ตอนที่ 1120 สาวใช้ตัวแสบ 1024

ตอนที่ 1120 สาวใช้ตัวแสบ 1024

อันที่จริงเขาพูดความจริงเหมือนกัน เมื่อคืนเซี่ยชีหรั่นกอดเขาไว้แน่น ๆ แล้วพูดอย่างไม่หยุด อย่าไปจากฉัน อย่าไปจากฉัน

เซี่ยชีหรั่นไม่คิดว่าเธอจะเป็นแบบนี้

เธอก้มหัวลงอย่างเขินอายแล้วกระซิบพูด “ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าฉันเมาแล้วจะกลายเป็นคนแบบนี้”

“อื้ม ไม่เป็นไรหรอก”

เย่เชินหลินพูดในใจ เขาไม่เพียงแต่ไม่ปฏิเสธเธอ แต่ยังยินดีที่จะให้เธอทำแบบนี้กับเขาบ่อย ๆ ในอนาคต

แต่คำพูดนี้คงพูดกับเซี่ยชีหรั่นไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเธอต้องโกรธอย่างแน่นอน

เซี่ยชีหรั่นยังคงคิดว่าเรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด แต่ตอนนี้เธอทั้งปวดหัวและเวียนหัว เธอจับผิดใครไม่ได้เลย

และเธอยังจำภาพของเมื่อคืนได้ราง ๆ

ช่างมันเถอะ ไม่อยากไปคิดแล้ว คิดมากไปก็ปวดหัวเปล่า ๆ

เธอหันไปทางอื่นแล้วพูดกับเย่เชินหลินอย่างทำตัวไม่ถูก “คุณตื่นก่อนแล้วไปใส่เสื้อผ้าเลย แล้วเสื้อของฉันล่ะ? เอาให้ฉันหน่อย ฉันจะใส่เสื้อ”

แม้ว่าเมื่อคืนเขาสองคนจะไม่มีอะไรกันจริง ๆ แต่เธอจะมานั่งคุยกับเย่เชินหลินโดยที่ไม่ใส่เสื้อไม่ได้

สิ่งนี้ทำให้เธอต้องเขินอายและทำตัวไม่ถูก

เย่เชินหลินรู้สึกเสียดายมาก เพราะเขายังอยากอยู่กับเซี่ยชีหรั่นแบบนี้ต่ออีกสักพัก

ถ้าไม่ได้กลัวเซี่ยชีหรั่นรับไม่ได้ เขาคงไม่ต้องหาเรื่องไปโกหกเธอหรอก เขารู้ตัวว่าเมื่อคืนไม่ควรเอาเปรียบคนอื่นในตอนคาดสติแบบนี้

แต่เซี่ยชีหรั่นยั่วยุคนมากเกินไป เขาไม่สามารถต้านทานแรงดึงดูดนั้นได้จริง ๆ ถ้าความมีเสน่ห์ของเซี่ยชีหรั่นถูกผู้ชายคนอื่นเห็นเข้าล่ะก็ เกรงว่าเธอจะไม่เหลือแม้แต่ชีวิตด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะสามารถกอดเซี่ยชีหรั่นไว้ในอ้อมแขนอย่างเปิดเผยได้......

แต่ไม่เป็นไร เขายังมีโอกาสอีกมากมายและต้องมีวิธีเอาชนะใจเซี่ยชีหรั่นได้อีกครั้ง

เย่เชินหลินเต็มไปด้วยความคาดหวังและความมั่นใจในอนาคต

สาวใช้มากดกริ่งประตูห้องแล้วเคาะประตูเข้ามาอย่างสุภาพ “ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ช่วยคะ?”

เย่เชินหลินสั่งให้สาวใช้ช่วยหาชุดมาให้เซี่ยชีหรั่นใส่

สาวใช้จึงรีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว จนผ่านไปไม่นานเธอก็ทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วออกจากห้องด้วยความสุภาพ

เซี่ยชีหรั่นกัดริมฝีปากของเธอแล้วหันหลังให้กับเย่เชินหลินและสวมเสื้อผ้าอย่างรีบร้อน

ส่วนเย่เชินหลินแตกต่างกับเธออย่างสิ้นเชิง เขาค่อย ๆ แต่งตัวอย่างช้า ๆ และไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา

หลังจากแต่งตัวเสร็จ เซี่ยชีหรั่นแตะศีรษะของเธอและยังคงรู้สึกปวดหัวอยู่ ทันใดนั้นเธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “แย่แล้ว เนี่ยนโม่!”

เมื่อคืนนี้เธอเมามากจนลืมลูกชายไป!

เซี่ยชีหรั่นกังวลจนนั่งไม่อยู่กับที่ เธอกระสับกระส่ายและเกือบจะกระโดดขึ้นมา

เมื่อเย่เชินหลินเห็นเซี่ยชีหรั่นรีบร้อนจนแทบจะร้องไห้ เขาจึงปลอบโยนเธออย่างนุ่มนวล

“ใจเย็น ๆ ก่อน เมื่อคืนผมให้คนไปรับลูกกลับมาแล้ว ตอนนี้ลูกอยู่กับคุณแม่”

เซี่ยชีหรั่นจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ทำให้เธอกังวลจนเหงื่อตก

เธอก้มหัวลงด้วยความรู้สึกผิด ตอนนี้เธอไม่สนใจอะไรอีก เธอสูญเสียทุกอย่างไปได้นอกจากเนี่ยนโม่ เธอรับไม่ได้กับการที่ไม่มีเขาแม้แต่วินาทีเดียว

เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินที่ยังคงพิงอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วเธอก็พูดเบา ๆ “ขอบคุณนะที่คุณช่วยดูแลฉันกับลูกชายเมื่อคืนนี้ งั้นฉันขอตัวก่อน”

นัยน์ตาของเย่เชินหลินแสดงถึงความไม่พึงพอใจ

ผู้หญิงที่น่าเกลียดชังคนนี้ บอกจะไปก็ไปเลย ไม่มีเยื่อใยเลยจริง ๆ

เซี่ยชีหรั่นเพิ่งเดินไปถึงหน้าประตูและยังไม่ทันเปิดประตูออกก็ได้ยินเสียงอันเย็นชาของเย่เชินหลินดังขึ้นจากด้านหลังเธอ

“ผมจะให้คุณย้ายกลับมาอยู่ที่นี่พร้อมกับลูกชาย”

เซี่ยชีหรั่นแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เธอได้ยินเลย เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วจ้องมองไปที่เย่เชินหลินด้วยความโกรธ “เรื่องอะไร? เรื่องอะไรฉันต้องย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ด้วย?”

เย่เชินหลินยังคงเอนกายพิงอยู่ที่หัวเตียงแล้วพูดอย่างเฉยเมย “เพราะผมเป็นพ่อของเนี่ยนโม่ ผมอยากให้เขากลับมา”

“แต่คุณเคยรับปากฉันก่อนหน้านี้......”

เย่เชินหลินขัดจังหวะคำพูดของเซี่ยชีหรั่นทันที “ผมเคยรับปากคุณก็จริง เพราะผมเชื่อว่าคุณจะดูแลลูกให้ดี แล้วคุณทำได้ไหม?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซี่ยชีหรั่นก็รู้สึกผิด “ฉันทำไม่ได้ตรงไหน? ฉันไม่ดีกับลูกตรงไหน? เขาแข็งแรงและมีสุขภาพที่ดีขนาดนี้ ยังไม่ดีพอเหรอ!”

เย่เชินหลินยิ้มพูดอย่างประชด “แล้วคุณจะอธิบายเรื่องเมื่อคืนยังไง? ถ้าผมไปไม่ทันเวลาคุณจะทิ้งลูกชายผมไว้ตรงไหน?”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกท้อแท้ทันที เมื่อคืนเธอทำผิดจริง ๆ และดันโชคร้ายที่ให้เย่เชินหลินรู้เข้าอีก

“มันเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น! เมื่อคืนฉันทานมื้อเย็นกับผู้ร่วมงานด้วยกัน แล้วดื่มเยอะไปโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ฉันสัญญาว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก”