ตอนที่ 1097 สาวใช้ตัวแสบ 1001

ตอนที่ 1097 สาวใช้ตัวแสบ 1001

“โทร”

เย่เชินหลินก็เป็นห่วงคนอื่นนอกเหนือจากเซี่ยชีหรั่น ตอนที่คิดพิจารณาเพื่อคนอื่น เช่นเหล่าเอ้อในตอนนี้ เย่เชินหลินส่งโทรศัพท์ส่วนตัวให้เหล่าเอ้อ

เหล่าเอ้อประจบสอพลออย่างยิ่ง เป็นครั้งแรกที่ได้จับโทรศัพท์เจ้านาย เขารับมันอย่างระมัดระวัง

“501314”

เย่เชินหลินบอกเบอร์อย่างสุขใจ สุขใจจริงๆ

เหล่าเอ้อฟังจบก็อึ้งไป นี่เจ้านายจริงเหรอ? ที่แท้ก็ปลดล็อก เจ้านายใช้รหัสผ่านที่วิเศษแบบนี้เชียว? แต่เขาไม่อยากตาย กดเพื่อปลดล็อก ค้นหาสมุดโทรศัพท์

เบอร์โทรศัพท์เพียงหนึ่งเดียว

“เชินหลิน？”

กระเป๋าเซี่ยชีหรั่นสั่นสะเทือนขึ้นมา เธอยิ้มอย่างรู้สึกผิด เปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ออกมา เย่เชินหลิน เขาโทรหาเธอมีเรื่องอะไร?

“ฉันไปคุยโทรศัพท์ก่อนนะ” เซี่ยชีหรั่นหยิบโทรศัพท์ออกไปนอกห้อง

สวีเห้าเซิงขมวดคิ้วบึ้งตึง หลินเจี๋ยยิ้มขมขื่นมองเซี่ยชีหรั่นที่เดินออกไป แค่ทานอาหาร ยังทานไม่เสร็จก็โดนเรียกไปซะแล้ว

“ขอโทษนะครับนี่คุณเซี่ยใช่ไหม?”

เสียงไม่คุ้นเคยดังเข้ามา เซี่ยชีหรั่นมองเบอร์ที่โชว์อย่างสงสัย นี่เบอร์เย่เชินหลินนี่หน่า ทำไมเป็นเสียงไม่คุ้น?

“ฉันเองค่ะ ขอโทษนะคะคุณมีธุระอะไรกับฉัน? เจ้าของโทรศัพท์ล่ะ? ”

เซี่ยชีหรั่นควบคุมตัวเอง ต้องนิ่งไว้

“ผมคือหมอผู้รับผิดชอบคุณเย่ หมอเย่ครับ รบกวนคุณมาตระกูลเย่เพื่อช่วยเหลือทีครับ ตอนนี้ขาคุณเย่มีอาการ ย่ำแย่มาก ไม่มีใครเข้าใกล้เขาได้เลย”

เหล่าเอ้อมองเย่เชินหลิน พูดได้ลื่นไหลไม่มีติดขัด เย่เชินหลินมองเหล่าเอ้อด้วยใบหน้าบึ้งตึง บอกว่าเขามีอาการจริงๆ แต่ก็ดี ถ้าเป็นแบบนี้ชีหรั่นจะได้มาได้ซึ่งมันดีกว่าอะไรทั้งนั้น

เหล่าเอ้อมองเย่เชินหลินที่มุมปากยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะพูดถูกแล้ว แต่มันขึ้นกับว่าคุณเซี่ยจะเป็นห่วงเจ้านายจริงๆ หรือเปล่า เจ้านายมันขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะ

“จางชิงไม่อยู่เหรอ? ”

เซี่ยชีหรั่นถามอย่างสงสัย ผู้หญิงคนนั้นอยู่กับตระกูลเย่มาสามปี เธอไม่เชื่อว่าเย่เชินหลินไม่ให้เธอเข้าใกล้ นึกถึงจางชิง เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกปวดใจนิดๆ เธออยู่กับเย่เชินหลินมานานขนาดนั้น เธอเป็นผู้หญิงของเย่เชินหลินตั้งนานแล้ว พอนึกถึงคำว่าผู้หญิงของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง โน้มเอวด้วยความเจ็บปวด

“เสี่ยวอ้าย เธอเป็นอะไร? ” สวีเห้าเซิงไม่สามารถมองจากด้านหลังได้ ดูท่าแล้วเสี่ยวอ้ายเหมือนจะป่วยเลย

“พี่สวีฉันไม่เป็นไร” เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กน้อยพูดขึ้น เธอไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มได้แย่มากแค่ไหน

เหล่าเอ้อได้ยินเซี่ยชีหรั่นเรียกพี่สวี เข้าใจทันทีว่าทำไมวันนี้เจ้านายมีความกดอากาศต่ำขนาดนั้น รู้สึกว่าคุณเซี่ยจะออกไปกับผู้ชายคนอื่น ไม่แปลกที่จะโกรธ

“คุณเซี่ย?” เหล่าเอ้อดวงตาหดเกร็ง ไม่รู้ว่าเจ้านายได้ยินไหม เขารีบดึงดูดความสนใจของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เจ้านายมีความสุขเราทุกคนจะได้มีความสุข

“พี่สวี ฉันคุยโทรศัพท์ก่อน ไม่เป็นไรค่ะ” เซี่ยชีหรั่นถอยมาหนึ่งก้าวพูดขึ้น “ฉันอยู่ค่ะ”

ได้ยินเสียงเซี่ยชีหรั่นเหล่าเอ้อก็สบายใจไม่น้อย

“ตอนนี้คุณเย่ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้นอกจากคุณ ถ้าคุณไม่มายาตัวนี้ไม่รู้จะได้เปลี่ยนเมื่อไร เดิมทีขาคุณเย่ก็ย่ำแย่มาก ถ้ายืดเยื้อเวลา ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงครับ”

ได้ยินคำพูดนี้เซี่ยชีหรั่นก็เครียดในใจ เธอนึกถึงคุณหมอพูดที่โรงพยาบาลเมื่อครั้งก่อน ขาเย่เชินหลินย่ำแย่มาก ต้องระวังเรื่องการฟื้นฟู

เหล่าเอ้อถอนหายใจพูดขึ้น “ไม่รู้ต่อไปจะดีขึ้นได้ไหม”

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะไปไหม ประโยคนี้ทำให้เธอตกเหว ตอนนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอต้องไป ถ้าขาเย่เชินหลินดีขึ้นไม่ได้ เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไร ผู้ชายที่ใจแคบและหยิ่งผยองคนนั้น ถ้าพิการไปบางทีอาจจะไม่มีความกล้าที่จะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป

เหมือนเซี่ยชีหรั่นเป็นหนี้เขาเมื่อชาติที่แล้ว เซี่ยชีหรั่นค่อยๆ ยืนขึ้นมา นึกถึงที่บอกว่าไม่อยากให้คนอื่นเข้าใกล้เขา ในใจเซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าควรดีใจหรือควรโกรธ สรุปแล้วรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ขอโทษนะคะ พี่สวี หลินเจี๋ย ฉันต้องกลับแล้ว ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย วันอื่นฉันจะเลี้ยงพวกคุณนะคะ” เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงจางๆ บนใบหน้าแสดงความรู้สึกผิด

“เสี่ยวอ้าย คุณไปเถอะ”

สวีเห้าเซิงไม่รู้ว่าทำไมเขาพูดประโยคนี้ออกมาได้ แถมยังยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า ต้องการให้เซี่ยชีหรั่นมองความคิดที่แท้จริงของเขาไม่ออก มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าตอนนี้สวีเห้าเซิงอยากบอกว่า เสี่ยวอ้าย เธออย่าไปเลยนะ เรากลับไปแต่งงานกันที่ประเทศฝรั่งเศสเถอะ

แต่เขาทำแบบนี้ไม่ได้ ถ้าเซี่ยชีหรั่นอยากทำ เขาก็สนับสนุนเธอโดยไม่มีเงื่อนไข ปล่อยให้เธอไร้ความกังวล ปล่อยมือทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ

“ขอโทษนะ ฉันไปก่อน”

เซี่ยชีหรั่นยังเดินออกไปไม่กี่ก้าว หลินเจี๋ยก็ขมวดคิ้วพูดขึ้น “ฉันไปส่งเธอได้ไหม?”

ตอนเธอมานั่งรถพวกเขา ตอนนี้กลับไป……

“ไม่เป็นไร ฉันเรียกรถก็ได้” เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะแสดงว่าไม่ต้อง เธอไม่สามารถอยู่ทานอาหารกับพวกเขาได้ก็ไม่มีมารยาทมากแล้ว ถ้าให้พวกเขาไปส่งเธอกลับโดยที่ยังทานอาหารไม่เสร็จยิ่งไม่มีมารยาทเลย