ตอนที่ 1094 สาวใช้ตัวแสบ 998

ตอนที่ 1094 สาวใช้ตัวแสบ 998

“โอเค กลับกันเถอะ” น้ำเสียงเย่เชินหลินไม่แข็งกระด้างเหมือนเมื่อครู่นี้ มุมปากโค้งแปลกๆ

เซี่ยชีหรั่นมองแผ่นหลังเย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง แลบลิ้นออกมา เย่เชินหลินใจแคบ นิสัยไม่เปลี่ยนเลยสักนิด เธอไม่รู้ว่าการกระทำนี้มันน่าดึงดูดแค่ไหน หลินเจี๋ยผ่านมาพอดี เห็นด้านทะเล้นของเซี่ยชีหรั่น หลินเจี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทาย พอเห็นคนข้างๆ เซี่ยชีหรั่นชัดๆ ว่าเป็นเย่เชินหลิน ฝีเท้าหลินเจี๋ยก็ก้าวไม่ออก

ใช้แล้ว สองสามวันนี้เซี่ยชีหรั่นเฝ้าเย่เชินหลินทั้งวันทั้งคืน ดูแลเย่เชินหลิน เขาน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้วว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ลืมเย่เชินหลินเลย

เขาควรใช้ใบหน้าแบบไหนเผชิญหน้ากับเซี่ยชีหรั่น? เขาและเธอถือว่าเป็นเพื่อนที่อ่อนโยนต่อกัน ไม่สิ พวกเขาเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้น ถ้าไม่มีสวีเห้าเซิง เชื่อว่าเขากับเซี่ยชีหรั่นก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านกัน

เห้าเซิง เห้าเซิงชอบชีหรั่นขนาดนั้น ในหัวใจเขามีแค่เสี่ยวอ้ายคนเดียว ถ้าเขารู้การตัดสินใจของเซี่ยชีหรั่น เห้าเซิง ฉันยังเจ็บเลย นายจะไม่ยิ่งเจ็บเหรอ?

หลินเจี๋ยนึกถึงวันที่ได้อยู่ร่วมกับเซี่ยชีหรั่น เธอสงบนิ่งมาตลอด เป็นคุณผู้หญิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่โดยสมบูรณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะการดูแลของเธอ หลินเจี๋ยไม่รู้ว่าเขาจะรอดไหม บางทีอาจจะไม่ล่ะมั้ง เทียบแล้วก็เหมือนกับที่เซี่ยชีหรั่นคิด เขาคือคุณชายใหญ่ ความทุกข์ทรมานแบบนี้เขาไม่เคยประสบมาก่อนจริงๆ

พอมาอยู่ข้างๆ เย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็กลายเป็นร่าเริงมีชีวิตชีวา แถมยังทะเล้นนิดๆ ด้วย หลินเจี๋ยคิดว่าบางทีนี่อาจจะเป็นความแตกต่างของการมีความรักกับการไม่มีความรักล่ะมั้ง!

หลินเจี๋ยเดินออกไปอย่างสิ้นหวัง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีวันที่ตนชอบผู้หญิงคนหนึ่ง แถมเป็นคนที่มีเจ้าของแล้ว คิดว่าตอนที่ หลินเจี๋ยอย่างเขาจีบผู้หญิง เรียกได้ว่าเร็ว แม่นยำ มั่นคง นอกจากความจริงใจแล้ว เขายินยอมที่จะให้สิ่งอื่นๆ สิ่งที่ผู้หญิงเหล่านี้ขาดมากที่สุดก็คือความจริงใจ ดังนั้นหลินเจี๋ยก็คิดมาตลอดว่าตัวเองจะราบรื่นไปตลอดชีวิต ใครจะไปรู้ล่ะ

บางทีนี่อาจจะเป็นผลกรรมก็ได้มั้ง พระเจ้าไม่อยากเห็นเขาชอบใครบางคน

หลินเจี๋ยขับรถไปใต้คฤหาสน์หลังนั้นที่สวีเห้าเซิงอาศัยอยู่ เขาไม่ค่อยกล้าขึ้นไปเจอสวีเห้าเซิงแต่ก็อยากไปเจอสวีเห้าเซิง เราทั้งคู่ก็ต่างเป็นคนที่โชคร้าย

นานมากๆ นานจนสวีเห้าเซิงที่อยู่ชั้นบนคิดว่าหลินเจี๋ยหลับไปแล้ว เขาเปิดประตูเตรียมมาดูสถานการณ์

ในขณะเดียวกันหลินเจี๋ยก็เปิดประตูรถเช่นกัน ทั้งสองมองหน้ากัน แววตามีแต่ความเห็นใจ และใช่แล้ว ตั้งแต่สวีเห้าเซิงพาเซี่ยชีหรั่นกลับมาก็ไม่ได้ไปหาเซี่ยชีหรั่นเลย ช่วงนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในโลกของหลินเจี๋ย สวีเห้าเซิงคือบ้าน ถ้าคนคนนั้นคือเซี่ยชีหรั่น หลินเจี๋ยเชื่อว่าเขาจะมีความสุขมากที่จะเดินออกไป สถานการณ์ในตอนนี้คือสวีเห้าเซิงไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหว ถึงพูด ก็สงบเงียบไม่มีความสั่นไหว ในแววตาก็ไม่มีความโกรธคนรอบข้าง

“กลับมาแล้วเหรอ”

ประโยคหนึ่งเรียบๆ ถือว่าเป็นการทักทาย ไม่ได้ถามว่าไปไหน แค่ถามว่าสบายดีไหม

“อืม ก็โอเค”

หลินเจี๋ยตอบอย่างค่อนข้างออกแรง ก็โอเคเหรอ? ไม่มีใครรู้ว่าเขาแย่มากแค่ไหน

ผู้ชายก็เป็นแบบนี้หมด บางครั้งก็แบกทุกอย่างไว้คนเดียว แม้ว่าจะหายใจไม่ออกแต่ก็แค่กัดฟันไม่พูดอะไร

ทั้งสองคนไม่รู้จะพูดอะไรดีชั่วขณะหนึ่ง

สวีเห้าเซิงเห็นว่าซือซือไม่ได้ตามมาด้วย คิดว่าหลินเจี๋ยเสียใจเพราะซือซือ แฟนคนแรกของเขาสวีเห้าเซิงเคยคิดว่าเธอทรยศความรักของพวกเขา ตอนนี้ดูแล้วระหว่างพวกเขานั้นไม่ได้มีความรัก แค่เป็นความรู้สึกในใจตอนเด็กๆ และประมาท อยากพูดแต่ไม่กล้าพูดออกมา

“เห้าเซิง วันนี้เราไม่เมาไม่หยุดกันเถอะ”

เดินมาถึงห้องรับแขก คำพูดกะทันหันของหลินเจี๋ยก็ขัดจังหวะการคาดเดาของสวีเห้าเซิง สวีเห้าเซิงมองหลินเจี๋ย หรือเขามีความสัมพันธ์อะไรกับซือซือจริงๆ เหรอ?

ในเมื่อเพื่อนลำบากใจ เขาจะเพิกเฉยได้อย่างไร?

หลินเจี๋ยหยิบเหล้าเก่าแก่ที่มีค่าออกมา แถมยังเติมเหล้าเยอะมาก ที่นี่เมาได้ใช่ไหม? เมาแล้วฝันหวานได้ไหม? ไร้ยางอายได้ไหม?

สวีเห้าเซิงก็รู้สึกแย่เพราะเซี่ยชีหรั่นเช่นกัน ภาวะซึมเศร้าของเขาช่วงนี้มันทรมานเขาจนเป็นบ้าแล้ว หลินเจี๋ยแค่เป็นชนวนระเบิด

ทั้งสองคนนั่งสบายๆ ในห้องรับแขก เติมเหล้าให้เต็มหนึ่งแก้ว ยิ้มให้กัน สิ่งที่น่าสนใจคือมันเป็นยิ้มที่ขมขื่น

แก้วแล้วแก้วเล่า ไม่รู้ว่าดื่มไปกี่แก้ว พวกเขามองหน้ากัน ขณะที่คนกำลังเมาจะมีสติมากที่สุด เมื่อเมาแล้วไม่สามารถแก้ความเศร้าพันครั้งได้

“เสี่ยวอ้าย ฉันไม่อยากปล่อยมือ”

สุดท้ายแล้วสวีเห้าเซิงก็ทนต่อความทรมานในการคิดถึงไม่ได้ เสี่ยวอ้ายสองคำนี้เคี้ยวระหว่างฟันอยู่นานมากกว่าจะพ่นออกมาได้

“ฉันไม่ดีเท่าเขาตรงไหน?”

สวีเห้าเซิงเมา ไม่รู้ว่าถามเซี่ยชีหรั่นที่ไม่อยู่ หรือถามตัวเอง เขาพูดจารีบเร่งมากขึ้นเรื่อยๆ ความไม่เต็มใจในสายตาก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

เทียบกับเย่เชินหลิน สิ่งที่สวีเห้าเซิงอย่างเขาแย่กว่าก็แค่ไม่ได้เจอเซี่ยชีหรั่นก่อน ด้านอื่นๆ สวีเห้าเซิงอย่างเขาแย่ตรงไหน?

“หลินเจี๋ย นายว่าฉันแย่ไหม?”

สวีเห้าเซิงเลื่อนตัวลงจากโซฟาแล้วนั่งลงพื้น เหมือนแรงโน้มถ่วงจะต่ำ ความเจ็บของเขาจะน้อยลงหน่อย หลังจากหัวใจแตกสลายตกลงมาก็ไม่ได้ดังขนาดนั้น

“ไม่แย่ เห้าเซิง นายโดดเด่นมาก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับเย่เชินหลิน นายอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ พวกนายชนชั้นสูงในสาขาที่แตกต่างกัน” หลินเจี๋ยกล่าวอย่างตรงไปตรงมา เย่เชินหลินก็ไม่ได้แย่ไปกว่าสวีเห้าเซิง แต่ถึงเย่เชินหลินจะแย่กว่าสวีเห้าเซิง รักแล้วก็รักแล้ว จะมีทางเลือกมากมายได้อย่างไร? เธอรักเขาก็เลยเลือกเขา ไม่มีอะไรอื่นอีกแล้ว

“ในเมื่อฉันไม่แย่ แล้วทำไมเสี่ยวอ้ายไม่ชอบฉัน? ทำไมเธอไม่เลือกฉัน?”