ตอนที่ 1117 สาวใช้ตัวแสบ 1021

ตอนที่ 1117 สาวใช้ตัวแสบ 1021

เธอเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน แล้วหยิบสัญญาของจางชิงก่อนหน้านี้ขึ้นมาเพื่อจะเซ็นลงนาม

ในขณะนี้เสียงโทรศัพท์ของเซี่ยชีหรั่นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

สายโทรเข้าจากจิ่วจิ่ว

“ฮัลโหล? ชีหรั่น? เธอห้ามเซ็นสัญญากับจางชิงเชียวนะ เมื่อกี้เย่เชินหลินจัดการให้แล้ว ตอนนี้เธอไม่ต้องกังวลแล้ว”

เสียงร่าเริงของจิ่วจิ่วดังขึ้นในปลายสายอีกด้าน จนทำให้เซี่ยชีหรั่นแทบจะจับปากไว้ไม่อยู่!

“เขา? ฉันบอกไม่ให้เขาเข้ามายุ่งแล้วไม่ใช่เหรอ?” น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นดูเบื่อหน่ายเล็กน้อย

“เธออย่าปฏิเสธความหวังดีของเย่เชินหลินเลย ตามนี้นะ เธอไปตอบแทนเขาเองก็แล้วกัน”

หลังพูดจบจิ่วจิ่วก็วางสายทันที

เซี่ยชีหรั่นถือปากกาไว้และรู้สึกลังเลมาก

บอกตามตรงว่าเธอไม่ต้องการยอมรับความหวังดีของเย่เชินหลิน เพราะเธอไม่อยากมีข้อผูกมัดกับผู้ชายคนนี้อีก

หลายปีของความรักและความเกลียดชังที่พัวพันกัน หัวใจของเธอหมดเรี่ยวแรงที่จะเดินต่อแล้ว

สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการพัฒนากิจการของตนเองให้ดีที่สุด แล้วเลี้ยงลูกชายของเธอให้เติบโตอย่างสมบูรณ์แบบ จากนั้นก็ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมั่นคงและสงบสุข

แต่ว่าเย่เชินหลินมักจะไม่ตั้งใจและเข้ามามีส่วนในชีวิตของเธอโดยที่ไม่เคยได้รับความยินยอมจากเธอเลย

เธอไม่สามารถปฏิเสธได้จริง ๆ

ในขณะนี้เกิดแรงกระตุ้นในใจของเซี่ยชีหรั่นขึ้น เธออยากเซ็นลงนามในสัญญานี้แล้วทิ้งอยู่อย่างไปจริง ๆ

แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าของเย่เชินหลินที่รู้ว่าเธอเซ็นสัญญานี้ด้วยความยินยอม ไม่รู้ว่าเขาจะทำหน้าบูดบึ้งมากแค่ไหน เซี่ยชีหรั่นจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

ช่างมันเถอะ ในเมื่อเป็นความหวังดีของเย่เชินหลินแล้ว เธอก็ไม่ควรดื้อรั้นมากเกินไป แม้ระหว่างเธอกับเขาจะย้อนกลับไปเหมือนในอดีตไม่ได้แล้ว แต่อย่างน้อยพวกเธอก็ยังมีลูกด้วยกันและยังมีความทรงจำดี ๆ ในอดีตด้วย

เซี่ยชีหรั่นตัดสินใจแล้ววางปากกาลง

เธอยิ้มให้สวีเห้าเซิงอย่างผ่อนคลาย “เรื่องมันจบแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องเซ็นสัญญานี้และไม่ต้องฟังบริษัทแฟชั่นคิวบ์อีก ตอนนี้พวกเราไปได้แล้ว”

“ไม่มีปัญหาจริง ๆ เหรอ?” สวีเห้าเซิงมองจางชิงที่นั่งอยู่บนพื้นแล้วถามอย่างลังเล

“แน่นอนสิ” เซี่ยชีหรั่นตอบด้วยรอยยิ้ม

สวีเห้าเซิงก็เกิดความคิดในใจขึ้นมา สุดท้ายเย่เชินหลินเป็นคนแก้ปัญหาให้เสี่ยวอ้ายหรือ?

สวีเห้าเซิงในขณะนี้รู้สึกเกลียดความสามารถของตัวเองมาก เขาเทียบกับเย่เชินหลินไม่ได้เลยจริง ๆ เขาทำได้เพียงเฝ้าดูเสี่ยวอ้ายถูกรังแก

“อื้ม งั้นเราไปกันเถอะ เราไปบอกข่าวดีให้กับผู้ถือหุ้นของเรา ทุกคนต้องดีใจแน่เลย”

สีหน้าของสวีเห้าเซิงดูค่อนข้างเศร้า เขาเดินออกไปจากห้องประชุมโดยที่ไม่ได้รอเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจดัง ๆ อีกครั้ง

คบหากันมาตั้งหลายปี เธอจะไม่รู้ว่าสวีเห้าเซิงกำลังคิดอะไรอยู่ได้อย่างไร?

ขอโทษนะ......ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ......

เซี่ยชีหรั่นส่ายหัวเพื่อให้ความทรงจำแย่ ๆ นี้หลุดออกไป เธอจัดทรงผมให้เป็นระเบียบและเตรียมออกจากสถานที่ที่ไม่พึงประสงค์ตรงนี้

“หยุดนะ!”

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงอึมครึมจากด้านหลังของเซี่ยชีหรั่น

เมื่อเซี่ยชีหรั่นหันกลับไปก็ได้เห็นว่าจางชิงลุกขึ้นยืนแล้ว

อารมณ์ที่เพิ่งสูญเสียการควบคุมของจางชิงค่อย ๆ สงบลง

เธอก้าวไปข้างหน้าจนทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจจนถอยหลังออกไป

จางชิงหัวเราะเยาะ “อะไรกัน กลัวฉันเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นตอบอย่างใจเย็น “ใช่ ฉันเป็นคนปกติ จะให้ฉันไม่ต้องกลัวคนบ้าได้ไง?”

จางชิงยิ้มอย่างขมขื่นและก้าวไปข้างหน้าอีก

“เธอควรต้องกลัวจริง ๆ เซี่ยชีหรั่น ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันจางชิงคงไม่ต้องตกอับเหมือนทุกวันนี้ เธอจะกลับมาทำไม? การกลับมาของเธอทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉัน เธอจะรู้ไหม?”

เสียงของจางชิงไม่ได้ดังมาก จึงทำให้สวีเห้าเซิงที่ยืนอยู่นอกประตูไม่ได้ยิน

เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจอีกครั้งแล้วค่อย ๆ พูด “จางชิง เหตุการณ์วันนี้ฉันก็ไม่คาดคิดเหมือนกัน ถ้าจะโทษ เธอคงต้องโทษโชคชะตาแล้วล่ะ”

“โกหก!” จางชิงมองตรงไปที่เซี่ยชีหรั่นด้วยความโกรธ

เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถคุยกับผู้หญิงคนนี้ด้วยเหตุผลได้อีก เธอจึงไม่อยากเสียเวลาให้มากกว่านี้

“คุณอยากคิดยังไงก็คิดไปเลยก็แล้วกัน ฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรเท่านั้น ไปก่อนละ”

เมื่อพูดจบ เซี่ยชีหรั่นก็หันหน้าเดินออกไปจากห้องประชุมนั้นทันที

สวีเห้าเซิงเห็นเซี่ยชีหรั่นเดินออกมา เขาจึงเข้าไปถามเธอเบา ๆ “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

เขาเห็นสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นค่อนข้างแย่ เหมือนเธอกำลังผิดหวังกับอะไรบางอย่างอยู่

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้ามองสวีเห้าเซิง แล้วถามอย่างอ่อนแรง “พี่สวี ฉันเป็นผู้หญิงเลวจริง ๆ ใช่ไหม?”