ตอนที่ 1098 สาวใช้ตัวแสบ 1002

ตอนที่ 1098 สาวใช้ตัวแสบ 1002

“เรามารับเย่เชินหลิน เขาควรกลับไปแล้ว”

เสียงสองคนนั้นเย็นเหมือนไม่ใช่มนุษย์ พวกเขาก็ไม่ใช่มนุษย์

เซี่ยชีหรั่นนึกถึงยมทูตขาวดำในตำนาน ไม่จริงมั้ง มันมียมทูตขาวดำตอนไหนกัน? นี่มันคือความฝันหรืออะไร? แต่เย่เชินหลินดูเหมือนจริงมาก เขาฟื้นมาแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังหลับอยู่?

เซี่ยชีหรั่นมองไปอย่างไม่เข้าใจ ริมฝีปากที่เคยดูดีในอดีตตอนนี้เหี่ยวแห้ง

“ไม่ พวกคุณไปซะ เย่เชินหลินจะตายได้ยังไง”

ใช่ เชินหลินของเธอจะไม่ตาย เขาฟื้นขึ้นมาแล้ว เซี่ยชีหรั่นจำได้ว่าเย่เชินหลินฟื้นขึ้นมาแล้ว แค่ขาและเท้ายังเดินไม่สะดวกเท่านั้น เห็นได้ชัดว่ายมทูตขาวดำเป็นผีโง่ เป็นผีที่สุ่มตรวจจริงๆ

“เซี่ยชีหรั่น เธอตกลงว่าจะแต่งงานกับสวีเห้าเซิง ทำไมยังมาสนใจเย่เชินหลินอีก? ”

ใบหน้ายมทูตขาวนั้นขาวโพลน มองเย่เชินหลินแล้วเอ่ยปากถามขึ้นอย่างบังคับ บังคับเซี่ยชีหรั่นจนมุมจนพูดไม่ออก

“ให้เย่เชินหลินตามเราไปที่ริมแม่น้ำเพื่อลืมอดีตเถอะ” ยมทูตดำถอนหายใจและพูดขึ้น

“แต่เย่เชินหลินยังไม่ตาย ยืนยันไม่ได้”

เซี่ยชีหรั่นปกป้องอย่างกระตือรือร้น เธอจะให้เย่เชินหลินตายไปไม่ได้

“สาวน้อย สนใจตัวเองให้ดีเถอะ”

ยมทูตขาวดึงเย่เชินหลินกำลังจะไปอย่างไม่พอใจ

“ปล่อยนะ พวกคุณปล่อยเย่เชินหลินนะ”

เซี่ยชีหรั่นดิ้นรนกระโดดโลดเต้นกลางอากาศ

เย่เชินหลินเปิดประตูรถเห็นเหตุการณ์นี้ ประโยคนั้นที่ว่าปล่อยเย่เชินหลินนะ เขาได้ยิน คนที่ตามมาข้างๆ ก็ได้ยินเช่นกัน เขาเอื้อมมือออกไปจะโอบเซี่ยชีหรั่น มือโอบเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั่งอยู่บนรถเข็น เขาไม่ใช่เย่เชินหลินในอดีตแล้ว

เสี่ยวซินมองเย่เชินหลินโดยไม่กล้าหายใจแรง ออร่านี้มันมากเกินไป ผู้อำนวยการบอกว่าต้องเคารพคุณเย่ ต้องนำคุณเซี่ยกลับมาให้ดี

เย่เชินหลินทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจตื่น

“เชินหลิน หลิน” เซี่ยชีหรั่นร้องโอ้วขึ้นมาแล้วกอดเย่เชินหลิน ดีที่เป็นความฝัน ยังดีที่เป็นแค่ฝัน เวลาหยุดนิ่ง เหล่าเอ้อพาเสี่ยวซินถอยออกมา

นานมากแล้ว หลินตัวนี้อยู่ห่างไกลเย่เชินหลินมากแล้ว กลับไปฝันอีกตอนเที่ยงคืน ในฝันเธอเรียกเขา หวานเยิ้มจนแทบตาย ตื่นขึ้นมาเป็นแค่ห้องมืดๆ คิดว่าเมื่อก่อนมักมีเซี่ยชีหรั่นอยู่ข้างๆ

“ที่รัก ฉันไม่เป็นไร”

เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่น ความรู้สึกในใจยังอธิบายไม่ชัดเจน ไม่ว่าจะคู่ควรกับเซี่ยชีหรั่นหรือไม่ เขาก็จะไม่ปล่อยมือ เย่เชินหลินกัดฟัน เขาต้องยืนขึ้นมาให้ได้ แค่ยืนขึ้นมาให้ได้เขาก็จะสู้กับสวีเห้าเซิงได้ เธอคือสมบัติของเขา เขาไม่อยากทำให้เธอน้อยใจ

“จริงสิ หมอเย่บอกว่าคุณเหมือนจะอาการย่ำแย่มาก? เกิดอะไรขึ้นคะ? ”

เซี่ยชีหรั่นถอยออกจากอ้อมกอดเย่เชินหลิน เดินอ้อมรถเข็นเขาอีกรอบและอีกรอบดูเย่เชินหลินจะปกติมาก นอกจากไม่สามารถยืนขึ้นได้ ก็ไม่ต่างอะไรกับตอนเธอออกมา? คุณหมอเย่โกหกเธอเหรอ? ความคิดนี้ก็ผุดขึ้นมาทันที

เซี่ยชีหรั่นอยากเข้าใจหลายๆ เรื่องทันที แค่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหมอเย่ต้องโกหกเธอด้วย? ทำไมเย่เชินหลินถึงให้โทรศัพท์ตัวเอง

เห็นตาโตของเซี่ยชีหรั่นมีแต่คำถาม เย่เชินหลินก็ไม่คิดจะอธิบาย

“ไป เข้าไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉัน”

เย่เชินหลินไม่ตอบคำถามเซี่ยชีหรั่น แต่เอ่ยความต้องการของตัวเอง “ฉันหิวมาก” เขาไม่ได้หิวจริงๆ แค่อยากให้เธอทานอาหารกับเขาเท่านั้น เพลิดเพลินกับความอบอุ่นของครอบครัว

“หิวแล้วทำไมไม่กินข้าว”

เซี่ยชีหรั่นไม่สงสัยแรงจูงใจอื่นๆ ส่ายศีรษะถอนหายใจ เย่เชินหลินผู้ชายใจแคบคนนี้ก็ยังเหมือนเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนได้เมื่อไร

“ฉันรอคุณมากิน”

เซี่ยชีหรั่นเห็นแก่เขาที่ยังเป็นผู้ป่วยเลยไม่อยากพูดอะไรกับเขามาก อีกอย่างตอนนี้ควรทานอาหารได้แล้ว

“คุณเซี่ย”

เหล่าเอ้อยืนในห้องรับแขก ทักทายเซี่ยชีหรั่นอย่างอ่อนโยน

เซี่ยชีหรั่นอยากถามว่าทำไมเย่เชินหลินไม่ได้อาการย่ำแย่เหมือนที่เขาพูด ต่อมาคิดว่าเขาก็แค่ช่วยเย่เชินหลินเท่านั้น ตัวเองไม่ควรทำให้คนอื่นลำบากใจ เธอใจร้ายไม่ลง

เหล่าเอ้อเห็นเซี่ยชีหรั่นทำท่าทางลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่าง เขาแค่แสร้งทำเป็นไม่เห็น นั่งโซฟาอย่างเคารพ พูดขึ้นอย่างจริงจัง “คุณเซี่ย ที่เรียกคุณมามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาครับ” การแสดงออกบนใบหน้าเคร่งขรึมมาก ดูเหมือนจะปรึกษาเรื่องใหญ่มาก

เสี่ยวซินเดินอยู่ด้านหลัง เห็นเหล่าเอ้อเป็นแบบนี้ ในใจก็คิดว่าผู้อำนวยการของพวกเขาจะโกหกอีกแล้ว ทุกคนสับสนกับรูปลักษณ์ภายนอกของเขา เหล่าเอ้อเป็นคนที่สร้างความสับสนมากที่สุดในบรรดาพวกเขา

“เรื่องอะไรคะ?”

เมื่อได้ยินคุณหมอเย่มีเรื่องสำคัญ เซี่ยชีหรั่นก็ตึงเครียด เย่เชินหลินรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวนิดๆ ของเซี่ยชีหรั่น เธอเป็นห่วงเขา นี่มันทำให้เย่เชินหลินดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น

“คุณเซี่ยชีหรั่น ขาคุณเย่ไม่ใช่ว่าฟื้นฟูไม่ได้ แค่เขาต้องอารมณ์ดี ต้องมีความอดทนในใจ เราสามารถช่วยได้ถ้าเขาเองก็ต้องการหาย คุณก็รู้ ถ้าผู้ป่วยไม่ยอมรักษา หมอจะดีแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์”