ตอนที่ 1092 สาวใช้ตัวแสบ 996

ตอนที่ 1092 สาวใช้ตัวแสบ 996

คนคนนี้คือใครกันแน่ ต้องการทำอะไรกันแน่?

“พวกนายไปสืบหาเรื่องนี้ต่อ แต่จำไว้ว่าต้องทำอย่างลับๆ อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้ ห้ามให้คนที่ฐานสามไปเด็ดขาด ถ้าเกิดพวกนายถูกตกเป็นเป้าหมาย”

เหล่าอู่คิด ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาต้องจับคนคนนี้ให้ได้ ถ้าจับคนนี้ไม่ได้ ถ้าผ่อนปรน เหล่าอู่ไม่รู้ว่าเจ้านายจะทำเรื่องแบบไหนออกมา

นี่คือคนไม่กี่คนที่ได้อยู่กับเจ้านาย ถ้าไม่มี เจ้านายต้องเผชิญหน้ากับคนและเรื่องราวที่ร้ายกาจมากมายขนาดนี้ เหล่าอู่ส่ายศีรษะ ไม่ได้ ต้องหาคนคนนี้ให้เจอ

เหล่าอู่ถือโทรศัพท์เดินมามองหลายๆ คนด้วยใบหน้าหนักอึ้ง

“พาคุณเย่ไปส่งที่โรงพยาบาลนี้” เหล่าอู่ส่งสายตาให้กับสิบสาม เขาเชื่อว่าสิบสามเข้าใจความหมายของเขา

เซี่ยชีหรั่นเกิดข้อสงสัยที่ระบุไม่ได้เมื่อครู่นี้ ทำไมตอนนี้ต้องเปลี่ยนโรงพยาบาล? ที่นี่มีอะไรแปลกๆ แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถพูดได้ สวีเห้าเซิงเห็นเธอคิ้วขมวดแน่นอยู่ในสายตา

เสี่ยวอ้ายถ้าสักวันหนึ่งเธอเป็นแบบนี้เพื่อฉันได้ ฉันจะดีใจมาก

“ไปกันเถอะ เราไปดูกัน”

สวีเห้าเซิงพาเซี่ยชีหรั่นไปกับคนที่สิบสามและเหล่าอู่พามาไปยังโรงพยาบาลที่กำหนดไว้

“พี่สวี เชินหลินจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

เดินไปสักพัก เซี่ยชีหรั่นก็มองเย่เชินหลินด้านหลังอย่างเป็นห่วง เธอดึงมือสวีเห้าเซิงมาเขียนอีกครั้ง เพราะกังวลใจ เซี่ยชีหรั่นจึงเขียนอย่างรีบร้อน ถ้าไม่ใช่เพราะสองสามวันนี้เย่เชินหลินชินกับการที่เธอเขียนแล้ว เขาก็คงไม่รู้จริงๆ ว่าเธอเขียนว่าอะไร ปกติเธอเขียนช้ามาก ทำไมวันนี้ถึงเขียนเร็วแบบนี้? เพราะเป็นห่วงเหรอ?

“เสี่ยวอ้าย ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ตอนนี้อยู่ตงเจียงแล้ว เย่เชินหลินจะได้รับการรักษาที่ดีกว่า ฉันเชื่อว่าเขาจะฟื้นขึ้นมา”

ถึงแม้จะเพื่อคุณ เขาจะต้องฟื้นขึ้นมาแน่นอน สวีเห้าเซิงเข้าใจความรู้สึกนี้ การฟื้นขึ้นมาเป็นแค่เรื่องของเวลา โดยส่วนตัวแล้วเขาไม่ต้องการให้เย่เชินหลินฟื้นขึ้นมาเลยสักนิด แต่เห็นแววตากังวลใจของเซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิงก็พ่ายแพ้ อย่าชิงด่วนตายไปก่อนนะ คนที่พูดก็คือเขาล่ะมั้ง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียเสี่ยวอ้ายอยู่ไม่ไกลแล้ว เขามีความรู้สึก การสูญเสียเสี่ยวอ้ายไปก็เป็นเรื่องของเวลาเช่นกัน

มีความรู้สึกแบบนี้ไม่ดีจริงๆ เฝ้ามองคนรักอยู่ห่างออกไป ห่างออกไปตลอดเวลา ไม่รู้ว่าสักวันหนึ่งจะกลายเป็นคนแปลกหน้าหรือเปล่า

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า เธอเชื่อว่าเย่เชินหลินจะฟื้น ถึงจะเพื่อเธอ เพื่อเนี่ยนโม่ เพื่อเนี่ยนโม่ เธอต้องปลุกเย่เชินหลินให้ฟื้นอย่างแน่นอน

หลายคนเพิ่งปรากฏตัวขึ้นหน้าประตูทางเข้าโรงพยาบาล ชายที่เฝ้ากล้องวงจรปิดอึ้งไป นี่ไม่ใช่สิบสามกับเหล่าอู่เหรอ? ทำไมพวกเขามาที่นี่?

ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญสิบสามกับเหล่าอู่คงไม่มาที่นี่ ใครป่วย?

“พวกนายระวังนะ ผู้ป่วยที่พวกเขานำมาต้องดูแลเป็นอย่างดี ห้ามเกิดข้อผิดพลาด”

คนที่พูดจริงๆ แล้วมีสถานะเดียวกับสิบสามและเหล่าอู่ เขาคือเหล่าเอ้อ คนในฐานทั้งหมดมีแค่ไม่กี่คนที่เคยเห็นเขา ทักษะทางการแพทย์ของเขาดีมาก ตอนเย่เฮ่าหรันตายเขาไม่ได้อยู่ประเทศจีน เพราะเย่เฮ่าหรันตายเย่เชินหลินจึงย้ายเหล่าเอ้อกลับมาประเทศจีน เพื่อป้องกันกรณีที่เกิดขึ้นในอนาคตโดยไม่คาดคิด

คนอื่นๆ พยักหน้าและออกมาด้วยความเคารพ

ผู้ป่วยคนนี้ไม่ธรรมดา พวกเขาไม่สามารถละเลยได้

“เชิญเข้ามา” คุณหมอมาเยอะมาก สำหรับคนนอกเหมือนคนที่พวกเขามารักษานั้นไม่ใช่คนเดียว แต่เป็นกลุ่มคน ไม่อย่างนั้นจะใช้คนเยอะขนาดนี้ทำไม?

สวีเห้าเซิงอยากประคองเซี่ยชีหรั่นเข้าไป สิบสามเดินมาพูดขึ้น “คุณสวีใช่ไหม ฉันจะพาคุณเซี่ยไปเอง”

น้ำเสียงเรียบๆ ไม่แน่ใจว่ามีความน่าเกรงขามอะไร ทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้

เซี่ยชีหรั่นมองระยะห่างระหว่างสวีเห้าเซิงกับเธอ รู้สึกกระอักกระอ่วนสักพักหนึ่ง ร่างกายก็แข็งทื่อนิดหน่อย สวีเห้าเซิงสังเกตเห็นการกระทำเล็กน้อยนี้ทันที อย่างไรแล้วพวกเขาทั้งสองคนก็สนิทกันที่สุด

“โอเค งั้นรบกวนคุณผู้หญิงท่านนี้ด้วย”

สวีเห้าเซิงส่งเซี่ยชีหรั่นให้สิบสาม เขามองไปที่สิบสามและเหล่าอู่อย่างไม่มีเหตุผล สองคนนี้รู้จักกับเสี่ยวอ้ายจริงๆ และให้ความเคารพกับเซี่ยชีหรั่นอย่างมาก

เย่เชินหลินจึงอยู่ที่นี่

ถึงแม้เหล่าเอ้อจะเป็นคุณหมอที่ดีที่สุด เขาก็ยังหลับอยู่ตลอดเวลา ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นเลย

ฝู้เฟิ่งหยีและคนของตระกูลเย่ก็รู้เรื่องเย่เชินหลินเช่นกัน ไห่ลี่หมินและหลี่เหอไท้ก็มาเยี่ยมเย่เชินหลิน

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า เขาก็ยังอยู่ที่นั่นตลอด

อาการป่วยของเซี่ยชีหรั่นได้รับการรักษาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถพูดได้เลย เหล่าเอ้อบอกสิบสามว่าลำคอของเซี่ยชีหรั่นต้องการโอกาส

หลินเจี๋ยก็สบายดีเช่นกัน มีแค่เย่เชินหลินเท่านั้นที่ยังนอนอยู่ที่นั่นเช่นเคย คนอื่นจะคุยกับเขาได้อย่างไร

เซี่ยชีหรั่นดูเหมือนจะนิ่งๆ ไม่ค่อยมีอารมณ์มากนักอยู่ตลอดเวลา

“เย่เชินหลิน คุณตื่นมาเถอะนะ”

เซี่ยชีหรั่นจ้องมองเย่เชินหลินที่อยู่บนเตียง น่าเสียดายที่เธอพูดไม่ได้ ทำได้แค่ภาวนาในใจเงียบๆ