ตอนที่ 1125 สาวใช้ตัวแสบ 1029

ตอนที่ 1125 สาวใช้ตัวแสบ 1029

เนี่ยนโม่นั่งตัวตรงอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พอเห็นการปรากฏตัวของเซี่ยชีหรั่นแล้ว เขาก็ทักทายอย่างตื่นเต้น “แม่ครับ แม่เห็นหนูไหมครับ?”

“เห็นแล้วจ้ะ มองเห็นแล้ว แม่มองเห็นเนี่ยนโม่แล้ว หนูสบายดีไหม? ระหว่างทางราบรื่นไหม? ไปอยู่ต่างที่คุ้นเคยหรือเปล่าจ๊ะ?”

เซี่ยชีหรั่นอย่างกับเป็นประทัดที่ดังติด ๆ กัน พอได้พูดก็ถามขึ้นมาหลายคำถามเลย

เนี่ยนโม่ค่อย ๆ ตอบทีละข้ออย่างยิ้มแย้ม “แม่ครับ ระหว่างทางของพวกเราราบรื่นมากครับ คุณย่ายังชมหนูว่าเป็นเด็กดีด้วย ตอนนี้พวกเราอยู่ที่คฤหาสน์ ที่นี่อากาศดีมาก แล้วหนูก็ชอบมากครับ”

ฝู้เฟิ่งหยีก็พูดเสริมอยู่อีกข้างว่า “เธอวางใจเถอะ พวกเราอยู่ที่นี่มีคฤหาสน์ สิ่งแวดล้อมก็ดีมาก ยังมีพ่อบ้านและคนรับใช้คอยดูแล เนี่ยนโม่ก็เป็นเด็กดีมาก ๆ แล้วพรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปเที่ยวสวนสนุกด้วย”

อารมณ์ของเนี่ยนโม่นั้นตื่นเต้นมาก นี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาแยกกับแม่มาท่องเที่ยวตัวคนเดียวอีกด้วย

“แม่ครับ รอแม่มีเวลาแล้ว ก็มาเที่ยวที่นี่บ้างนะครับ ดอกไม้ของที่นี่สวยมากเลย หนูไม่เคยเห็นมาก่อนเลยครับ”

เนี่ยนโม่แนะนำสิ่งที่เขาเจอมาในวันนี้อย่างดีอกดีใจกับเซี่ยชีหรั่น รวมทั้งเจอเด็กคนหนึ่งที่ตัวโตประมาณพอ ๆ กับเขาตอนอยู่บนเครื่องบินด้วย ทั้งสองคนยังถ่ายรูปร่วมกันใบหนึ่งด้วย

บนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นมีรอยยิ้ม แล้วมองลูกชายอย่างสมปรารถนา และฟังลูกชายพูดไป

เธอผ่านวันนี้มาอย่างมึน ๆ งง ๆ เหมือนอย่างกับว่าขาดสิ่งสำคัญอะไรไป ในใจนั้นทุกข์ใจมาก

หลังจากที่เนี่ยนโม่พูดไม่ยอมหยุดไปช่วงหนึ่ง ในที่สุดก็เหนื่อยแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีก็เลยพาเขาไปนอนพักผ่อน

หลังจากที่ปิดคอมพิวเตอร์ไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็หายใจโล่งได้ทีหนึ่ง

เย่เชินหลินเห็นว่าในที่สุดเซี่ยชีหรั่นก็มีรอยยิ้มออกมาแล้ว ในใจก็ดีใจเป็นหมื่น ๆ ส่วน

ตลอดทั้งวันมานี้ เขาได้คิดหาวิธีต่าง ๆ เพื่อมาทำให้เซี่ยชีหรั่นดีใจขึ้นมา แต่ว่าก็ไม่สำเร็จ

ยังดีที่เนี่ยนโม่โทรมาทันเวลา ไม่งั้น คืนนี้เซี่ยชีหรั่นคงจะนอนไม่หลับแน่ ๆ

เนี่ยนโม่และฝู้เฟิ่งหยีที่อยู่ไกลถึงอีกฝั่งของมหาสมุทร เพราะว่าการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อย ก็เลยเข้านอนอย่างรวดเร็วเลย

หลังจากที่ฝู้เฟิ่งหยีพาเนี่ยนโม่นอนหลับแล้ว ก็ปิดประตูลง แล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง

เธอหาวยาว ๆ ทีหนึ่ง ข้างในใจยังคงคิดว่า คราวนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่น น่าจะมีความคืบหน้าอะไรบ้างแล้วมั้ง?

ทางที่ดีที่สุด รอตอนที่เธอกลับไปแล้ว ทั้งสองคนได้คืนดีกันแล้ว ถ้าเป็นอย่างนั้นได้เธอก็สมปรารถนาแล้ว

ฝู้เฟิ่งหยีพกภาพความคาดหวังแบบนี้ เข้าสู่แดนนิทราที่หอมหวาน

แต่ฝู้เฟิ่งหยีกลับไม่รู้ว่า เริ่มตั้งแต่วันแรกที่เธอมาถึงประเทศKนี้ ทั้งเธอและเนี่ยนโม่ก็โดนคนจับตามองไว้แล้ว

จางชิงที่โดนเย่เชินหลินผลักไสให้มาถึงต่างประเทศนั้น ต้องมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ยากลำบากมาก เงินของเขาโดนเย่เชินหลินอายัดไปหมดแล้ว เย่เชินหลินเหลือเงินเพียงเล็กน้อยไว้ให้เธอใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น

เงินเหล่านี้ ทำให้เธอที่ต้องอาศัยอยู่ในต่างแดน แค่จะใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ยังเป็นปัญหาเลย ได้แต่ต้องคอยไปทำงานทุกที่เพื่อการดำรงชีวิตอยู่

เย่เชินหลินกลับไม่ได้กระทำกับจางชิงอย่างโหดเหี้ยม ไม่งั้น เขาสามารถที่จะตีแขนขาเธอให้หัก แล้วเอาไปโยนเป็นขอทานอยู่ต่างประเทศได้

ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ จางชิงก็ยังคงโกรธเกลียดเซี่ยชีหรั่นอยู่เต็มอก เธอตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างยากลำบากไปด้วย และแอบวอนขออยู่ในใจไปด้วยว่าให้ วันหนึ่งข้างหน้าจะสามารถกลับประเทศได้อย่างสง่าผ่าเผย แล้วกลับไปแก้แค้นเซี่ยชีหรั่น ให้เขาไม่ได้ตายดี

วันนี้ จางชิงกลับมาถึงห้องอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่กลับพบว่าในห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่

เป็นผู้หญิงที่ชื่อซือซือคนนั้น

จางชิงมองเธออย่างระแวดระวัง และไม่ได้พูดอะไร

ซือซือเงยหน้าขึ้นมาอย่างสบาย ๆ เธอมองสำรวจทั่วทั้งห้องที่ธรรมดามาก ๆ ที่จางชิงอาศัยอยู่

“ทำไมเธอถึงได้ตกอับถึงขั้นนี้ได้? อาศัยอยู่ในที่ที่คนระดับร่างอยู่ และยังเป็นที่ไม่ปลอดภัยแม้แต่กลอนประตูก็ยังไม่มีอีก?”

น้ำเสียงของซือซือยังคงอ่อนหวานเช่นเดิม ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเห็นใจต่อจางชิง

สำหรับตัวของซือซือนั้นจางชิงค่อนข้างเข้าใจมาก ๆ รู้ว่าเธอเป็นคนที่หน้าเนื้อใจเสือ และไม่รู้ว่าที่เธอมาที่นี่ตอนนี้ จะมาเพราะว่าตัวเองตกน้ำแล้วมาโยนก้อนหินใส่อีก หรือว่ามาเพื่อจุดประสงค์อื่นกันแน่

เพราะฉะนั้น เธอก็เลยพูดอย่างอารมณ์ไม่ดีขึ้นว่า “นี่ก็เป็นเพราะเธอเป็นคนมอบให้ไม่ใช่เหรอ เย่เชินหลินให้คนอายัดเงินของฉันไปหมดแล้ว ในตัวฉันไม่มีเงินแล้ว ไม่ต้องไปนอนข้างถนนก็ดีแค่ไหนแล้ว”

พอพูดมาถึงตอนนี้ จางชิงก็ยิ้มประชดขึ้นอีกครั้ง “ไม่รู้ว่าลมอะไร ที่พัดคุณหนูซือซือมาถึงข้างในศาลผุพังนี้ได้ ที่ฉันอยู่นี้ทั้งพังทั้งยุ่ง คงไม่กล้าให้แขกผู้มีเกียรติอย่างคุณเหยียบเข้ามาหรอก”

ซือซือไม่ได้โดนน้ำเสียงเหน็บแนมเย็นชาของเธอทำร้ายเอาเลย เพียงแต่หาที่ที่ยังถือได้ว่าสะอาดอยู่นั่งลงไปเองโดยไม่สนใจอะไร

แม้แต่น้ำจางชิงก็ไม่เทให้เธอ เขายืนกอดอกอยู่ข้างหนึ่ง และมองซือซืออย่างเย็นชา

“พูดมาเถอะ ที่เธอมาหาฉันนั้นเพราะว่าอะไรกันแน่? คงจะไม่ใช่เพราะว่าคิดถึงฉันห่วงหาฉัน ถึงได้มาเยี่ยมฉันหรอกนะ?”

จางชิงรู้สึกกับซือซือผู้หญิงคนนี้นั้นไม่มีความรู้สึกดีสักนิดเลย ตอนแรกเขายุยงตัวเองอยู่ข้างหลัง ให้ตัวเองไปทำร้ายเซี่ยชีหรั่น แต่พอตอนที่เย่เชินหลินลงมือทำโทษตัวเองนั้น ผู้หญิงคนนี้กลับวิ่งหนีไปเร็วกว่าใครเลย

คนแบบนี้ ก็เหมือนกับงูที่ผิวลื่น ๆ ตัวหนึ่ง

จางชิงนั้นรู้สึกกลัวเขา แต่ก็อดไม่ไหวที่อยากจะยืมพละกำลังของเธอไปแก้แค้นเซี่ยชีหรั่น

แน่นอนว่าซือซือนั้นรู้ความคิดของจางชิงอยู่แล้ว และที่สำคัญที่เธอหาจางชิงในครั้งนี้ ก็เพราะว่าอยากจะหลอกใช้ให้จางชิงไปทำเรื่องที่เธออยากจะทำ