ตอนที่ 1103 สาวใช้ตัวแสบ 1007

ตอนที่ 1103 สาวใช้ตัวแสบ 1007

“คุณห้ามไปนะ”

เวลานี้เย่เชินหลินอ่อนแอที่สุด

“แยกย้ายได้ จะไปทำอะไรก็ไป” พ่อบ้านเอ่ยสั่งคนที่เหลือ คุณเย่เป็นคนรักหน้ามาก ถ้าเขาไม่พอใจก็คงสั่งไล่คนออกหมด คนที่ลำบากคือเขา

“แล้วก็จำไว้ด้วยว่าวันนี้เห็นหรือได้ยินอะไรทั้งนั้น”

พ่อบ้านพูดอย่างเคร่งๆ โม่เสี่ยวจุนจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา เย่เชินหลินไอ้คนนี้จะกลั่นแกล้งชีหรั่น

“คุณเซี่ย คุณช่วยพาคุณเย่เข้าบ้านได้ไหม?” พ่อบ้านมองไปที่เซี่ยชีหรั่นย่างอ้อนวอน มีเพียงเซี่ยชีหรั่นเท่านั้นที่สามารถสงบอารมณ์ของคุณเย่ได้

จางชิงยืนอยู่ไม่ไกล รู้สึกขมขื่นในใจ เธอไม่ต้องการแบบนี้เลย ไม่ต้องการ แต่ทำไมพวกเขาถึงบังคับเธอ

เพียงแค่เนี่ยนโม่บอกว่าเขาอยากจะไปบ้านตระกูลหลี่ คุณเย่ก็กังวลมาก แม้ว่าเขาจะล้มลงและได้รับบาดเจ็บ เขายังรั้งเซี่ยชีหรั่นไว้ ถ้า จางชิงไม่ยอมแพ้เธอจะเปรียบเทียบกับเซี่ยชีหรั่นได้อย่างไร

แต่จางชิงไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ ทำไมเซี่ยชีหรั่นต้องกลับมาหลังจากที่จากไป?

“คุณสองคนมาช่วยคุณเย่หน่อย โตขนาดนี้แล้วยังไม่ระวังอีก”

เซี่ยชีหรั่นชี้ไปที่ชายสองคนที่อยู่ข้างหลังพ่อบ้านที่อยู่ไม่ไกล เธอจูงเนี่ยนโม่ เด็กยังคงตัวสั่น ตอนนี้ไอ้เจ้าเชินหลินทำให้เด็กกลัว

ในความเป็นจริงเนี่ยนโม่กำลังเสแสร้ง เขาไม่ต้องการให้แม่ของเขาไปที่นั่นเลยทำให้เย่เชินหลินกลายเป็นคนเลว

"ออกไป" ก่อนที่ทั้งสองคนจะก้าวไปถึงเย่เชินหลินได้ไม่ถึงสิบก้าว เย่เชินหลินก็ตะโกนใส่เขา เขามองไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยใบหน้าที่ดูเยือกเย็นและปากของเขาก็ยังคงกดแน่น

“คุณเซี่ย คุณเย่ต้องการกำลังใจ”

หมอเย่เอ่ยในเวลานี้และมองไปที่สถานการณ์ของเย่เชินหลิน หัวใจของบีบแน่น สิ่งที่เกิดขึ้นร้ายแรงกว่าที่เขาคิด

"เนี่ยนโม่ เป็นเด็กดีนะ พ่อกำลังไม่สบายใจ" เซี่ยชีหรั่นส่งเนี่ยนโม่ให้โม่เสี่ยวจุน เธอช่วยให้เย่เชินหลินเดินเข้าไป เธอเพิกเฉยไม่ได้

เนี่ยนโม่มองหมอเย่อย่างดุร้าย เขาเป็นหมอที่ไม่ดี พวกเขาเข้าข้างเย่เชินหลินมาตลอด หลังจากเห็นว่าเขาโตขึ้นและไม่ได้สอนเขาก็เป็นเพราะเหตุนี้ เหล่าเอ้อไม่ใช่คนดีในสายตาเนี่ยนโม่อีกต่อไป

โม่เสี่ยวจุนพาเนี่ยนโม่เดินตามเขาเข้าไป เย่เชินหลินเห็นโม่เสี่ยวจุนเข้ามาก็ไม่ได้พูดอะไร

ฝู้เฟิ่งหยีเพิ่งมาในเวลานี้: "เนี่ยนโม่ ทำไมหนูถึงวิ่งไปหายไปไหนล่ะลูก เราหาก็ไม่เจอ เสี่ยวจุน" ฝู้เฟิ่งหยีตกใจโม่เสี่ยวจุนถึงมาที่นี่? โม่เสี่ยวจุนยืนยันเสมอว่าเขาคือโม่เสี่ยวจุนไม่ใช่เย่จื่อห้าน ฝู้เฟิ่งหยีคิดว่าตราบใดที่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว ดังนั้นจะเรียกเขาว่าเสี่ยวจุนตามที่โม่เสี่ยวจุนต้องการ

“แม่ครับ”

โม่เสี่ยวจุนเรียกด้วยความเคารพ บางทีเย่เชินหลินอาจเป็นคนเดียวในตระกูลเย่ที่เขาไม่ชอบ

เมื่อเห็นเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นเข้าไป โม่เสี่ยวจุนก็ขมวดคิ้วและไม่พูดอะไร

“เสี่ยวจุน เข้ามา”

ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่โม่เสี่ยวจุนอย่างคาดหวัง มันเป็นสายตาที่แม่ต้องการมากที่สุดซึ่งทำให้ไม่สามารถปฏิเสธได้

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เย่เชินหลินพูดในวันนี้ โม่เสี่ยวจุนกลัวว่าเซี่ยชีหรั่นจะถูกรังแก เขาจึงพาเนี่ยนโม่เข้าไป

เย่เชินหลินถูกหมอเย่ขังไว้ในห้องและมีเพียงเซี่ยชีหรั่นเท่านั้นที่อยู่ข้างใน หมอเย่กล่าวว่า "ฉันอยากดูอาการของคุณเย่ คนที่เหลือไม่จำเป็นต้องเข้ามา ส่วนคุณเซี่ยกรุณาเข้ามาด้วยครับ"

โม่เสี่ยวจุนอยากถามความจริงว่าทำไมคนอื่นถึงเข้าไปไม่ได้และมีเพียงชีหรั่นเข้าไปคนเดียว สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าหมอเย่มีความสัมพันธ์กับเย่เชินหลินและเขาก็ปกป้องเย่เชินหลินด้วย

จางชิงเข้ามา เธอยิ้มและถามว่ามีใครต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ ตระกูลเย่กำลังยุ่งและทุกคนก็ถามคำถามของเธอ คุณบังคับให้ฉันเป็นแบบนี้ ห้ามโทษฉันล่ะ

เมื่อเห็นว่าคนอื่นยุ่งแค่ไหน จางชิงก็จากไปอย่างเงียบ ๆ

"คุณกำลังตามหาฉันเหรอ"

ซือซือมองไปที่จางชิงอย่างเย็นชาหยิ่งผยอง มองเธอเหมือนราชินีผู้สูงศักดิ์

"อือ"

จางชิงอยู่ห่างจากซือซือหนึ่งเมตร เสียงของเธอก็เงียบลงเล็กน้อย เธอยังคงทำตามขั้นตอนนี้ บางทีเธออาจจะไม่ได้เต็มใจ

"ไม่คิดขนาดนี้แล้วคุณจะยังใจดี มันก็เป็นเพียงการต่อสู้ที่ไร้ประโยชน์"

ซือซือยิ้มอย่างไร้ยางอาย ในความคิดของเธอ จางชิงเป็นตัวตลกที่ไม่น่ากลัว

"ฉันคิดออกแล้ว ร่วมมือกับฉันไหม" รองเท้าส้นสูงสีแดงของซือซือก้าวไปข้างหน้า เธอจ้องไปที่จางชิงอย่างแน่วแน่โดยไม่ละสายตาจาก จางชิงที่น่าสงสัย เธอเสียใจตอนนี้ความผิดพลาดไม่ใช่ความเกลียดชังชั่วนิรันดร์ เธอได้รับบาดเจ็บสาหัสเมื่อเธอลื่นล้มดังนั้นเธอจึงไม่สามารถทำผิดได้

จางชิงไม่ชอบระยะห่างที่ลดลงอย่างกะทันหัน ผู้หญิงคนนี้ชื่อ ซือซือเต็มไปด้วยการปล้นและทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ