ตอนที่ 1123 สาวใช้ตัวแสบ 1027

ตอนที่ 1123 สาวใช้ตัวแสบ 1027

ตั้งแต่เข้าประตูมาแล้ว อากัปกิริยาบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นก็เฉยเมยอยู่ตลอด ไม่ดีใจและไม่เสียใจ เหมือนกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงหน้านั้นไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยสักนิด

อารมณ์ดี ๆ ของเย่เชินหลินนั้น หลังจากที่เจอกับท่าทีแบบนี้ของเซี่ยชีหรั่นแล้วก็ค่อย ๆ ลดน้อยลงทีละนิดทีละนิด

“ทำไม ให้เธอกลับมานี่ มันต้องกล้ำกลืนฝืนทนอย่างยากเย็นขนาดนี้เลยเหรอ?” เย่เชินหลินถามขึ้นเสียงเย็น

“ใช่” เซี่ยชีหรั่นตอบกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อม เธอพูดความรู้สึกในใจที่แท้จริงออกไปอย่างซะใจ

ยัยผู้หญิงสมควรตายนี่ นี่เธอถึงกลับกล้าตอบมาว่าใช่เลยเหรอ!

“อย่างงั้นก็คงจะต้องให้คุณทนกล้ำกลืนแล้วล่ะ” เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงของเย่เชินหลินนั้นไม่สบอารมณ์

เซี่ยชีหรั่นนั้นไม่สนใจเขาหรอก แน่นอนว่าถ้าท่าทีของเธอสามารถทำให้เขาโมโหได้ ในใจของเธอก็จะรู้สึกดีใจด้วย

ใครใช้ให้เขามักจะชอบวางอำนาจแบบนี้ล่ะ ไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยสักนิด!

เซี่ยชีหรั่นก็เป็นเหมือนกับมนุษย์ไม้คนหนึ่ง และตอบกลับคำถามของเย่เชินหลินราวกับเป็นเครื่องจักรกล ที่ทำตัวถามมาคำหนึ่งก็ตอบไปคำหนึ่ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่า แววตาของเธอที่ขยับบ้างเป็นบางครั้ง เขาเกือบจะคิดว่าตัวเองกำลังคุยอยู่กับตุ๊กตาไม้แล้ว

นี่ยังเป็นตุ๊กตาไม้ตัวหนึ่งที่ทำให้คนโกรธได้อีกด้วย!

เซี่ยชีหรั่นนั่งทื่อ ๆ อยู่ที่ห้องรับแขก แล้วปล่อยสมองของตัวเองให้โล่ง อะไรก็ไม่ต้องคิด แล้วก็รู้สึกขึ้นมาว่าวันเวลาก็ไม่ได้ผ่านไปอย่างยากลำบากเหมือนกับที่เธอคิดไว้นี่

เย่เชินหลินพูดกับเซี่ยชีหรั่นไปไม่กี่ประโยค ล้วนไม่ได้รับการตอบกลับอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ นี่ทำให้เขาอดทนได้อยากจริง ๆ

“เซี่ยชีหรั่น เธอจะหลบหนีฉันไปอย่างนี้เหรอ? จะใช้หน้าโลงศพแบบนี้มาเผชิญหน้ากับฉันตลอดกาลเลยเหรอ?” เย่เชินหลินทนไม่ไหวจนหลุดปากพูดออกมา หลังจากพูดคำพูดนี้ออกไปแล้ว เขาก็เริ่มรู้สึกเสียใจเลย

ทำไมเขาถึงไม่มีความอดทนขนาดนี้นะ?

และปรากฏว่าบนใบหน้าของเซี่ยชีหรั่นมีแววเยาะเย้ยขึ้นมาเล็กน้อยจริง ๆ ด้วย เธอยังคงใช้น้ำเสียงและคำพูดไร้เยื่อใยในการตอบกลับไปอยู่เช่นเดิมว่า “ใช่”

ไม่มีคำพูดไร้สาระเกินมาแม้แต่ตัวอักษรเดียว

น่ารังเกียจที่สุด ผู้หญิงที่ดื้อดึงคนนี้ จะทำให้เขาโมโหตายจริง ๆ อยู่แล้ว!

เส้นเอ็นสีเขียวบนหน้าผากของเย่เชินหลินโผล่ออกมาแล้ว เขาพยายามข่มความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้ แล้วพูดเสียงเย็นว่า “เธอตามฉันมาที่ห้องหนังสือ มาช่วยฉันทำงานหน่อยซิ”

ถึงแม้เซี่ยชีหรั่นจะไม่อยากจะอยู่กับเขาตามลำพัง แล้วถ้าหากมันสามารถทำให้เธออารมณ์แปรปรวนจนตะคอกเสียงดังกับเขา เธอก็ไม่ยินดี

ในเมื่อเธอได้ตัดสินใจมานานแล้วว่าจะ แล้วแต่เขาอยากทำอะไร เธอแค่ต้องรักษาใจของตัวเองให้ดี ไม่ว่าลมฝนข้างนอกจะกระหน่ำแค่ไหน ก็อย่าเปลี่ยนความยืนกรานภายในจิตใจก็พอ

ใบหน้าของเย่เชินหลินมีแววพ่ายแพ้กะพริบขึ้น

จิตใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นทำมาจากอะไรกันแน่ หรือว่าเขายังทำได้ไม่ดีพออีกเหรอ? ทำไมเธอถึงยังมองไม่เห็นจิตใจที่มีความจริงใจดวงนี้ของตัวเองอีกล่ะ?

เย่เชินหลินรู้สึกว่า ตั้งแต่วันแรกที่เขารู้จักกับเซี่ยชีหรั่นเป็นต้นมานั้น ความรู้สึกของเขาก็เริ่มโดนผู้หญิงคนนี้กุมไว้แล้ว เพียงแค่เซี่ยชีหรั่นสามารถยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขได้ เขาก็รู้สึกพึงพอใจราวกับได้ครอบครองโลกทั้งใบไว้แล้ว

ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องหนังสือ กลับไม่มีการสื่อสารกันแม้แต่คำเดียวเกิดขึ้น ได้แต่นั่งเงียบ ๆ กันอยู่อย่างงั้นทั้งคืน

ตอนกลางคืน เซี่ยชีหรั่นและเนี่ยนโม่กำลังนอนอยู่ในห้อง เนี่ยนโม่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เขากอดหมอนไว้ แล้วถามเซี่ยชีหรั่นขึ้นว่า “แม่ครับ หนูไปนอนกับคุณพ่อได้ไหมครับ? หนูยังไม่ได้บอกราตรีสวัสดิ์กับพ่อเลย”

เซี่ยชีหรั่นหอมแก้มเนี่ยนโม่อย่างเอ็นดู แล้วพูดกับเขาเสียงเบาว่า “ไปเถอะลูกรัก บอกราตรีสวัสดิ์กับพ่อเสร็จแล้วก็กลับมาเข้านอนได้แล้วนะ”

เนี่ยนโม่กระโดดลงจากเตียงอย่างดีใจ แล้วใส่รองเท้าเสร็จแล้วก็รีบไปเคาะประตูห้องของเย่เชินหลิน

กลางคืนเย่เชินหลินดื่มเหล้าไปหลายแก้ว เขารู้ว่าเซี่ยชีหรั่นก็นอนอยู่แค่ห้องข้าง ๆ ที่ห่างจากตัวเองไปแค่กำแพงเดียว

แต่ว่า เขากลับไม่มีทางเดินเข้าไป กอดเธอแล้วนอนหลับไปด้วยกันได้

เย่เชินหลินรู้สึกอารมณ์หงุดหงิด นอนอยู่บนเตียงก็พลิกตัวไปมานานแล้วก็นอนไม่หลับ สุดท้ายได้แต่ลุกขึ้นมาดูเอกสารและทำงานต่อไป

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……”

ที่นอกประตูมีเสียงเคาะประตูลอยมา

เย่เชินหลินนวดหัวคิ้วขึ้นเบา ๆ ในใจเริ่มรู้สึกไม่พอใจ เขาเคยกำชับพวกคนรับใช้ไว้แล้วว่า ตอนกลางคืนอย่ามารบกวนเขาไปเรื่อย ทำไมถึงยังมีคนกล้ามาอีก?

“เข้ามา” น้ำเสียงของเย่เชินหลินฟังดูไม่ดีเอามาก ๆ

“แกร๊ก” เสียงประตูถูกผลักออก เย่เชินหลินกวาดสายตาเย็น ๆ มองไปที่ประตูทีหนึ่ง

เอ๊ะ? ทำไมไม่มีคนล่ะ?

สายตาของเย่เชินหลินอดไม่ได้ที่จะมองต่ำลงไป ก็มองเห็นหัวเล็ก ๆ ฟู ๆ หัวหนึ่งกำลังชะเง้อมองมาอยู่ตรงประตู และมองมาที่ตัวเองอย่างหวาดกลัว

ที่แท้เป็นเนี่ยนโม่นี่เอง

ท่าทีของเย่เชินหลินรีบเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาทันที แล้วเขาก็กวักมือให้เนี่ยนโม่ “มาเร็ว มาหาพ่อเร็ว”

สายตาของเนี่ยนโม่ก็สว่างขึ้นมาทันที เขากอดหมอนรักของตัวเองเอาไว้ แล้ววิ่งมาถึงข้างเตียงของเย่เชินหลินอย่างรวดเร็ว

เย่เชินหลินขยับไปข้าง ๆ อย่างใช้แรง เพื่อเว้นที่ออกมาให้เนี่ยนโม่ได้สามารถนอนเคียงข้างตัวเองได้

“ทำไมยังไม่นอนล่ะ? แล้วแม่ของหนูล่ะ?” เย่เชินหลินถามเนี่ยนโม่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ถึงแม้ว่านิสัยของเย่เชินหลินจะค่อนข้างเย็นชา และตัวบุคคลก็ค่อนข้างเยือกเย็น แต่ว่า สำหรับเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงหนึ่งเดียวของตัวเขาเองแล้ว เขากลับมีความอดทนและความรักแบบเต็มเปี่ยม

ลูกรักคนนี้ เป็นสิ่งที่หลอมรวมมาจากความรักของเขาและเซี่ยชีหรั่น เขาจึงรู้สึกแต่เพียงว่าจะรักยังไงก็ยังรักไม่พออยู่ดี

“หนูยังไม่ได้บอกราตรีสวัสดิ์กับพ่อเลย ส่วนแม่กำลังรอหนูกลับไปนอนอยู่ครับ” เนี่ยนโม่เอียงหัวนอนอยู่ข้าง ๆ เย่เชินหลิน ดวงตาคู่โตที่ได้รับการถ่ายทอดมาจากเย่เชินหลินนั้น เต็มไปด้วยความรู้สึกเคารพรักต่อผู้ใหญ่