ตอนที่ 1124 สาวใช้ตัวแสบ 1028

ตอนที่ 1124 สาวใช้ตัวแสบ 1028

เซี่ยชีหรั่นหน้ายังไม่หันไปมองเขา แล้วตอบกลับไปคำหนึ่งว่า “ราตรีสวัสดิ์” ก็ปิดประตูลงและจากห้องนอนของเย่เชินหลินไป

แล้วทิ้งเย่เชินหลินไว้ให้นอนไม่หลับคนเดียวทั้งคืน

เซี่ยชีหรั่นอยู่ที่บ้านตระกูลเย่มาเกือบอาทิตย์หนึ่งแล้ว ในช่วงระหว่างนี้ เธอมักจะคอยหลบเย่เชินหลินทั้งตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ

เย่เชินหลินค้นพบอย่างโกรธเคืองว่า ถึงแม้เขาจะพาตัวเธอกลับมาได้ แต่ก็กลับหาเธอไม่พบอยู่บ่อย ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่จะได้อยู่กับเธอตามลำพังเลย

เนี่ยนโม่ค่อนข้างติดคนมากจริง ๆ แล้วในระยะเวลาทั้งวันมีเวลาอยู่ครึ่งวันที่เขาจะทำตัวติดหนึบอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น

ฝู้เฟิ่งหยีนั้นยินดีจะเล่นกับหลานมาก แต่ว่าพอเล่นได้ไม่นาน เนี่ยนโม่ก็จะไปหาแม่แล้ว

เซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลินไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังนั้น ตัวเธอเองไม่ได้ร้อนใจอะไร แต่เย่เชินหลินร้อนใจก็กลับพูดออกมาไม่ได้ แล้วผลปรากฏว่ากลายเป็นผู้ชมที่อยู่ข้าง ๆ อย่างจิ่วจิ่วและฝู้เฟิ่งหยีทั้งสองคนต้องมาไฟลุกโชนอยู่ข้าง ๆ แทน

ฝู้เฟิ่งหยีนั้นมีความหวังเป็นพันอันเลยที่อยากจะให้เย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นกลับมาคืนดีกัน ทางที่ดีถ้าสามารถมีหลานให้เขาได้อีกคนได้เร็วที่สุดยิ่งดี

แต่ว่า เขาก็ไม่มีหนทางที่จะไปบังคับให้เซี่ยชีหรั่นพูดกับเย่เชินหลิน หรือว่าไปบังคับให้เธอปฏิบัติกับเย่เชินหลินดี ๆ ได้

เมื่อไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีก็ทำได้เพียงแค่ คอยใช้หนทางต่าง ๆ มาช่วยสร้างโอกาสที่จะให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพังได้

เช้าวันนี้ ฝู้เฟิ่งหยีอุ้มเนี่ยนโม่ไว้แล้วจะพาหมาไปเดินเล่น เธอกำชับเซี่ยชีหรั่นว่า “เมื่อคืนเย่เชินหลินอดนอนจนดึกมากถึงจะได้เข้านอน ฉันก็เลยไม่ได้ปลุกเขามากินข้าว ในครัวยังมีซุปที่อุ่นไว้อยู่ รอเดี๋ยวเธอไปปลุกเขาตื่นมากินข้าวด้วยนะ”

เซี่ยชีหรั่นอยากจะปฏิเสธเธอมาก มีสิทธิ์อะไรมาใช้เธอทำงานแบบนี้ เธอไม่ใช่แม่บ้านของเย่เชินหลินสักหน่อย

และเป็นไปตามนั้น ฝู้เฟิ่งหยีไม่มีทางให้โอกาสเธอปฏิเสธด้วยซ้ำ เขาพูดจบแล้ว ก็รีบร้อนพาเนี่ยนโม่ออกจากบ้านไปเลย รับร้อนอย่างกับว่าข้างหลังมีผีตามมายังไงอย่างงั้น

เมื่อมองเห็นฝู้เฟิ่งหยีพาเนี่ยนโม่จากไปเร็วราวกับสายลมพัดแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ได้แต่เข้าไปในครัวอย่างเบื่อหน่าย แล้วก็ยกโจ๊กซุปไก่ตามขึ้นไปปลุกเย่เชินหลิน

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……”

เซี่ยชีหรั่นเคาะประตูห้องนอนของเย่เชินหลินขึ้นเบา ๆ

แต่กลับไม่มีคนตอบกลับ

เซี่ยชีหรั่นก็ทำได้แค่บิดลูกบิดประตูอย่างเบามือ แล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องของเย่เชินหลินอย่างเบามือเบาเท้า

ในห้องเงียบสงบ เซี่ยชีหรั่นเดินอยู่บนพรหมขนแกะเปอร์เซียยาว ๆ ไม่ได้ทำให้เกิดเสียงอะไรออกมาสักนิด

เย่เชินหลินนอนคว่ำอยู่บนเตียง ยังคงนอนหลับสนิทอยู่

เซี่ยชีหรั่นเดินไปถึงข้างเตียงอย่างเงียบ ๆ และมองเย่เชินหลินที่กำลังอาบแสงแดดยามเช้าอยู่ ผ้าห่มของเย่เชินหลินตกมาอยู่ถึงเอว มือและแขนที่โผล่ออกมานั้นดูแข็งแรงและมีพละกำลัง บนร่างกายของเขาก็ยังคงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงและแน่นหนา ราวกับว่าถ้าได้อยู่ในอ้อมแขนของเขาแล้ว คงไม่ต้องหวาดกลัวลมฝนอะไรกระหน่ำเลย

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างลุ่มหลง และเผลอยื่นมือออกไป แตะโดนผมของเย่เชินหลินเบา ๆ แล้วอยู่ ๆ หัวของเย่เชินหลินก็ขยับขึ้นมาเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นตกใจจนรีบชักมือกลับมา

เย่เชินหลินหยีตา และมองไปทางข้างเตียง แล้วเห็นเซี่ยชีหรั่นที่ใบหน้าไร้ปฏิกิริยาใด ๆ ยืนอยู่ข้างเตียง

ถึงแม้เซี่ยชีหรั่นจะยังคงไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้เขาดู แต่ว่าพอลืมมาก็สามารถมองเห็นหน้าเธอได้ มันทำให้อารมณ์ของเขาก็ยังคงดีมาก ๆ เลย

“อรุณสวัสดิ์” เสียงแหบแห้งต่ำของผู้ชายดังขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าลง พยายามข่มจิตใจที่ว้าวุ่น แล้วตอบกลับเสียงเบาว่า “อรุณสวัสดิ์ คุณป้าให้ฉันยกโจ๊กซุปไก่ขึ้นมาให้คุณ คุณรีบดื่มมันตอนยังร้อน ๆ ดีกว่า”

เย่เชินหลินลุกขึ้นนั่งลง แล้วบิดขี้เกียจทีหนึ่ง จากนั้นก็บอกกับเธออย่างเบื่อ ๆ ว่า “เอาวางไว้ตรงนั้นก่อนละกัน เดี๋ยวผมค่อยดื่ม”

เซี่ยชีหรั่นมองแผงอกที่เปลือยเปล่าในกลางอากาศของเขาอย่างล่องลอย แล้วตอบกลับว่า “อ๋อ ได้ค่ะ”

เห็นสภาพลุ่มหลงของเซี่ยชีหรั่นแบบนี้แล้ว อารมณ์ของเย่เชินหลินก็ยิ่งดีมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ดูพอหรือยัง? ถ้าดูพอแล้ว ผมจะใส่เสื้อผ้าแล้วนะ” เย่เชินหลินยิ้มและพูดหยอกขึ้น

เซี่ยชีหรั่นถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่า เธอจ้องร่างกายของเย่เชินหลินเป็นเวลานานเกินไปแล้ว

“ฉัน……ฉัน ฉันไม่ได้……ฉันออกไปก่อนนะคะ คุณใส่เสื้อผ้าไปเถอะ”

เซี่ยชีหรั่นอธิบายกับเย่เชินหลินอย่างติด ๆ ขัด ๆ ใบหน้าแดงระเรื่อ และออกจากห้องไปอย่างลนลาน

เย่เชินหลินมองแผ่นหลังที่เผ่นหนีไปของเธอ แล้วก็ยิ้มอย่างมีความหมายอย่างอื่นลึกซึ้งขึ้นมา

ผู้หญิง เธอหนีไม่พ้นหรอก!

หลังจากนั้นแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีก็ยังสร้างโอกาสให้เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินอยู่ด้วยกันตามลำพังอีกหลายครั้ง แต่ว่า ผลที่เกิดขึ้นก็ไม่ค่อยเป็นไปตามที่หวังสักเท่าไหร่

แล้วเนี่ยนโม่ก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับเธอสักเท่าไหร่ เขามักจะโผล่ออกมาวุ่นวายตอนที่เซี่ยชีหรั่นกับเย่เชินหลินกำลังอยู่กันตามลำพังเสมอ ไม่ก็จะให้แม่เล่านิทานให้เขาฟัง ไม่ก็จะให้พ่อร้องเพลงให้เขาฟัง ไม่ใช่ก้างขวางคอเล็ก ๆ ธรรมดาซะด้วย

ภายใต้ความไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ฝู้เฟิ่งหยีก็คิดแผนท่าไม้ตายออกมา

เธอเตรียมจะพาเนี่ยนโม่ไปพักร้อนที่ต่างประเทศ แล้วเหลือเวลาว่างไว้ให้คู่รักทั้งสองที่กำลังลังเลกันอยู่ เอ่อ ไม่ใช่ซิ ต้องเป็นคู่รักเก่าถึงจะถูก

ฝู้เฟิ่งหยีแอบกำชับอย่างลับ ๆ กับเย่เชินหลินว่า “ลูกชาย ตอนนี้แม่พาหลานออกไปเที่ยวเล่นแล้ว แกจะต้องรักษาโอกาสไว้ให้ดี ๆ นะ จะต้องชนะใจเซี่ยชีหรั่นกลับมาให้ได้ แม่หวังว่า พอถึงตอนที่แม่กลับประเทศมาแล้ว จะสามารถเห็นพวกแกกลับไปดีกันเหมือนเมื่อก่อนได้นะ”