ตอนที่ 1096 สาวใช้ตัวแสบ 1000

ตอนที่ 1096 สาวใช้ตัวแสบ 1000

จิ่วจิ่วยังไม่ทันเข้าไปในห้องเย่เชินหลินก็ตะโกน “ชีหรั่นล่ะ” เสียงดัง

เดินมาถึงนอกห้องเย่เชินหลิน ถนนเส้นนี้วิวไม่แย่ เธออารมณ์ดี แต่ที่นี่ทำไมไม่มีใครสักคนเลยล่ะ บางทีอาจจะเป็นสถานที่ที่เงียบสงบที่สุดในคฤหาสน์ตระกูลเย่

“ฉันบอกว่าออกไป……” เย่เชินหลินยังพูดไม่จบก็ได้ยินเสียงจิ่วจิ่ว นึกถึงความสัมพันธ์ของจิ่วจิ่วและเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็อดกลั้นพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ “ไม่รู้”

นี่เป็นคำพูดเชิงลบอย่างแน่นอน

เย่เชินหลินทำหน้าเย็นชา ราวกับหุ้นในบริษัทเขาติดลบไปสิบจุด

จิ่วจิ่วมองเย่เชินหลินด้วยความสงสัย ไม่รู้มันหมายความว่าไง? ชีหรั่นกับเย่เชินหลินคืนดีกันแล้ว ก็ควรจะติดหนึบกันสิ ทำไมเย่เชินหลินยังทำหน้าเย็นชา แปลกๆ แล้วนะ หรือมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?

เห็นแววตาเต็มไปด้วยความสงสัยของจิ่วจิ่ว เย่เชินหลินก็ทำหน้าเย็นชาและสงสัยเข็นรถเข็นออกไปด้วยตัวเอง ที่นี่ไม่มีคนนอก เย่เชินหลินที่เป็นคนหยิ่งยโสแบบนี้ จะให้คนอื่นมาช่วยได้อย่างไร

“พี่ใหญ่”

“ออกไป”

จิ่วจิ่วยังไม่ทันพูดจบก็โดนเย่เชินหลินไล่ เขาไม่อยากเห็นจิ่วจิ่ว แค่เห็นจิ่วจิ่วเขาก็มักจะนึกถึงผู้หญิงไร้หัวใจคนนั้น ตอนนี้เขาคือคนป่วยที่ต้องดูแล เธอทิ้งเขาไปอย่างโหดเหี้ยม เย่เชินหลินยิ่งคิดยิ่งโกรธ

จิ่วจิ่วมองแผ่นหลังที่ค่อนข้างเย็นยะเยือกของเย่เชินหลิน ใช่ เย็นยะเยือก เย่เชินหลินเป็นคนที่โอ้อวดมาตลอด ทำไมมีวันที่สภาพย่ำแย่แบบนี้

“ฉันไปละ”

จิ่วจิ่วเดินออกไป ทุกคนล้วนมีความโอ้อวดของตัวเอง ดูเหมือนเธอไปตามหาชีหรั่นด้วยตัวเองก็ได้

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินออกมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เอ่ยทักทายอย่างเคารพ

“คุณนาย”

“เรียกฉันว่าชีหรั่นเถอะค่ะ”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มพูด เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา คุณนาย ห่างไกลจากคำเรียกนั้นมานาน ชื่อเรียกนี้ทำให้เธอนึกถึงเหตุการณ์เศร้าๆ อยู่เสมอ แต่มันก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้การพักฟื้นของเย่เชินหลินต้องการการดูแลจากเธอ เธอไม่สามารถทิ้งเขาไปได้

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินออกมาจากห้องรักษาความปลอดภัยก็เห็นรถหรูที่น่ายกย่องคันหนึ่ง เธอไม่ได้สนใจอะไรมาก

ประตูเปิดออก สวีเห้าเซิงค่อยๆ เดินลงมา

“พี่สวี มาแล้วเหรอคะ”

เซี่ยชีหรั่นเดินไปด้วยรองเท้าส้นสูง เสื้อผ้าบนร่างกายไม่ใช่กระโปรงสีขาวเหมือนเมื่อก่อน

“เสี่ยวอ้ายเราออกไปกินข้าวกัน หลินเจี๋ยอยากขอบคุณเธอ”

สวีเห้าเซิงมองใบหน้าคุ้นเคยอย่างละโมบนิดหน่อย การตรอมใจในช่วงนี้ได้รับการเยียวยา แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ตัวเองถูกวางยาพิษ วิธีการถอนพิษก็มีแค่สิ่งนี้ นั่นก็คือเซี่ยชีหรั่น นอกนั้นไม่มีวิธีอื่น

หลินเจี๋ยเปิดหน้าต่างรถ มองสวีเห้าเซิงและเซี่ยชีหรั่นจากไกลๆ

เซี่ยชีหรั่นเดินตามสวีเห้าเซิงมาหน้ารถ สวีเห้าเซิงก้าวไปข้างหน้าเปิดประตูให้ เชิญเซี่ยชีหรั่นขึ้นรถอย่างสุภาพบุรุษ

เห็นมือบนศีรษะ เซี่ยชีหรั่นก็ค่อนข้างประทับใจ ดูเหมือนว่าสวีเห้าเซิงจะดูแลเธอแบบนี้มาโดยตลอด

“ทำไมมีแค่พี่คนเดียว? ซือซือล่ะ? ”

เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสบายๆ ถึงเธอจะไม่ชอบซือซืออย่างมาก แต่ซือซือก็เป็นเพื่อนผู้หญิงของหลินเจี๋ย เขาจะไม่พาซือซือมาได้อย่างไร ไม่กลัวซือซือรู้ทีหลังแล้วหึงเหรอ?

แต่ผู้ชายเจ้าชู้อย่างเขาคงไม่สนใจอะไรมากหรอกมั้ง ได้ยินมาว่าหลินเจี๋ยเป็นผู้หญิงเร็วกว่าเย่เชินหลินเมื่อก่อนอีก

นึกถึงผู้หญิงของเย่เชินหลินในอดีต เซี่ยชีหรั่นก็เจ็บนิดๆ มีผู้หญิงเหล่านั้นและยังมีโม่เสี่ยวหนงด้วย น้องสาวแบบไหนกันที่รักเข้ากระดูก

“เธอมีธุระ”

หลินเจี๋ยพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ ต่อมาก็แอบด่าตัวเอง เขามีสิทธิ์อะไรไม่พอใจ?

นึกถึงเรื่องเมื่อวาน หลินเจี๋ยแอบมองเซี่ยชีหรั่น เหมือนเธอไม่มีอะไรผิดปกติ? หรือไว้หน้าเขาหรือเปล่า? และไม่อยากทำให้เย่เชินหลินเข้าใจผิด? ไม่จริง เย่เชินหลินไม่รู้ นั่นทำเพื่อเขาเหรอ? คิดถึงตรงนี้ หลินเจี๋ยไม่รู้ควรดีใจหรือเสียใจ

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งนั่งลง สวีเห้าเซิงก็โน้มตัวช่วยเธอรัดเข็มขัดนิรภัย การกระทำนี้ดำเนินมาตลอดสามปี วันนี้เซี่ยชีหรั่นตัวแข็งทื่อ

สวีเห้าเซิงสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวละเอียดอ่อนนี้ เสี่ยวอ้ายวันนี้เธอไม่อยากพึ่งฉันเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะเย่เชินหลินใช่ไหม? ยังไม่ทันเริ่มเขาก็แพ้แล้ว จริงๆ เขาก็แพ้ตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว การแต่งงานในประเทศของเย่เชินหลินคาดว่าเสี่ยวอ้ายก็เห็นแล้ว แต่เธอก็ยังดื้อดึงคลอดเนี่ยนโม่ ถ้าไม่ได้รักผู้ชายคนหนึ่งเข้ากระดูก จะยืนกรานที่จะคลอดลูกออกมาได้อย่างไร?

เย่เชินหลินโกรธ เซี่ยชีหรั่นก็ยังไป

จิ่วจิ่วไปแล้ว เขานั่งในห้องทำงานเงียบๆ คนเดียว ชีหรั่น คุณรังเกียจฉันแล้วตามสวีเห้าเซิงไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเหรอ?

และตอนนี้เขาก็เป็นคนพิการ ชีหรั่นควรรักคนที่ดีกว่า ไม่ต้องพูดถึงการที่เขาอยากกักขังชีหรั่นไว้ตระกูลเย่

มีเสียงที่ให้ความเคารพของพ่อบ้านดังขึ้นในเครื่องรับส่งวิทยุ