัน เหตุการณ์นี้ทำให้เซี่ยชีหรั่นมีหนามอยู่ในใจ
เธอยอมรับที่ไหน? เธอพูดไม่ได้โอเคไหม!
แต่ซือซือไม่รู้ เธอแค่แสยะยิ้มมองรอยยิ้มหมดหนทางของเย่เชินหลิน เธอต้องการเอาชนะเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่น เธอรู้จักกลัวไหม?
โดนซือซือขวางทาง สวีเห้าเซิงก็หายตัวไปภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดแล้ว
เธอต้องการจะทำอะไรกันแน่ เซี่ยชีหรั่นมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ไม่มีใครพูดอะไร
“เสี่ยวอ้าย เธอออกมาได้ยังไง?”
เสียงของสวีเห้าเซิงดังมาจากที่ไม่ไกล เขาเดินเข้ามาก็เห็นซือซือกับเสี่ยวอ้ายอยู่ด้วยกัน? เสียงนี้ค่อนข้างแปลก
หลังจากซือซือได้ยินเสียงของสวีเห้าเซิง มือเธอก็เริ่มชักกลับ ถอยออกมาจากเซี่ยชีหรั่นขณะที่สวีเห้าเซิงลดเปลือกตาลง เธอไม่สามารถทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ได้
“ซือซือ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ไง? เธอพาเซี่ยชีหรั่นมาเหรอ?” สวีเห้าเซิงมองซือซืออย่างไม่เข้าใจ เขาจำได้ว่าซือซือดูเหมือนจะไม่ได้สนิทกับเซี่ยชีหรั่นแบบนี้
เซี่ยชีหรั่นมองซือซือไม่ได้พูดอะไร เธอไม่พบสิ่งที่น่าสงสัยจากซือซือ ไม่ได้พูดอะไร
สวีเห้าเซิงไม่คิดว่าซือซือจะมาทำร้ายเซี่ยชีหรั่น เห็นมือซือซือที่ชักกลับไป การกระทำเล็กน้อยนี้ทำให้สวีเห้าเซิงคิดอย่างลึกซึ้ง
ซือซือเห็นสวีเห้าเซิงมาแล้ว ในใจก็รู้ว่าแผนร้ายที่อยากทำให้เป็นจริงไม่มีทางสำเร็จแน่ เอาไว้คราวหลังแล้วกัน ต่อไปค่อยหาโอกาสทำให้เซี่ยชีหรั่นหายตัวไป! สภาพอย่างเย่เชินหลินไม่ต้องทำอะไรก็ไม่ห่างไกลจากความตาย!
“เสี่ยวอ้าย ไม่เป็นไรนะ อาการของเย่เชินหลินไม่ได้เลวร้ายที่สุด! พรุ่งนี้เราก็กลับตงเจียงแล้ว!”
สวีเห้าเซิงแสดงออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่พบอะไรผิดปกติ ซือซือมองสวีเห้าเซิงอย่างสงสัย วันนี้เธอแอบได้ยินมาว่าอาการของเย่เชินหลินย่ำแย่มาก! ทำไมสวีเห้าเซิงบอกว่าไม่เป็นอะไร?
เซี่ยชีหรั่นได้ยินว่าเย่เชินหลินไม่เป็นอะไรก็ปล่อยหินก้อนใหญ่ในใจไปเลย!
ไม่จริง ไม่ควรพูดกับพี่สวีว่ามันเป็นง่ายดายแบบนี้ ตอนนั้นเชินหลินดูย่ำแย่มาก!
สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นเชื่อครึ่งๆ เขาก็วางใจไม่น้อย ความประหม่าในดวงตาก็คลายลง!
ซือซือสังเกตเห็นสถานการณ์นี้ ที่แท้สวีเห้าเซิงก็โกหกเซี่ยชีหรั่น!
“ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างมีฉัน!” สวีเห้าเซิงลูบศีรษะเซี่ยชีหรั่นปลอบโยนเธอ
“ไปเถอะ นอนให้สบายนะ พรุ่งนี้เรากลับตงเจียงกัน!”
อย่างไรแล้วที่นี่ก็เป็นปัจจัยทางการแพทย์ที่สร้างขึ้นชั่วคราว พวกเขายังใช้เพื่อการกู้ภัย ทุกวันมีหลายคนรอให้พวกเขาไปรักษา ที่ไหนว่างพร้อมบริการให้เย่เชินหลินเพียงคนเดียว!
เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าบ่งบอกว่าเห็นด้วย เธอก็รู้ว่าแค่กลับไปที่ตงเจียงถึงจะมีปัจจัยการรักษาที่ดียิ่งขึ้น!
“เสี่ยวอ้าย เธอนอนเถอะ ฉันจะเฝ้าอยู่ข้างๆ!”
นึกถึงผู้ชายโบราณเหล่านั้นที่เฝ้าดูแลหญิงผู้เป็นที่รักของตน นี่เขาเรียนรู้จากคนโบราณเหรอ!
หญิงผู้เป็นที่รัก! คำไม่กี่คำนี้ทำให้สวีเห้าเซิงเหมือนกินน้ำผึ้ง! หวานถึงใจ!
“พี่สวี พี่ก็พักผ่อนเถอะ!” เซี่ยชีหรั่นรีบร้อนพูดจบถึงนึกขึ้นได้ว่าเธอเปล่งเสียงไม่ออก เพราะกังวล เธอลืมเรื่องนี้ไปหมดแล้ว!
เซี่ยชีหรั่นดึงมือสวีเห้าเซิงมา เขียนสิ่งที่ตัวเองต้องการจะพูดทีละคำ
มือเธอเย็นนิดหน่อย เล็กจิ๋ว มันดูบอบบางมากในฝ่ามือใหญ่ของเขา
ปลายนิ้วเย็นเฉียบวาดกลางฝ่ามือเขา สวีเห้าเซิงรู้สึกผ่อนคลายนิดหน่อย ให้ตายเถอะ! เขาไม่รู้เลยว่าเธอเขียนอะไร!
เซี่ยชีหรั่นมองเขาด้วยดวงตาโต สวีเห้าเซิงค่อนข้างยากที่จะต่อต้าน!
“เสี่ยวอ้าย เธอเขียนอีกครั้งสิ!”