ตอนที่ 1118 สาวใช้ตัวแสบ 1022

ตอนที่ 1118 สาวใช้ตัวแสบ 1022

จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนที่อยู่ในนี้ต่างก็เป็นพนักงานเก่าของบริษัทเครื่องประดับแฟชั่น พวกเขาได้ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อการเติบโตของบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นมาโดยตลอด

บอกได้ว่าพวกเขาต่างก็มีส่วนที่ทำให้บริษัทเครื่องประดับแฟชั่นประสบความสำเร็จอย่างมากในปัจจุบัน หากไม่มีพวกเขาบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นก็คงไม่มีวันนี้

เมื่อทุกคนได้ยินว่าบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นกำลังจะล้มละลาย หัวใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและรู้สึกเสียดาย

หลายปีที่ผ่านมาทุกคนต่างถือว่าบริษัทนี้เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของพวกเขา พวกเขาเติบโตกันที่นี่และรักที่นี่มาก

ในวันที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่นยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของประเทศ พวกเขาต่างก็ดีใจและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

ในวันนี้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างไว้เกือบถูกคนไม่ประสงค์ดีทำลายทิ้ง ดังนั้นไม่มีใครที่จะสบอารมณ์ได้

โชคดีที่พวกเขามีผู้นำที่ชาญฉลาด คนที่สามารถพาพวกเขาผ่านวิกฤตครั้งใหญ่นี้ได้

หลังจากที่เซี่ยชีหรั่นพูดจบ ทุกคนก็เริ่มปล่อยวางอย่างผ่อนคลาย ทุกคนต่างก็ยิ้มหัวเราะกินดื่มอย่างสนุกสนาน

แต่ดูเหมือนออร่าของเซี่ยชีหรั่นค่อนข้างแรง โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่ไม่มีใครกล้ามาร่วมดื่มกับเธอเลย

มีเพียงสวีเห้าเซิงเท่านั้นที่คอยตักอาหารลงในจานของเธอเป็นครั้งคราวแล้วคอยบอกเธอว่าให้กินเยอะ ๆ

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่ผู้คนในห้องที่กำลังฉลองอย่างมีความสุข แต่ในใจเธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงผู้ชายที่เธอควรจะขอบคุณมากที่สุด

เย่เชินหลิน

ชื่อนี้ได้ปรากฏขึ้นในความคิดของเธอ ทำให้อารมณ์ของเธอไม่สงบขึ้นมาทันที

ตอนนี้เธอควรทำอย่างไร?

แสร้งทำเป็นไม่รู้ แล้วปล่อยให้มันผ่านไป หรือว่าควรไปหาเขาเพื่อขอบคุณเป็นการส่วนตัว?

ดูเหมือนว่าไม่มีทางเลือกใดที่ทำให้เธอพอใจเลย

มันน่ารำคาญจริง ๆ ......

เซี่ยชีหรั่นอารมณ์ไม่ดีจึงเปิดขวดไวน์แล้วริมให้ตัวเองทีละแก้ว ไม่มีใครดื่มกับเธอไม่เป็นไร เธอดื่มเองได้

สวีเห้าเซิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอไม่สามารถทนดูได้อีกต่อไป เขาจับแก้วของเซี่ยชีหรั่นไว้แล้วมองไปที่เธอและพูดด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวอ้าย คุณจะดื่มอีกไม่ได้แล้วนะ คุณดื่มไปหลายแก้วแล้ว ถ้าดื่มอีกคุณจะเมานะ”

“เหอะ ๆ ฉันอยากเมา พี่สวี เวลาเมาฉันจะได้ไม่ต้องคิดเรื่องน่ารำคาญอีก”

สีหน้าเซี่ยชีหรั่นสับสน น้ำเสียงของเธอก็มึนมัว

สวีเห้าเซิงถอนหายใจอีกครั้งแล้วพยายามโน้มน้าวเธอ “เมาแล้วได้อะไรล่ะ สิ่งที่ควรเผชิญก็ต้องเผชิญกับมันอยู่ดี ต่อให้วันนี้ดื่มจนเมายังไงพรุ่งนี้ก็ต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง”

เซี่ยชีหรั่นเอาแก้วกลับไปแล้วควงแก้วไวน์ไปมา ไวน์สีแดงในแก้วก็สั่นไหวตามการเคลื่อนไหวของเธอ ด้วยท่าทางของเธอนี้ดูมีเสน่ห์มาก

เซี่ยชีหรั่นหันมองไปที่สวีเห้าเซิงแล้วยิ้มพูดอย่างดื้อรั้น “งั้นพรุ่งนี้ฉันก็จะดื่มต่อ ฉันจะเมาทุกวัน จะได้ไม่ต้องมีปัญหามารบกวนอีก! เฮ่อ ๆ ๆ”

สวีเห้าเซิงมองไปที่ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่ค่อย ๆ แดงขึ้น เธอทั้งมีเสน่ห์และทั้งน่ารักเหลือเกิน

จังหวะหัวใจของเขาเต้นอย่างรุนแรง

เขาชอบเสี่ยวอ้ายที่เป็นแบบนี้ เขาอยากกอดเธอเหลือเกิน ทำไงดี?

สวีเห้าเซิงไม่กล้าสบตาเธออีก เขากลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ได้แล้วดึงเธอมากอดไว้และบอกความรู้สึกของเขาให้เธอในตอนนี้

ดังนั้นสวีเห้าเซิงจึงหันไปอีกข้างแล้วพูดเบา ๆ “ทำอย่างนั้นได้ไง? สะลึมสะลือทุกวันแบบนั้นแล้วใครจะดูแลบริษัทล่ะ? เสี่ยวอ้าย คุณเมาแล้วนะ เชื่อฟังหน่อย หยุดดื่มได้แล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเริ่มเมาแล้วจริง ๆ เธอเป็นคนดื่มไม่เก่งอยู่แล้ว ยิ่งสถานการณ์วันนี้ทำให้อารมณ์ของเธอแย่มาก มันจะทำให้เมาได้ง่ายกว่าปกติ

แอลกอฮอล์เริ่มขึ้นสมอง หัวเซี่ยชีหรั่นตอนนี้เริ่มมึนเมา

เธอพึมพำและส่ายหัว “ทำไมหัวฉันถึงหนักขนาดนี้นะ? ไม่ได้ ฉันจะเมาไม่ได้ ฉันมีงานต้องทำต่ออีกเยอะเลย”

แม้ปากของเธอจะพูดแบบนี้ก็ตาม แต่มือของเธอยังหยิบไวน์มาดื่มอย่างบังคับไม่ได้

สวีเห้าเซิงรีบหยุดเธอทันที เขาแย่งขวดไวน์จากมือของเซี่ยชีหรั่นและหยิบแก้วไวน์ของเธอไปอย่างนุ่มนวล

“เสี่ยวอ้าย คุณจะดื่มอีกไม่ได้แล้วนะ”

“พี่สวี อย่าห้ามฉันได้ไหม เอาแก้วของฉันคืนมานะ......”

เซี่ยชีหรั่นดูเหมือนจะทำตัวน้อยใจ ดวงตากลมโตคู่นั้นกระพริบมองเขา เหมือนเธอกำลังตั้งใจมองคนรักของเธออยู่อย่างมีเลศนัย

สวีเห้าเซิงจะทนกับการล่อลวงนี้ได้อย่างไร?

เขาค่อย ๆ เข้าใกล้เซี่ยชีหรั่นอย่างห้ามใจไม่ได้ มือของเขาโอบกอดไปที่ไหล่ของเธอ แล้วให้เธอพิงอยู่ที่ไหล่ของเขา

“เสี่ยวอ้าย คุณพักก่อน เดี๋ยวสร่างเมาแล้วผมส่งคุณกลับบ้านนะ”

อันที่จริงเขาไม่ต้องการพูดประโยคนี้ เขาอยากบอกกับผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาว่าไม่ต้องดื่มให้ลืมหรอก ไม่ว่าเธอจะเจอกับปัญหาอะไรเขาก็พร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเธอคอยปกป้องเธอเสมอ

เขาหวังอย่างยิ่งว่าเซี่ยชีหรั่นจะให้โอกาสเขาได้รักได้ดูแลเธอ......

สวีเห้าเซิงยิ้มอย่างขมขื่นในใจ ใครจะรู้? เซี่ยชีหรั่นย้ายออกจากบ้านตระกูลเย่แล้ว บางทีเขาอาจจะมีโอกาสนั้นก็เป็นไปได้

เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ หลับตาลงและพูดเบา ๆ “ฉันไม่ได้เมานะ ฉันแค่รู้สึกหนักหัว มึนหัว ฉันยังดื่มต่อได้นะ......”