ตอนที่ 1095 สาวใช้ตัวแสบ 999

ตอนที่ 1095 สาวใช้ตัวแสบ 999

พี่สวี มีแค่พี่สวีของคุณแถมยังโทรมาต่อหน้าฉันอย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้ฉันป่วยอยู่ เย่เชินหลินบ่นเซี่ยชีหรั่นอย่างไร้เสียงโดยที่เซี่ยชีหรั่นไม่รู้เลย

“โอเค รอแป๊บนะคะเดี๋ยวฉันไป”

เห็นเซี่ยชีหรั่นวางโทรศัพท์ ถึงแม้สีหน้าเย่เชินหลินจะไม่ได้บูดบึ้งขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเท่าไร

“คุณจะไปไหน? ” เย่เชินหลินระงับอารมณ์ตัวเอง พยายามแก้ปัญหาอย่างใจเย็น เขาไม่อยากให้อารมณ์ร้ายของตัวเองทำให้เซี่ยชีหรั่นไปที่อื่นอีก จากไปไกล ถ้ากลายเป็นสามสิบปีจะเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่

“เชินหลิน คุณพักฟื้นที่บ้านนะคะ หลินเจี๋ยกับพี่สวีอยากขอบคุณฉัน ยากที่ปฏิเสธน้ำใจคุณก็รู้ พี่สวีดีกับฉันมากมาตลอด ฉันปฏิเสธไม่ได้”

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงผู้ชายคนนั้นที่มักช่วยเธอจัดการปัญหามาตลอดโดยไม่หวังผลตอบแทน ไม่ว่าด้วยอารมณ์หรือเหตุผลเธอก็งดเว้นไม่ได้ ต้องไป

เห็นเซี่ยชีหรั่นมั่นใจในความคิดตัวเอง เย่เชินหลินไม่ชอบอย่างมาก ถึงจะไม่ชอบอย่างไรเธอก็คือเซี่ยชีหรั่น ยังเป็นสาวน้อยที่ครองใจของเขาอยู่เสมอ

เฮ้อ ชีวิตนี้เขาไม่สามารถหนีพ้น ซ่อนตัวจากกับดักรักที่ถักทอโดยเซี่ยชีหรั่นไม่ได้

“คุณไปเถอะ ไปแล้วก็ไม่ต้องกลับมา”

เย่เชินหลินหันรถเข็นไปด้วยความโกรธไม่มองเซี่ยชีหรั่น แผ่นหลังแข็งทื่อ ไม่ต่างกับไม้กระดาน

“ผู้ชายใจแคบจริงๆ ”

เซี่ยชีหรั่นพึมพำและเดินจากไป เธอไม่ใช่สาวน้อยที่ซ่อนตัวใต้ปีกเย่เชินหลินอีกต่อไปแล้ว

“คุณไปแบบนี้จริงดิ? ”

หลังจากเย่เชินหลินได้ยินฝีเท้าเซี่ยชีหรั่น ในใจก็ค่อนข้างตื่นตระหนก หายใจรุนแรงขึ้น แทบกลิ้งตกจากรถเข็น โชคดีที่สาวใช้ข้างๆ เขาคว้าเย่เชินหลินเอาไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องหล่นพื้นแน่ๆ

เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยจนบรรยายได้โดยไม่ต้องคิด เย่เชินหลินอารมณ์เสียมาก เขามีคุณสมบัติอะไรในการมีเซี่ยชีหรั่น?

“ทำใจให้สบายรอฉัน เดี๋ยวก็กลับมาเนี่ยนโม่อยู่บ้าน”

เซี่ยชีหรั่นอธิบายอย่างค่อนข้างหมดหนทาง เพราะเขาเป็นที่หลบภัยของเธอมาตลอดใช่หรือเปล่า จึงเปลี่ยนมาเป็นเธอที่ปลอบเขา? ถ้าเป็นเซี่ยชีหรั่นก็ยอมรับ แค่ต้องขอโทษพี่สวี

เธอไม่ได้หันศีรษะกลับมามองเย่เชินหลิน กลัวว่าเห็นแล้วจะอยู่ต่อ เย่เชินหลินไม่เคยถามเธออย่างอ่อนแรงแบบนี้มาก่อน เธอจึงทนไม่ได้

เย่เชินหลินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากตอบตกลง เขาหันตัวไปไม่มองแผ่นหลังเซี่ยชีหรั่น

“แม่ ผมอยากไปกับแม่” เซี่ยชีหรั่นเดินออกมาจากห้องก็เห็นพ่อบ้านพาเนี่ยนโม่ยืนบริเวณประตู เหมือนจะได้ยินด้านในมาสักพักแล้ว

“ลูกอยู่ที่นี่กับคุณพ่อนะ” เซี่ยชีหรั่นย่อตัวลง มองเนี่ยนโม่ ชี้ไปที่เย่เชินหลินที่หันหน้าเข้ากำแพงอยู่ไม่ไกล

“แต่ผมอยากเจอลุงสวี”

เนี่ยนโม่เหลือบมองเย่เชินหลิน พูดสิ่งที่น่าโกรธออกมา

เย่เชินหลินตัวสั่น แสดงให้เห็นว่าเขาโกรธมาก แต่โกรธแล้วอย่างไร? นั่นลูกของเขา ลูกที่เขารักมากที่สุด ลูกของชีหรั่นกับเขา

เนี่ยนโม่ เนี่ยนโม่ สองคำนี้อยู่ระหว่างริมฝีปากกับฟันของเย่เชินหลินหลายครั้ง เขายิ้ม ชีหรั่นคิดถึงเขามาตลอด แบบนี้ก็ให้เธอไปเถอะ เขาเชื่อว่าเด็กดื้อคนนี้จะถูกเขาจัดการแน่นอน

“คุณเอาเนี่ยนโม่ไปด้วยเถอะ ยังไงแล้วนั่นก็ลุงสวีของเขา”

เย่เชินหลินหันตัวมา โบกมือใหญ่ ใจกว้างยอมให้เป็นแบบนั้น โดยเฉพาะตอนพูดคำว่าลุงสวีนั้นกัดแน่นมาก คนที่มีวิจารณญาณสามารถเข้าใจได้ว่าเขาจงใจเน้นคำพวกนี้

เด็กดื้อ อยากสู้กับฉันเหรอ เธอยังอ่อนโยนเกินไป เขาเป็นได้แค่ลุงสวีของเธอเท่านั้น

“เนี่ยนโม่ ลูกอยากไปเจอลุงสวีหรืออยากอยู่บ้าน?” เซี่ยชีหรั่นเห็นเย่เชินหลินไม่มีวี่แววความโกรธ เจ้าชายใหญ่คนนี้เปลี่ยนนิสัยตั้งแต่เมื่อไร? น่าตกใจจริงๆ

“อยากไปเจอลุงสวี”

เนี่ยนโม่พยักหน้าอย่างแรง กลัวว่าจะมีคนห้ามไม่ให้เขาไป

เห็นท่าทางของเนี่ยนโม่ เซี่ยชีหรั่นก็ยิ้ม เด็กคนนี้สนิทกับสวีเห้าเซิงมากจริงๆ

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นและเนี่ยนโม่จากไปด้วยแววตามีรอยยิ้ม ใบหน้าเขามีรอยยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชา ดูเหมือนคิดหาวิธีบางอย่าง เจ้าเด็กแสบจะไม่กลับมาหาพ่อตัวเองไม่ได้

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินได้ไม่ไกล จางชิงถืออะไรบางอย่างเดินมา เธอเพิ่งเห็นเซี่ยชีหรั่นเดินเข้าไปในห้องเย่เชินหลินจากไกลๆ จางชิงรู้สึกซุปในมือกลายเป็นมันฝรั่งร้อนทันที

เมื่อเธอรู้สึกท้อแท้และต้องการเซี่ยชีหรั่นก็ออกมา แถมพาเนี่ยนโม่มาด้วย