ตอนที่ 1108 สาวใช้ตัวแสบ 1012

“เก็บข้าวของของเธอแล้วออกไปซะ ฉันจะเขียนเช็คให้ พ่อบ้านจะช่วยคุณดูแลทุกอย่าง" เย่เชินหลินพูดอย่างหน้านิ่ง จากนั้นก็กลับไปที่ห้องโดยนั่งรถเข็นและปิดประตู

ไม่ให้โอกาสจางชิงพูดอะไรอีก...

เสียงดังก้อง... จางชิงรู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาดในวันที่แดดจ้า โลกทั้งใบมืดลงและเธอไม่เคยคิดว่าเย่เชินหลินจะให้เธอออกไปจากที่นี่!

ไม่ว่ายังไง เธอไม่ได้เต็มใจ! เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จางชิงรีบไปเคาะประตูและอธิบายว่า "เชินหลิน ฟังฉันนะ ฉันใส่ร้ายจริงๆ ฉันสาบานได้!"

"โอเค ลูกชายของฉันพูดไปแล้ว เธอรีบเก็บของออกไปและไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก" ฝู้เฟิ่งหยีเห็นเธอทำเอะอะแบบนี้ยังไม่จบ เธอจึงพูดอย่างไม่เกรงใจ

เป็นเหมือนเรื่องตลก จางชิงอดไม่ได้ที่จะเสียใจเล็กน้อย แต่จะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ได้ ผิดหนึ่งก้าวก็ผิดไปทุกก้าว

ทันใดนั้นเธอก็กลับไปที่ห้องและเก็บข้าวของเพื่อออกจากตระกูลเย่โดยเร็วที่สุด เธอไม่ต้องการเห็นสีหน้าที่น่ายินดีของพวกเขาเลยโดยเฉพาะเซี่ยชีหรั่น ตอนนี้เธอคงพอใจแล้วสินะ

ในความเป็นจริงเซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้จางชิง หลังจากจ่ายเงินไปมากมายโดยเปล่าประโยชน์ สิ่งที่เธอได้รับในท้ายที่สุดก็เป็นเพียงเช็คจากผู้ชายคนหนึ่ง

"ฉันเหนื่อยเหมือนกัน รีบพาเนี่ยนโม่กลับไปพักผ่อนก่อนนะคะ คุณป้าก็รีบเข้านอนนะคะ" เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างเรียบง่าย เธออยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็ว

ฝู้เฟิ่งหยีพยักหน้าและกล่าวอย่างทุกข์ใจ "ถ้าอย่างนั้นฉันจะมาเยี่ยมหลานชายของฉันพรุ่งนี้นะ ฉันจะพาหมอที่ดีที่สุดมาดูแลเขาอย่างดี"

"ค่ะ" เซี่ยชีหรั่นตอบโดยไม่สามารถบอกปัดเมตตาของฝู้เฟิ่งหยีได้ ให้แม่บ้านส่งแม่และลูกชายกลับไปที่วิลล่าที่เพิ่งซื้อในวันนี้

ในเวลานี้ จางชิงพบโรงแรมระดับห้าดาวนานาชาติที่เคยพักและน้ำตาไหลด้วยความโกรธและความเศร้า!

นิ้วเรียวขาวบีบเข้าที่ผิวหนังและความเจ็บปวดก็ปวดแปลบจนแทบหายใจไม่ออก ...

ในเวลานี้โทรศัพท์ดังขึ้นอย่างน่าตกใจ จางชิงร้องไห้จนเครื่องสำอางบนเลอะแล้วรีบอ่านข้อความบนหน้าจอ

ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันของคุณแล้ว คุณอยากแก้แค้นหรือไม่? ฉันช่วยคุณได้ InterContinental Cafe พรุ่งนี้เจ็ดโมงเย็นเจอกัน

ใคร?

เครื่องหมายคำถามนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในใจของจางชิง เธอรีบโทรกลับไปแต่อีกฝ่ายปิดเครื่อง

เป็นไปได้ไหมว่า... มีคนแอบดูเธออยู่?

ตอนแรกยังคงมีร่องรอยของความกลัวอยู่รอบตัวเธอ แต่แล้วเธอก็นึกถึงข้อความที่บอกว่าเธอต้องการล้างแค้นมั้ย เธออยากรู้มากว่าใครกัน? จะช่วยเธอได้อย่างไร?

เธอจะมีความสุขมากก็ต่อเมื่อเซี่ยชีหรั่นและลูกตายทั้งเป็น

เมื่อโคมไฟปรากฏขึ้นครั้งแรก สะพานตงเจียงอยู่ตรงข้ามกับ Intercontinental Cafe สายลมพัดผ่านแม่น้ำช้าๆในเวลาหนึ่งทุ่ม จางชิงพบที่นั่งริมหน้าต่างและเห็นทิวทัศน์ที่เงียบสงบและสวยงาม

"ฉันรอมานานแล้ว ฉันเกือบจะคิดว่าคุณจะไม่มา" จู่ๆเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นและจางชิงก็เงยหน้าขึ้นด้วยความสับสนประหลาดใจเล็กน้อย ไม่ใช่คนอื่นที่มาที่นี่ คือซือซือ!

"ทำไมแปลกใจล่ะ ฉันได้ยินมาว่าคุณถูกไล่ออกมา" ซือซือหัวเราะเบาๆและเรียกบริกรมาสั่งลาเต้สองแก้ว เธอถอดแว่นกันแดดอันหนักอึ้งของเธอออก ดวงตาที่มีเสน่ห์ของเธอเหมือนเดิม แต่มีคำพูดเสียดสีและหัวเราะเบาๆในคำพูด

ใบหน้าของจางชิงน่าเกลียด "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อล้อเลียนฉัน คุณไม่จำเป็นต้องทำ คุณส่งข้อความนั้นด้วยใช่ไหม ดูเหมือนว่าฉันคาดหวังมากกว่าผิดหวัง"

มีการร่วมมือกันระหว่างพวกเขาแต่ก็ไม่เป็นที่พอใจ แทนที่จะโค่นเซี่ยชีหรั่น พวกเขากลับให้โอกาสคืนดีกัน ตอนนี้เพราะแรงกระตุ้นของเธอ เธอจึงถูกขับออกจากตระกูลเย่ พูดแล้วขมขื่น

ซือซือพยักหน้าและหายใจเข้าลึกๆ ดึงบุหรี่ผู้หญิงจากกระเป๋า "ใช่ ฉันส่งเอง ครั้งนี้ฉันมาเพื่อให้โอกาสคุณเอาชนะเซี่ยชีหรั่นได้อย่างสมบูรณ์ สนใจไหม”

"เหอะ ความร่วมมือครั้งสุดท้ายไม่ค่อยน่าพอใจ ทำไมถึงคิดว่าฉันจะเชื่อคุณ" จางชิงพูดอย่างเหยียดหยาม ในเวลานี้บริกรนำลาเต้อุ่นสองถ้วยมาและเธอก็ถือถ้วยไว้ในมือ ไม่รู้ว่าทำไมรู้สึกหนาวเล็กน้อย

ในไม่ช้า ซือซือก็สูบบุหรี่เสร็จ "นั่นเพราะคุณโง่ ฉันสอนให้คุณวางยาเด็กเหรอ แม้แต่คนโง่ๆก็ยังจะหาคุณเจอ!"

หลังจากได้ยินดังนั้น จางชิงก็หัวเราะในใจ เธอรู้ได้อย่างไร? สิ่งนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในชั่วข้ามคืนหรือไม่?

ความคิดเห็น