ตอนที่ 1122 สาวใช้ตัวแสบ 1026

ตอนที่ 1122 สาวใช้ตัวแสบ 1026

ไป เธอต้องไปแน่นอนอยู่แล้ว เธอจะต้องไปคุยกับผู้ชายที่ไม่รักษาคำพูดและวางอำนาจคนนั้นให้รู้เรื่องสักรอบ!

บอดี้การ์ดขับรถพาเซี่ยชีหรั่นเข้ามาถึงคฤหาสน์ตระกูลเย่อย่างช้า ๆ ข้างในคฤหาสน์ตระกูลเย่นั้นเงียบสงบ

ในเวลานี้ เซี่ยชีหรั่นได้อุ้มเนี่ยนโม่ไว้ในอกแล้ว

เนี่ยนโม่มองไปนอกกระจกหน้าต่างรถอย่างสงสัย แล้วถามเซี่ยชีหรั่นขึ้นว่า “แม่ครับ เราจะกลับมาที่บ้านคุณย่าเหรอครับ?”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า “ใช่จ้ะ แต่ว่า เราอยู่แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ไปแล้วจ้ะ”

เนี่ยนโม่มองแม่อย่างงุนงง เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อเช้าพวกเขาต้องจากไป แล้วตอนนี้ก็กลับมา จากนั้นอีกสักครู่ก็จะจากไปอีก

โลกของผู้ใหญ่นี่ช่างวุ่นวายจริง ๆ เลย

พอเข้ามาถึงห้องรับแขก เย่เชินหลินก็กำลังนั่งรออยู่บนโซฟาเหมือนกับไม่มีเรื่องอะไรอยู่แล้ว และมองมาทางสองแม่ลูก

ฝู้เฟิ่งหยีที่รอแทบไม่ไหวมาตั้งนานแล้ว เธอก็รีบเดินหน้าไปไม่กี่ก้าวแล้วก็รับตัวเนี่ยนโม่มาอุ้มไว้ในอ้อมอกและหอมแก้มเขาอย่างอดใจไม่ได้

“อ๋ายโยว หลานของย่า ย่าคิดถึงหนูมากเลยนะ มาให้ย่าดูหน่อยเร็ว……เอ๊ะ นี่เป็นอะไรไปล่ะ? ทำไมดูไม่สดใสร่าเริงเลย?”

ก็สมแล้วที่เป็นย่าคน แค่มองทีเดียวก็ดูออกแล้วว่าเด็กมีบางอย่างผิดปกติ

ฝู้เฟิ่งหยีถลึงตาโต และมองไปที่เซี่ยชีหรั่นอย่างไม่พอใจ “นี่ตกลงเธอดูแลลูกยังไงกัน? เมื่อเช้าตอนที่เธอพาออกไปจากบ้านฉันยังดี ๆ อยู่เลยนะ แต่ทำไมพอไปอยู่ที่เธอแล้วถึงเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ได้ล่ะ?”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกผิดจนก้มหัวลง

เป็นความประมาทเลินเล่อของเธอเองจริง ๆ เพราะว่าช่วงนี้เธอค่อนข้างยุ่งมาก จึงทำให้ละเลยเนี่ยนโม่ไปบ้าง วันนี้ถึงได้ทำให้เขาไม่สบายเป็นไข้ตัวร้อนแบบนี้ ที่จริงในใจของเธอนั้นทั้งปวดใจและโทษตัวเองอยู่

แน่นอนว่าเย่เชินหลินนั้นสามารถดูออกได้ว่า ในใจของเซี่ยชีหรั่นนั้นเสียใจอยู่ไม่น้อย แต่ว่า เขากลับไม่ได้หยุดยั้งการตำหนิของมารดา

เพราะว่า เขาอยากจะยืมเหตุผลนี้มาใช้ เพื่อให้เซี่ยชีหรั่นย้ายกลับมา

ฝู้เฟิ่งหยีก็ยังคงไม่พอใจ “ตกลงเธอเลี้ยงลูกเป็นไหมเนี่ย? เธอดูเนี่ยนโม่ของบ้านเราซิ เป็นเด็กดีแค่ไหน เป็นคนเข้าใจหัวอกคนอื่นมากแค่ไหน แล้วเธอดูตอนนี้ซิ เขากลับไม่มีชีวิตชีวาเลยสักนิด”

เนี่ยนโม่เอาหน้าชิดหัวของคุณย่า แล้วเปิดปากพูดอย่างว่าง่าย “คุณย่าครับ คุณย่าไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมแค่เป็นไข้เฉย ๆ คุณแม่พาผมไปโรงพยาบาลมาแล้ว คุณลุงหมอก็ฉีดยาให้ผมแล้วด้วย ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วครับ”

ฝู้เฟิ่งหยีลูบหัวเขาอย่างห่วงใย “ฉีดยาเจ็บไหมจ๊ะ? ไหนมาให้ย่าแตะหัวดูหน่อยซิ ตอนนี้ยังเป็นไข้อยู่หรือเปล่า?”

เนี่ยนโม่ส่ายหน้าอย่างเชื่อฟัง แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นแล้วครับ ยาของคุณลุงหมอดีมากเลยครับ คุณย่า ผมเก่งมากเลยนะครับ ผมไม่ได้ร้องไห้เลย”

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นที่ยิ่งอยู่ก็ยิ่งก้มหน้าต่ำลงไปเรื่อย ๆ ในที่สุดจึงพูดขึ้นเสียงขรึมว่า “ชีหรั่น วันนี้คุณจำเป็นจะต้องพาเนี่ยนโม่ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่”

เซี่ยชีหรั่นโต้กลับไปอย่างไม่พอใจ “ฉันนึกว่าเมื่อวานฉันได้พูดชัดเจนดีแล้วนะ ฉันจะไม่มีทางกลับมาแน่ สำหรับเรื่องนี้คุณตายใจไปได้เลย”

เย่เชินหลินไม่สะทกสะท้าน “คุณดูอย่างตอนนี้ซิ เนี่ยนโม่เป็นแบบนี้ คุณวางใจได้เหรอ? ผมเป็นพ่อของลูก ผมมีสิทธิ์ที่จะให้การดูแลที่ดีที่สุดกับแก ถ้าหากคุณไม่อยากกลับมาละก็ งั้นคุณก็เอาลูกมอบไว้ให้ผม”

อะไรนะ?

เซี่ยชีหรั่นลืมตาโตอย่างไม่อยากจะเชื่อ พูดไปพูดมาแล้ว เขาก็ยังจะแย่งลูกกับเธออยู่ดี

ไม่มีทาง เนี่ยนโม่เป็นชีวิตของเธอ เธอจะไม่มีทางเอาลูกให้คนอื่นตลอดกาลแน่

“ไม่ คุณจะมาทำอย่างนี้ไม่ได้นะ”

น้ำเสียงของเซี่ยชีหรั่นนั่นอ่อนแรงมาก ๆ เธอรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะเป็นลมแล้ว

และถึงแม้เย่เชินหลินจะทนทำใจบีบบังคับเธอแบบนี้ไม่ได้ แต่ว่าเขาอยากจะตื่นทุกเช้าแล้วสามารถเห็นหน้าพวกเขาแม่ลูกเป็นคนแรกมากจริง ๆ เลย

“ที่คุณพูดนั้นไม่นับ ผมให้เวลาคุณไปเก็บของครึ่งวัน คุณจะต้องรู้ไว้นะว่า ทนายของตระกูลเย่เรานั้นถือได้ว่ามีฝีมือมากที่สุดในประเทศนี้ ขอแค่ผมอยากได้ ไม่มีสิ่งที่หามาไม่ได้หรอกนะ”

เย่เชินหลินกำลังแอบสัญญาณส่งบอกเป็นนัย ๆ ให้เซี่ยชีหรั่นว่า ถ้าหากเธอไม่ทำตามที่เขาสั่งแล้วละก็ งั้นเขาก็คงต้องไปแย่งอำนาจในการปกครองของเนี่ยนโม่ในชั้นศาลแน่ ๆ

ในดวงตาของเซี่ยชีหรั่นนั้นมีน้ำตารื้นขึ้นมาแล้ว เธอส่ายหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย “ไม่ได้นะ คุณจะมาแย่งลูกกับฉันไม่ได้นะ ทั้ง ๆที่คุณตอบตกลงกับฉันไปแล้วชัด ๆ”

เย่เชินหลินพยายามอดกลั้นความอยากที่จะเอาเธอมากอดไว้ในอ้อมกอด แต่ยังคงมองเธออย่างเย็นชาเช่นเดิม “เพราะว่าเมื่อก่อนผมค่อนข้างเชื่อใจในตัวคุณ ผมนึกว่าคุณจะมีความสามารถมากพอในการดูแลเนี่ยนโม่ แต่ว่า เรื่องของวันนี้ทำให้ผมพบว่า คุณไม่มีทางที่จะทำได้”

เซี่ยชีหรั่นอยากจะไปรับเนี่ยนโม่กลับมา แต่ปรากฏว่ากลับโดนฝู้เฟิ่งหยีอุ้มหลบหลีกไป

ฝู้เฟิ่งหยีเปิดปากพูดเสียงเย็น “ชีหรั่น เธอทำให้ฉันรู้สึกผิดหวังมากเลย เธอไม่สงสารลูกชายตัวเอง แต่ว่าฉันยังสงสารหลานของฉันอยู่นะ!”

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าตัวเองเกือบจะหยัดยืนต่อไปไม่ไหวแล้ว เธอพยายามฝืนกับความเวียนหัวที่มีเป็นระลอก ๆ และต่อต้านกับเย่เชินหลินอย่างอ่อนแรง “ฉันดูแลลูกมาอย่างดีตลอด เหตุการณ์ในวันนี้ก็เป็นแค่เรื่องไม่คาดฝันเท่านั้น ฉันรับรองว่าต่อไปจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว คุณอย่าแย่งเขาไปเลยนะ……”

ฝู้เฟิ่งหยีไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังพูดอยู่ แล้วก็อุ้มเนี่ยนโม่ไปเล่นที่สวนข้างนอกตัวคนเดียว

เนี่ยนโม่หันหน้ากลับไปร้องเรียกเซี่ยชีหรั่น “แม่ แม่เป็นอะไรไปครับ?”

เซี่ยชีหรั่นรีบเช็ดน้ำตาให้แห้ง แล้วก็พยายามฝืนยิ้มออกมาให้กับลูกชายทีหนึ่ง “เนี่ยนโม่เป็นเด็กดี แม่ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะ แม่จะคุยธุระบางอย่างกับพ่อ หนูไปเล่นกับคุณย่าที่สวนดอกไม้สักพักหนึ่งก่อนดีไหมจ๊ะ?