ตอนที่ 1099 สาวใช้ตัวแสบ 1003

ตอนที่ 1099 สาวใช้ตัวแสบ 1003

“คุณเป็นอะไรเนี่ย?”

เซี่ยชีหรั่นถามขึ้นอย่างค่อนข้างประหม่า เห็นใบหน้ากังวลของเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินก็แอบหัวเราะในใจ ดูเหมือนยัยตัวเล็กยังเป็นห่วงเขา การแสดงออกนี้ชัดเจนมาก เขาต้องทำงานให้หนักขึ้น ไม่อย่างนั้นสวีเห้าเซิงจะแย่งยัยตัวเล็กไป นึกถึงสวีเห้าเซิงแล้วเย่เชินหลินก็อารมณ์เสียอย่างมาก

เซี่ยชีหรั่นมองสำรวจเย่เชินหลินขึ้นลง ดูเหมือนไม่มีความปกติแต่อย่างใด

“ฉันเป็นคนป่วย”

คุณชายเย่ไม่มองเซี่ยชีหรั่นเลย พูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา เหมือนเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วที่เซี่ยชีหรั่นป้อนข้าวเขา เซี่ยชีหรั่นนึกถึงคำพูดของคุณหมอเย่ เพื่อให้เย่เชินหลินดีขึ้นไวๆ เธอทำได้เพียงประนีประนอมก่อน ใครให้คนคนนี้เป็นเย่เชินหลินล่ะ เซี่ยชีหรั่นหนีไม่พ้นหรอก เป็นภัยพิบัติที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

เย่เชินหลินพอใจกับการเชื่อฟังของเซี่ยชีหรั่นมาก มันเหมือนย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว

“คุณเย่ แย่แล้ว”

เสียงตื่นตระหนกของพ่อบ้านดังขึ้นมาจากเครื่องรับส่งวิทยุอย่างไม่ถูกกาลเทศะ ใบหน้าเย่เชินหลินบูดบึ้งน่ากลัว ตอนนี้เขาอยากจะออกไปเย็บปากพ่อบ้านไม่ให้พูดตลอดไปจริงๆ เลย ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่แค่ไหนก็สามารถยืดออกไปได้

ในใจเซี่ยชีหรั่น พ่อบ้านเป็นคนใจเย็นมาโดยตลอด ถึงแม้แต่ก่อนตอนที่โหดเหี้ยมกับผู้อื่นก็ไม่เห็นตื่นตระหนกแบบนี้ ยังดีที่ต่อมาพ่อบ้านเปลี่ยนไปแล้ว

คงจะเป็นเรื่องไม่เล็ก เซี่ยชีหรั่นเป็นห่วงเนี่ยนโม่อยู่ในใจรางๆ วันนี้หลังจากออกไปเขาอยู่กับพ่อบ้าน ถึงจะบอกว่าฝู้เฟิ่งหยีดูแลเนี่ยนโม่ เซี่ยชีหรั่นก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีในใจ

“เชินหลิน เราถามหน่อยว่าเรื่องอะไร”

สิ่งที่เซี่ยชีหรั่นวางใจไม่ลงมากที่สุดก็คือเนี่ยนโม่ หลังจากที่เธอกลับมาสนใจแค่เย่เชินหลิน เหมือนไม่เห็นเนี่ยนโม่เลย เด็กคนนี้ไม่รู้ไปไหนแล้ว

เย่เชินหลินเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นอยากถามพ่อบ้านว่าเรื่องอะไร เขาทำหน้าเย็นชาไม่ได้ตอบตกลง แต่ก็ไม่เอ่ยปากคัดค้าน เซี่ยชีหรั่นจึงคิดว่าเย่เชินหลินเห็นด้วยโดยอัตโนมัติ

คิดสักพัก เซี่ยชีหรั่นตัดสินใจออกไปถาม ไปถามต่อหน้าอย่างไรแล้วก็ชัดเจนกว่า ถึงแม้จะบอกว่าเธอกับพ่อบ้านจะอยู่ต่อหน้ากันแล้ว แต่มันก็แค่เสียง บางทีอาจจะมองอะไรบางอย่างออกจากการเคลื่อนไหวของพ่อบ้านก็ได้

เย่เชินหลินเห็นเซี่ยชีหรั่นเดินออกไป ก็ยิ่งเย็นชา

“คุณจะไปไหน? ”

“ฉันจะไปหาพ่อบ้าน” เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินที่หน้ามืดมนขึ้นอย่างไม่เข้าใจ มันร้ายแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

“ให้เขาเข้ามา” เสียงเย็นยะเยือกของเย่เชินหลินขัดฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าของเซี่ยชีหรั่น เซี่ยชีหรั่นมองนอกประตู จะให้เขาเข้ามาหรือให้เธอออกไปหาเขา? “ฉันออกไปดีกว่า”

เย่เชินหลินได้ยินคำพูดนี้ของเซี่ยชีหรั่น ก็ยิ่งไม่พอใจแล้ว สามปีมานี้ยัยตัวเล็กไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย เอาแต่เรียนรู้ที่จะคัดค้านเขา

ช่างเถอะ เขาเป็นคนป่วย เธอไม่มีประสบการณ์เหมือนเขา เซี่ยชีหรั่นเบ้ปาก เดินผ่านประตูไปแล้วพูดเบาๆ กับเครื่องรับส่งวิทยุ “พ่อบ้าน คุณเย่เชิญให้คุณเข้ามาค่ะ”

เมื่อเย่เชินหลินได้ยินว่าคุณเย่ ก็มักรู้สึกว่าเซี่ยชีหรั่นต้องการแยกตัวไปจากเขา อารมณ์เสียสุดๆ มันแย่มากจริงๆ

พ่อบ้านพอได้ยินเสียงเซี่ยชีหรั่นก็รู้ว่าแย่แล้ว คุณเย่ต้องโกรธมากแน่ๆ แต่เขาต้องบอกคุณเย่เรื่องนี้ ถ้าเขาไม่พูด อีกไม่นานเขาก็จะตายแย่กว่านี้ พ่อบ้านเช็ดเหงื่อบนศีรษะ เดินเข้ามาอย่างจริงจังน่ากลัว

ยื่นศีรษะไปก็เป็นมีด หดศีรษะกลับมาก็เป็นมีด เขาฝืนใจดีกว่า

เห็นพ่อบ้านมีท่าทางหวาดกลัว เซี่ยชีหรั่นก็มองเย่เชินหลิน ไม่พูดอะไร เหมือนเย่เชินหลินเป็นแบบนี้มาโดยตลอด ไม่พูดอะไรแต่ก็สามารถทำให้คนอื่นกลัวเขาได้มากขึ้น

“พ่อบ้านมีเรื่องอะไรคะ? ”

เซี่ยชีหรั่นซาบซึ้งใจที่เมื่อก่อนพ่อบ้านช่วยเหลือเธอไว้มาก ไม่อยากให้พ่อบ้านทรมานไปกับแววตาของเย่เชินหลิน ก้าวก่ายอำนาจคนอื่น เธอไม่ได้มองเย่เชินหลิน บุญคุณเท่าหยดน้ำ ก็ต้องตอบแทนอย่างยิ่งใหญ่

“คุณเซี่ย แย่แล้ว คุณชายน้อยหายตัวไปครับ”

ใบหน้าพ่อบ้านเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ยิ่งไม่กล้ามองเย่เชินหลิน

“ทำไมหายตัวไป คนอื่นล่ะ? ”

ถึงเย่เชินหลินผิวเผินจะสงบนิ่ง แต่ในใจแทบระเบิด คนตัวโตหายไปได้อย่างไร? นี่มันสถานการณ์แบบไหน? เขามองพ่อบ้านด้วยแววตาที่เฉียบคมยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าถ้าไม่บอกเหตุผลต่างๆ จะต้องทำให้เขารู้ว่าทำไมดอกไม้ถึงเป็นสีแดงแบบนี้

คุณชายน้อย ที่พ่อบ้านพูดถึงคงไม่ใช่เนี่ยนโม่ใช่ไหม

“พ่อบ้าน ที่พ่อบ้านพูดถึงไม่ใช่เนี่ยนโม่ใช่ไหม?” ใบหน้าเซี่ยชีหรั่นยิ้มแปลกๆ มุมปากเธออ้าๆ ปิดๆ มองพ่อบ้านหนึ่งครั้ง แล้วก้มศีรษะลงมองปลายเท้า ในใจภาวนาขอให้อย่าเป็นเนื้อหาที่เลวร้าย

เย่เชินหลินให้ความสนใจการกระทำเล็กน้อยของเซี่ยชีหรั่น หัวใจเจ็บปวดขึ้นมาเล็กน้อยโดยไม่สามารถตรวจสอบได้ ชีหรั่น ไม่ต้องกังวลนะ เนี่ยนโม่ก็เป็นลูกของฉัน เราต้องหาเขาให้เจอ จะต้องหาให้เจอ