ตอนที่ 1102
ตอนที่ 1102 สาวใช้ตัวแสบ 1006
October 28, 2026
ตอนที่ 1102 สาวใช้ตัวแสบ 1006
“ลุงสวี แม่จะคุยด้วยฮะ”
เนี่ยนโม่เอามือถือให้สวีเห้าเซิง หลินเจี๋ยลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วสำรวจเนี่ยนโม่ ไม่ได้เอ่ยอะไร ทั้งสามเดินออกจากบ้านเด็กกำพร้า มองประตูใหญ่นั้นแล้ว เนี่ยนโม่ก็อดหันกลับไปมองด้านหลังไม่ได้
“เสี่ยวอ้าย”
สองคำนั้นถูกเรียกมานับครั้งไม่ถ้วน
“พี่สวี อยู่ไหนกันคะ เดี๋ยวฉันไปรับ ตอนนี้ตระกูลเย่ตามหาลูกไปทั่ว คนอื่นก็ช่วยกันหา” เซี่ยชีหรั่นถาม ถ้าไม่ใช่วันนี้เนี่ยนโม่หายไป พวกเขาคงไม่ยุ่งกันขนาดนี้
สวีเห้าเซิงพูดอย่างโหดร้าย คุณมาสิ ผมอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า ส่วนคนอื่นก็ให้หาต่อไป
เซี่ยชีหรั่นคิดแล้วคิดอีก ตอนนี้มีแค่เย่เชินหลินที่เรียกคนพวกนั้นกลับมาได้ เธอจึงโทรหาเขา
“หาเนี่ยนโม่เจอแล้วเหรอ” โม่เสี่ยวจุนยืนไม่ไกลจากเซี่ยชีหรั่น เห็นเซี่ยชีหรั่นแบบนั้นเหมือนคลายความกังวลลง
“อื้อ เขาวิ่งไปบ้านเด็กกำพร้า กล้าจริงๆ”
“คนที่ชื่อสวีเห้าเซิงหาเจอเหรอ” โม่เสี่ยวจุนขมวดคิ้วถาม คล้ายไม่เชื่อ
เซี่ยชีหรั่นมองโม่เสี่ยวจุนรู้ว่าเขาคิดอะไร
“พี่สวีคิดเสมอว่าเนี่ยนโม่เป็นลูกของเขา”
ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะสวีเห้าเซิงคิดว่าเนี่ยนโม่เป็นลูกของเขา เซี่ยชีหรั่นคงไม่ตอบรับคำขอของสวีเห้าเซิงก่อนกลับมาจีน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกปวดหัวขึ้นมา เธอปล่อยเย่เชินหลินได้จริงๆเหรอ ได้จริงมั้ยนะ
“ไปเถอะ ไปรับเนี่ยนโม่กัน นี่ก็ดึกแล้ว”
โม่เสี่ยวจุนพาเซี่ยชีหรั่นไปเรียกรถข้างๆ เขาไม่เคยขับรถมาก่อน
ขึ้นรถแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็โทรหาเย่เชินหลิน
“เชินหลิน ตอนนี้เจอเนี่ยนโม่ คุณบอกให้คนอื่นกลับไปเถอะ ฉันกำลังไปรับลูกกลับมา”
เย่เชินหลินหรี่ตา รับกลับมา คำพูดนี้เหมือนผลักไส
“เขาอยู่ที่ไหน” เย่เชินหลินถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ารู้สึกยังไง ทำให้ยากที่จะแยกแยะอารมณ์
“เนี่ยนโม่อยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า ฉันจะไปรับเขา”
บ้านเด็กกำพร้า เย่เชินหลินยิ่งขมวดคิ้วลึกขึ้น
“ใครหาเจอ”
เหล่าเอ้อฟังอยู่ข้างๆเย่เชินหลิน นายท่านตอนนี้อารมณ์ยากที่จะแยกแยะ สายนี้บอกไม่ถูกเลยว่าดีใจหรือกังวล
“พี่สวี”
เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าสวีเห้าเซิงไปบ้านเด็กกำพร้าได้ยังไง ถ้าหากสวีเห้าเซิงเป็นคนพาเนี่ยนโม่ไปเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อเพราะเนี่ยนโม่ตามแม่บ้านไป เธอไปหาสวีเห้าเซิง เป็นไปไม่ได้ว่าหลังจากที่เธอกลับมาช่วงนั้นสวีเห้าเซิงจะพาลูกไป
เป็นสวีเห้าเซิงอีกแล้ว เย่เชินหลินรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเขา ไม่งั้นทุกครั้งที่มีเรื่องต้องเป็นเขาที่ช่วยเซี่ยชีหรั่นทุกที ยัยตัวเล็กยิ่งเป็นคนที่ซาบซึ้งกับบุญคุณเล็กน้อยได้ง่าย เขากังวลว่าสวีเห้าเซิงจะใช้ข้อนี้มาต่อรอง หัวใจของเย่เชินหลินยิ่งอึดอัด ยัยตัวเล็กรู้บ้างมั้ยว่าพี่สวีของเธออาจมีเจตนาไม่ดี
“เชินหลิน ฉันวางสายก่อนนะคะ จะต้องไปรับลูกแล้ว”
ได้ยินเสียงตู้ดๆ เย่เชินหลินก็ขว้างมือถือลงพื้น ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ คิดจะวางก็วาง เป็นเพราะสวีเห้าเซิงคิดสารพัดวิธีทำให้เซี่ยชีหรั่นออกไปแน่ๆ ที่แท้ก็เจ้าเล่ห์ไม่น้อย อันที่จริงเย่เชินหลินออกจะปรักปรำสวีเห้าเซิง
โม่เสี่ยวจุนแอบยิ้มอยู่ข้างๆ พอคิดว่าเย่เชินหลินจะถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้เขาก็แอบยิ้ม ใครใช้ให้เย่เชินหลินเคยทำไม่ดีกับเซี่ยชีหรั่นเล่า เขาปล่อยมือจากเซี่ยชีหรั่น เขาไม่ทะนุถนอมเองนะ
ตอนที่เนี่ยนโม่เห็นเซี่ยชีหรั่นลงจากรถ เขาก้มหน้าไม่กล้ามองเซี่ยชีหรั่น
“รู้ตัวว่าผิดก็ปรับปรุงซะ เนี่ยนโม่คราวหลังจำไว้ว่าต้องบอกแม่นะ”
เซี่ยชีหรั่นลูบหัวเนี่ยนโม่ มองเนี่ยนโม่อย่างตั้งใจ
“พี่สวี ขอบคุณพวกคุณมากๆนะคะ”
เซี่ยชีหรั่นมองไปที่หลินเจี๋ยแล้วยิ้มให้เป็นการทักทาย ดูท่าคุณชายหลินกับพี่สวีคงจะสนิทกัน ตัวติดกันไม่ห่างไปไหนเลย
“ตอนที่เราเดินออกมาถึงที่นี่ หลินเจี๋ยเป็นคนเห็นเนี่ยนโม่”
สวีเห้าเซิงมองใบหน้าอ่อนละมุนของเซี่ยชีหรั่นอย่างละโมบ มองแล้วก็ก้มหน้าลงแล้วหันไปทางอื่น
“ขอบคุณค่ะคุณชายหลิน” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างจริงใจ ถ้าไม่ใช่พวกเขาเซี่ยชีหรั่นก็คงไม่หายกังวลใจ ตระกูลเย่เองก็ต้องตามหาไปทั่ว ยิ่งนานไปก็ไม่รู้ว่าลูกจะเป็นไงบ้าง
“ไม่ต้องหรอก ถ้าอยากขอบคุณจริงๆก็เลี้ยงข้าวแทนละกัน”
หลินเจี๋ยพูดทีเล่นทีจริง รู้ทั้งรู้ว่าหนีหน้ากันก็ควรปล่อยวางซะ เขาเองก็วางขอบเขตของตัวเองไว้ก็ยังอยากอยู่ต่อ
“ไม่มีปัญหาค่ะ”
เซี่ยชีหรั่นจูงเนี่ยนโม่ไป “เนี่ยนโม่มานี่ ขอบคุณคุณลุงทั้งสองก่อนสิ”
“ขอบคุณลุงสวีกับลุงหลิน”
“เด็กดีนะ เนี่ยนโม่” สวีเห้าเซิงลูบหัวเนี่ยนโม่
“งั้นฉันกลับก่อนนะคะ ถึงเวลาทานข้าวแล้ว ป่านนี้ตระกูลเย่คงหาเนี่ยนโม่อยู่ ฉันว่าพี่เหอไท้ก็คงมาช่วยด้วย ต้องรีบไปบอกพวกเขาจะได้สบายใจกัน”