ตอนที่ 1093 สาวใช้ตัวแสบ 997

ตอนที่ 1093 สาวใช้ตัวแสบ 997

ภารกิจแรกในตอนนี้คือต้องออกจากเกาะร้างนี้ ไม่มีใคร ไร้ขอบเขต ไม่มีเรือ มองน้ำที่ไหลเชี่ยว เย่เชินหลินขมวดคิ้วหล่อ เขาไม่สามารถทำได้ด้วยความสามารถของตัวเองเพียงอย่างเดียว

ขณะที่เย่เชินหลินตัวแข็งทื่อ เขาเหมือนเห็นวัตถุที่ค่อยๆ ตกลงมา

ชีหรั่น นั่นชีหรั่น

ตอนนี้ขณะนี้ เย่เชินหลินรู้สึกดีใจ เขาเอื้อมมือไปรับเซี่ยชีหรั่นถึงได้พบว่า ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นซีดเซียวมาก ดวงตาละเอียดอ่อนก็หลับสนิท

ความเจ็บปวดครอบงำ เย่เชินหลินอุ้มเซี่ยชีหรั่นค่อยๆ ถอยหลัง

ถอยเพียงก้าวเดียว คนในมือก็ค่อยๆ บีนขึ้นมา อยู่ห่างไกลกับเย่เชินหลิน

“ไม่ ไม่” เย่เชินหลินตะโกนขึ้นมาเสียงดัง

เย่เชินหลินลืมตา ตรงหน้าคือความมืด เขาฝัน ถ้าอย่างนั้นที่นี่คือที่ไหน? เกาะร้างหรือรอยแยกขนาดใหญ่? เย่เชินหลินลองยืนขึ้นมา มีคนจับมือตนไว้

ชีหรั่น ต้องเป็นเธอแน่ๆ

เย่เชินหลินนอนลงไปอีกครั้ง ซึ่งหมายความว่าเขาได้รับการช่วยเหลือ

เขารู้สึกว่าใบหน้าเปียกชื้น ตัวเองร้องไห้เหรอ? มืออีกข้างหนึ่งของเย่เชินหลินสัมผัสใบหน้าหล่อ ไม่ใช่ ถ้าเขาร้องไห้ต้องมีน้ำตาสองข้าง

ตัวเองหลับไปนานเท่าไร เย่เชินหลินคิดเงียบๆ

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่ามีสายตาหนึ่งจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลาท่ามกลางความมืด ง่วงเกินไปจริงๆ เซี่ยชีหรั่นอยากหันตัว นอนต่อไปโดยไม่สนใจสายตาน่ารังเกียจนั้น

ไม่สิ เธอดูแลเย่เชินหลินอยู่ พอคิดแบบนี้ เซี่ยชีหรั่นก็ยืนขึ้นทันที

เธอยังคงมองเย่เชินหลิน เชินหลิน คุณยังไม่ตื่นใช่ไหม? แล้วทำไมคุณลืมตามองฉันได้?

เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไร้ชีวิตชีวาและไร้เรี่ยวแรงไปสัมผัสใบหน้าเย่เชินหลิน อยากค้นหาว่าเขายังอยู่จากใบหน้าที่คุ้นเคยนั้น จ้องมองดวงตาเย่เชินหลิน

เชินหลิน ถ้าคุณลืมตาขึ้นมาทันทีจะดีมาก น่าเสียดายที่มันเป็นแค่ความปรารถนาของฉัน แม้แต่พระเจ้าก็ให้ไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นเดินไปที่หน้าต่างและเปิดผ้าม่านกว้าง มันเป็นอีกวันหนึ่ง เขาก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา

มองทิวทัศน์งดงามนอกหน้าต่าง เซี่ยชีหรั่นไม่มีอารมณ์จะชื่นชมเลยสักนิด เธอค่อยๆ เดินไปยังเซี่ยชีหรั่นที่หน้าต่าง มองใบหน้าเย่เชินหลิน ไม่เคยเบื่อที่จะมอง

ทันใดนั้น ดวงตาที่ปิดสนิทของเย่เชินหลินก็ลืมขึ้น บุกเข้ามาในสายตาและหัวใจของเซี่ยชีหรั่นโดยไม่มีการเตือน

“เชินหลิน，เชินหลิน。”

เสียงเรียกเบาบางบ่งบอกว่าเซี่ยชีหรั่นพูดได้แล้ว แต่เย่เชินหลินไม่รู้ว่าลำคอเซี่ยชีหรั่นมีปัญหาพูดไม่ได้มาตลอด เซี่ยชีหรั่นมัวแต่จดจ่ออยู่กับเย่เชินหลิน เห็นเขาฟื้นขึ้นมา ก็ทิ้งทุกอย่าง ทั้งสองคนไม่พบสิ่งผิดปกติ

สิ่งที่งดงามที่สุดไม่มีอะไรมากไปกว่าความฝันที่เป็นจริง การที่เย่เชินหลินฟื้นขึ้นมาคือความฝันที่เป็นจริงของเซี่ยชีหรั่น

“เชินหลิน ดีจริงๆ ที่คุณไม่เป็นอะไร”

เซี่ยชีหรั่นพึมพำเสียงเบา น้ำตาเม็ดใหญ่บนใบหน้าตกลงมา เหมือนเปิดประตูระบายน้ำ ไม่สามารถหยุดได้ ท่วมท้นจนกลายเป็นภัยพิบัติ

“ไม่ต้องร้องไห้ ไม่ต้องร้อง” เย่เชินหลินเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างค่อนข้างเงอะงะ เขาไม่อยากให้เธอร้องไห้ ตั้งแต่เรื่องงี่เง่าในครั้งนั้น เย่เชินหลินก็ไม่อยากเห็นเซี่ยชีหรั่นร้องไห้อีก

เซี่ยชีหรั่นตัวสั่นเล็กน้อยสูดหายใจ ดวงตาบวมแดง

ตอนนี้ประตูเปิดขึ้น ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้สนใจรายละเอียดเล็กๆ นี้เลย

“แม่” เนี่ยนโม่พุ่งเข้าหาเซี่ยชีหรั่น น้ำเสียงระมัดระวังเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นปวดใจ เธอนิสัยไม่ดีเกินไป ทำให้เนี่ยนโม่เกิดความรู้สึกแบบนี้ได้อย่างไร เขาเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

“เนี่ยนโม่มาหาแม่มา”

เซี่ยชีหรั่นปล่อยเย่เชินหลิน หันตัวโดยธรรมชาติไปมองเนี่ยนโม่ สีหน้ามีแต่รอยยิ้ม แต่น้ำตายังคงคลอเบ้าอยู่ เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่นี้เธอร้องไห้

“แม่”

เนี่ยนโม่ได้ยินเสียงของเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง ก็เปล่งเสียงร้องไห้ออกมา เหมือนเด็กที่น้อยใจเจอทางระบายออกมา

“เนี่ยนโม่ ขอโทษนะที่แม่ไม่ดีเอง”

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงสองสามวันนี้ตัวเองกลายเป็นอีกคนโดยสมบูรณ์ ไม่สนใจเนี่ยนโม่เลย ให้ตายเถอะจริงๆ

“ชีหรั่น เธอพูดได้แล้วเหรอ? เธอพูดได้แล้วจริงๆ”

จิ่วจิ่วร้องออกมาอย่างตื่นเต้น นี่ทำให้เธอตื่นเต้นยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น เย่เชินหลินก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่สิ่งที่จิ่วจิ่วดีใจมากที่สุดคือเซี่ยชีหรั่นสามารถเปล่งเสียงพูดออกมาได้แล้ว

เย่เชินหลินเงียบและครุ่นคิดเกี่ยวกับคำพูดของจิ่วจิ่ว พูดได้แล้ว? ประโยคนี้ถ้าเขาไม่เข้าใจผิดนั่นแสดงว่าก่อนหน้านี้ชีหรั่นพูดไม่ได้

“ใช่ ฉันพูดออกมาได้แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงคุ้นเคยของตัวเองกลับมาอย่างชัดเจนแล้ว เธอมองเย่เชินหลินด้วยแววตายิ้มแย้ม