ตอนที่ 1101 สาวใช้ตัวแสบ 1005

ตอนที่ 1101 สาวใช้ตัวแสบ 1005

“คุณวางสายละเหรอ” เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หน้าจอที่ดับแล้วที่เย่เชินหลินส่งให้ พี่เสี่ยวจุนกับเย่เชินหลินคุยกันนั้นเซี่ยชีหรั่นแอบฟังบางส่วน เธอหลับตาลง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดถึงเรื่องอื่น ในใจเธอตอนนี้คือต้องหาทางหาเนี่ยนโม่ให้เจอ

“ไม่เป็นไรนะ หาเนี่ยนโม่ให้เจอก่อน ไม่รู้ว่าลูกหายไปนานแค่ไหนแล้ว”

เย่เชินหลินพูดอย่างดูดี อยากเอาเรื่องโม่เสี่ยวจุนออกจากความคิดเซี่ยชีหรั่นจึงใช้ลูกเป็นเครื่องมือ เขารู้ว่ามันต่ำทรามแต่เวลานี้เพื่อความรักแล้วเล่ห์กลเล็กๆน้อยๆก็เป็นสิ่งจำเป็น

เซี่ยชีหรั่นได้ยินเย่เชินหลินพูดแบบนั้นก็เห็นด้วย ควรจะต้องหาลูกให้เจอ

“คุณรออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวผมไปหาลูกเอง”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินแวบหนึ่ง คิดว่าเขายังไม่ดีขึ้นน่าจะอยู่บ้านมากกว่า

เย่เชินหลินมองแผ่นหลังเซี่ยชีหรั่นที่เดินออกไปไกล ใบหน้าเขายิ่งตกใจ ดูท่าเขาต้องรีบแล้ว ไม่งั้นจะตามไม่ทันยัยตัวเล็ก

คนในตระกูลเย่ช่วยกันตามหาเนี่ยนโม่เกือบแทบจะทุกคน เย่เชินหลินเข็นรถเข็นไปที่สวน หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเรียกผู้คนจากฐาน 1 และฐาน 3 เพื่อหาใครบางคน

เหล่าเอ้อเดินมาหาเย่เชินหลิน ทำความเคารพแล้วเอ่ยว่า “นายท่าน”

“ที่นี่เรียกผมว่าคุณเย่ก็พอแล้ว อีกอย่างขาผมจะดีขึ้นเมื่อไหร่”

นี่ต่างหากถึงจะเป็นเรื่องที่เย่เชินหลินกังวลใจ เห็นวิลล่าตระกูลเย่เงียบสงบลง เย่เชินหลินนั้นอยากออกไปมากกว่าใคร เขาอยากอยู่ข้างๆเซี่ยชีหรั่น

“ขาของคุณฟื้นฟูได้ดีไม่มีปัญหา อีกอย่างคุณเย่เองก็ดูแลอย่างดี ไม่นานหรอกครับ”

เหล่าเอ้อพูดอย่างตั้งใจ ความเพียรสร้างปาฏิหาริย์ได้

“เข้าใจแล้ว”

เย่เชินหลินมองไปที่ที่ไม่ไกลนัก ไม่นานเขาจะสามารถยืนได้ เหลือแต่รอให้เขาดีใจตอนที่ดีขึ้นแล้ว

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินเข้าประตูมาก็เห็นโม่เสี่ยวจุนรีบร้อนพุ่งพรวดมาหา ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อเหมือนเพิ่งไปตากฝนมา

“ชีหรั่น ไม่ต้องกังวลนะ เราจะต้องหาเนี่ยนโม่เจอ” โม่เสี่ยวจุนกระหืดกระหอบปลอบเซี่ยชีหรั่น สายตานั้นร้อนรนกว่าเซี่ยชีหรั่นอีก

“พี่ ฉันไม่เป็นไรค่ะ ทำไมรีบวิ่งมาแบบนี้” เซี่ยชีหรั่นเห็นหน้าผากโม่เสี่ยวจุนมีเหงื่อเม็ดใหญ่ไหล ในใจก็รู้สึกซาบซึ้ง ไม่ว่าเมื่อไหร่เขาก็เป็นห่วงเธอเสมอ

คิดว่าเมื่อก่อนเนี่ยนโม่ก็เคยหายไปครั้งหนึ่ง ครั้งนั้นยังดีที่สวีเห้าเซิงช่วยเธอตามหา แต่ตอนนี้มีคนตั้งมากมายช่วยหา ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกขอบคุณ เนี่ยนโม่ควรจะเติบโตที่ตงเจียงดีไหมนะ

สวีเห้าเซิงกับหลินเจี๋ยต่างรินเหล้าใส่แก้วตัวเอง ต่างคนต่างความคิด เหล้าแก้วใหญ่แต่ละแก้วค่อยๆไหลลงท้อง ราวกับว่ากำลังดื่มน้ำไม่ใช่เหล้า

“เห้าเซิง เรากลับกันดีมั้ย”

หลินเจี๋ยเห็นสวีเห้าเซิงเมาแล้ว ในใจก็ห่วงเขาขึ้นมา

“ฉันไม่อยากกลับไป”

สวีเห้าเซิงพูดอย่างเอาแต่ใจ โตขนาดนี้แล้วมาพูดอะไรน้อยอกน้อยใจ หลินเจี๋ยเองก็เสียใจแทนในฐานะเพื่อนแต่ตัวเองก็หนักใจ

“ไม่กลับไปหรอก งั้นเราไปเดินเล่นกัน นายดื่มต่อไม่ได้แล้วนะ”

หลินเจี๋ยดึงแก้วออกจากสวีเห้าเซิง

“บริกร เช็คบิล” หลินเจี๋ยเห็นบริกรสาวยืนอยู่ไม่ไกลก็กวักมือเรียก บริกรสาวคนนั้นก็เดินยิ้มมาหา

หลินเจี๋ยรีบจ่ายเงินอย่างเร็วแล้วลากสวีเห้าเซิงออกไป

ไม่นั่งรถละกัน เดินไปอย่างนี้แหละ จะได้ปล่อยใจไปด้วย

ทั้งสองเดินสะเปะสะปะไม่รู้ทาง หลังเดินไปสักพักก็เริ่มสร่างเมา

“ที่นี่สภาพแวดล้อมดีจัง” สวีเห้าเซิงเอ่ยออกมา รอยยิ้มยังดูเมาๆ

“ที่นี่เป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านะ”

หลินเจี๋ยมองทางที่คุ้นเคย ดูท่าจะเป็นด้านหลังของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า

“เข้าไปดูกัน”

สวีเห้าเซิงคิดว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่าจะมีเด็กเยอะ เขาคิดถึงเนี่ยนโม่แต่เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านตระกูลเย่ เขาไปหาไม่ได้ นี่เป็นเวลาที่เขาห่างจากเนี่ยนโม่นานที่สุดครั้งหนึ่ง

หลินเจี๋ยมองสวีเห้าเซิงคิดอะไรอยู่พักหนึ่ง เขาลากสวีเห้าเซิงมาที่ประตูอย่างชำนาญทาง เห้าเซิงอยากมาที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำไมกันนะ หลินเจี๋ยคิดอย่างไม่เข้าใจ

พูดได้ว่าสภาพแวดล้อมที่นี่ดีจริงๆ เขียวขจีไปทั่ว ดูแล้วชื่นตาชื่นใจ

“ถ้าได้เห็นเนี่ยนโม่คงดี”

สวีเห้าเซิงพูดกับตัวเอง หลินเจี๋ยได้ยินก็รู้ว่าที่แท้เป็นเช่นนี้เอง ในเมื่อคิดถึงเนี่ยนโม่แล้วทำไมไม่ไปหา

“ก็ไปหาเนี่ยนโม่สิ”

หลินเจี๋ยเดินไปยังสถานเลี้ยงเด็ก

“เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านตระกูลเย่ ฉันไปไม่สะดวก ฉันรอเสี่ยวอ้าย ฉันเชื่อเธอ” สวีเห้าเซิงพูดอย่างไร้ความมั่นใจ เมื่อก่อนเขาเชื่อมั่นมาก แต่ตั้งแต่แผ่นดินไหวครั้งนี้ สวีเห้าเซิงรู้สึกว่าสถานะของเขาสุ่มเสี่ยงปากเหว เขาไม่ใช่คนคนเดียวในใจเซี่ยชีหรั่น

มองไปที่เถาวัลย์ที่ทอดยาวบนต้นไม้ สวีเห้าเซิงรู้สึกกังวล เขาก็เหมือนเถาวัลย์ ต่อให้พยายามยังไงสุดท้ายก็ได้แต่มองต้นไม้พวกนั้นเคียงคู่กัน