ตอนที่ 1119 สาวใช้ตัวแสบ 1023

ตอนที่ 1119 สาวใช้ตัวแสบ 1023

เธออดไม่ได้ที่จะหลับตาลงอย่างมึนเมาแล้วโอบกอดเย่เชินหลิน

“จริงเหรอ? ฉันเป็นเจ้าหญิงของคุณจริง ๆ เหรอ? แล้วทำไมคุณถึงเพิ่งมาล่ะ? เจ้าชาย คุณมาสายไปนะ มีคนรังแกเจ้าหญิงของคุณรู้ไหม......”

เซี่ยชีหรั่นยังคงหลับตาอยู่ ริมฝีปากสีแดงของเธอเข้าไปใกล้กับลำคอของเย่เชินหลินด้วยสีหน้าน้อยอกน้อยใจ

เมื่อเห็นสีหน้าของเซี่ยชีหรั่นแล้วเย่เชินหลินก็จำเป็นต้องใจอ่อน

“ผมผิดเองที่มาช้าไป ทำให้คุณต้องทุกข์ใจแล้ว”

เย่เชินหลินสวมกอดเซี่ยชีหรั่นอย่างเงียบ ๆ แล้วกระซิบพูดข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าเขากำลังพูดถึงอะไรอยู่ เธอรู้แค่ว่ามีไอร้อนอยู่ข้างหูเธอ ทำให้เธอคันจนอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“เฮอ ๆ …... เฮอ ๆ ...... สบายจังเลย กลิ่นคุณหอมจัง”

เซี่ยชีหรั่นยังคงหลับตาอยู่ ใบหน้าของเธอถูกับร่างกายของเย่เชินหลินจนทำให้เขากอดเธอไว้แน่น ๆ อย่างไม่รู้ตัว

“ผมจะพาคุณกลับบ้านนะ” เย่เชินหลินดีดนิ้วแล้วมีบอดี้การ์ดสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอกประตู

“ประคองคุณผู้หญิงให้ดีนะ” เย่เชินหลินสั่ง

เขาปล่อยมือเซี่ยชีหรั่นออก แต่เซี่ยชีหรั่นก็ทำหน้ามุ่ยและประท้วงเขา เพราะเธออยากให้เขากอดอีก

“เชื่อฟังนะ เดี๋ยวกลับไปผมค่อยกอดคุณ”

หลังจากพูดกับเซี่ยชีหรั่นเสร็จ เขาหันกลับไปมองสวีเห้าเซิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

ความอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ได้หายไปจากใบหน้าของเขา สีหน้าของเขากลายเป็นเย็นชาและมืดมน

“สวีเห้าเซิง ช่วยระวังมือของคุณด้วยนะ ไม่อย่างนั้นผมไม่ขอรับปากว่ามันจะขาดไปจากตัวคุณหรือไม่” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

สวีเห้าเซิงมองไปที่เย่เชินหลินอย่างโกรธแค้นแล้วหันไปมองเซี่ยชีหรั่นที่พิงอยู่บนไหล่ของบอดี้การ์ดอย่างเงียบ ๆ สีหน้าของเขาดูเศร้ามากและเขาค่อย ๆ ก้มหัวลง

ตอนนี้ยังไม่สามารถต่อกรกับเย่เชินหลินได้ เขาทำได้เพียงเฝ้ามองเย่เชินหลินพาเธอจากไป

เขาเริ่มเกลียดตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้

ส่วนเย่เชินหลินไม่มีอารมณ์ที่จะไปใส่ใจความรู้สึกของสวีเห้าเซิง ตอนนี้เขาแค่อยากพาผู้หญิงขี้เมาคนนี้กลับบ้านให้เร็วที่สุด แล้วหลังจากเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งเขาจะตีก้นเธอให้เข็ดไป

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองดื่มไม่เป็นแต่ก็ยังจะดื่มอีก เกือบปล่อยให้ผู้ชายคนอื่นได้ฉวยโอกาสแล้ว

บอดี้การ์ดทั้งสองพาเซี่ยชีหรั่นออกจากร้านอาหาร ส่วนเย่เชินหลินก็ให้บอดี้การ์ดอีกสองคนพาเขาขึ้นรถ

ในรถระหว่างทางกลับบ้าน เซี่ยชีหรั่นนอนเงียบ ๆ อยู่ในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน เหมือนนางฟ้าตัวน้อยกำลังนอนหลับอยู่

เย่เชินหลินอดไม่ได้ที่จะก้มหัวลงแล้ววางจูบเบา ๆ ลงบนใบหน้าของเธอ

ในกรณีนี้เท่านั้นที่เธอจะไม่ต่อต้านเขา

เซี่ยชีหรั่นที่มีสตินั้นเย็นชามากเกินไป เธอเย็นชาและห่างเหินกับเขา ทำให้เขาทั้งรักทั้งเกลียดเธอจริง ๆ

รถขับไปยังบ้านตระกูลเย่อย่างรวดเร็ว บ้านตระกูลเย่สว่างไสวสวยงามและดูเหมือนว่าทุกคนกำลังรอการกลับมาของคุณชายและคุณหญิงอยู่

บอดี้การ์ดพาเซี่ยชีหรั่นขึ้นไปที่ห้องของเย่เชินหลินชั้นบน

เย่เชินหลินนั่งอยู่ข้างเตียงแล้วก้มหัวมองใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นที่กำลังหลับใหลอยู่

ใบหน้าขาวเนียนของเธอย้อมด้วยสีแดงจาง ๆ ดูแล้วน่ารักกว่าปกติมากมาย

สาวใช้เปลี่ยนชุดนอนสีขาวให้กับเซี่ยชีหรั่น ผ้านุ่ม ๆ ของชุดนอนเกาะติดกับร่างกายของเซี่ยชีหรั่นและได้แสดงให้เห็นรูปร่างที่สวยงามของเธอ

มองดูเซี่ยชีหรั่นที่นอนอยู่บนเตียงของตัวเอง สีที่แตกต่างกันในดวงตาของเย่เชินหลินนั้นสดใสมากขึ้น

เขายื่นมือออกไปลูบใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นเบา ๆ และอดไม่ได้ที่จะก้มหัวลงจูบเธออีกครั้ง

“งืม......”

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วแล้วส่งเสียงราวกับว่าเธอกำลังประท้วงที่มีคนมาขัดจังหวะการนอนหลับที่ดีของเธออยู่

เย่เชินหลินหัวเราะเบา ๆ แล้วจูบเธอต่อ

ในที่สุดเซี่ยชีหรั่นก็ทนไม่ไหวแล้วลืมตาขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ เธอมองไปที่เย่เชินหลินอย่างอารมณ์เสีย “เค้านอนอยู่นะ”

ลมหายใจของเย่เชินหลินอยู่ข้างหูเซี่ยชีหรั่น แล้วมองเธออย่างยั่วยวน “ผมนอนเป็นเพื่อนคุณ ดีไหม?”

“คุณ? คุณนอนเป็นเพื่อน? ไม่เอา ไม่เอาคุณ ฉันจะเอาเนี่ยนโม่......”

เย่เชินหลินใช้เสียงนุ่มนวลพูดกับเธอต่อ “ผมอบอุ่นกว่าเขานะ คุณไม่อยากลองหน่อยเหรอ?”

เซี่ยชีหรั่นสองตาเบิกกว้างแล้วมองเขาอย่างสงสัย “ลอง? ลองยังไง? ฉันไม่รู้นะ คุณสอนฉันสิ......”

“ได้สิ เดี๋ยวผมจะสอนคุณนะ คุณกอดผมไว้สิ มา......”

เซี่ยชีหรั่นที่น่าสงสารถูกเย่เชินหลินกลืนกินไปอย่างไม่รู้ตัว

เช้าวันใหม่ แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านหนาทึบเข้าไปบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอน

สองคนนอนอยู่บนเตียง ฝ่ายชายห่มผ้าห่มถึงระดับเอวและเผยให้เห็นหน้าอกที่สุดเซ็กซี่ของเขา

แขนของเขายังคงโอบกอดฝ่ายหญิงอย่างแน่น ราวกับว่าเขากำลังแสดงความเป็นเจ้าของในความฝันอยู่

แสงอาทิตย์สอดส่องเข้าไปที่ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เธอขยับตัวอย่างอึดอัด