ตอนที่ 1130 สาวใช้ตัวแสบ 1034

ตอนที่ 1130 สาวใช้ตัวแสบ 1034

“คุณลุงครับ ให้ผมเป็นคนดูแลแม่เถอะนะครับ!” เนี่ยนโม่หยีตาทั้งคู่ไว้ อดทนกับความง่วงงุน ลากร่างกายที่อ้วนตุ้ยนุ้ยเบียดมาอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น

“หนูนอนไปเถอะ เนี่ยนโม่ มา มานอนข้าง ๆ แม่นี่ เดี๋ยวลุงดูแลพวกหนูทั้งสองคนเอง!” สวีเห้าเซิงยิ้ม ๆ แล้วก็ดูท่าทางน่ารักของเนี่ยนโม่

“คุณลุงครับ ทำไมคุณลุงถึงดูแลพวกเราถึงสองคนได้ล่ะครับ?” เนี่ยนโม่ง่วงงุนจนสายตาทั้งคู่สั่นไหว

“เพราะว่าลุงเป็นชายชาตรีอกสามศอกนะซิ!” สวีเห้าเซิงยิ้มแล้วพูดกับเนี่ยนโม่ แล้วลากเขาอยู่ในอ้อมอกของตัวเองผ่านไปไม่นานเนี่ยนโม่ก็นอนหลับไปในอ้อมอกของสวีเห้าเซิง!

แสงแดดของรุ่งเช้าสาดส่องเข้ามา เนี่ยนโม่ตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว

“คุณลุงครับ พวกเราไปซื้ออาหารเช้าให้คุณแม่ดีไหมครับ?” คำพูดแรกของเนี่ยนโม่ตั้งแต่ตื่นมาก็คือ จะไปซื้ออาหารเช้าให้เซี่ยชีหรั่นพร้อมกับสวีเห้าเซิง

“ได้!” สวีเห้าเซิงจูงมือเล็ก ๆ ของเนี่ยนโม่แล้วเดินไปทางนอกโรงพยาบาล

ตอนที่เซี่ยชีหรั่นตื่นมานั้น ก็มองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโรงพยาบาล นึกย้อนกลับไปที่เรื่องของเมื่อคืน แล้วก็นวดหน้าผากที่มีความรู้สึกเจ็บเบา ๆ

พยาบาลเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มองเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดว่า “อิจฉาคุณจังเลย ที่มีลูกและสามีที่ดีขนาดนี้!”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มอย่างอึดอัด ขมวดคิ้วอย่างสงสัยแล้วถามขึ้นว่า “พวกเขาล่ะคะ? ไปไหนกันแล้ว?”

“ตั้งแต่เช้า ฉันก็เห็นพวกเขาออกไปซื้ออาหารเช้าแล้วล่ะค่ะ!” พยาบาลยิ้มแล้วก็ออกไปและดึงประตูปิดลง

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าดีขึ้นมากแล้ว ก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว จึงเก็บข้าวของ และนั่งรอสวีเห้าเซิงและเนี่ยนโม่

ทั้งสองคน ถือโจ๊กไว้คนละถ้วยแล้วเดินไปทางข้างในโรงพยาบาล เนี่ยนโม่นั้นดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ไม่น้อยเลย

“เด็กคนนี้เก่งจังเลย!”

“ผมเป็นชายชาตรีอกสามศอก!” เนี่ยนโม่ยิ้มจนเขี้ยวเสือทั้งสองซี่โผล่ออกมา

พอผลักประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก สวีเห้าเซิงก็เห็นเซี่ยชีหรั่นเก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อยแล้ว และกำลังนั่งรอพวกเขากลับมา

“แม่ครับ หนูไปซื้อโจ๊กกับคุณลุงมาให้แม่ครับ ตอนนี้หนูสามารถดูแลแม่ได้แล้วนะ หนูเป็นชายชาตรีอกสามศอกแล้วครับ!” เนี่ยนโม่ชูโจ๊กในมือขึ้นมาแล้ววิ่งไปทางเซี่ยชีหรั่น

“เธอนี่เจ้าเด็กแสบ!” เซี่ยชีหรั่นรับโจ๊กที่อยู่ในมือของเนี่ยนโม่มา แล้วมองสวีเห้าเซิงอย่างยิ้ม ๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ขอบคุณ ขอบคุณคุณมาก ๆ นะคะ!”

“ทำไมคุณลุกขึ้นแล้วล่ะ? ดีขึ้นบ้างหรือยัง?” สวีเห้าเซิงรีบเดินขึ้นหน้า และมองเซี่ยชีหรั่นอย่างประเมิน

“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ สามารถกลับบ้านได้แล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากแล้ว แต่ว่าต้องรบกวนคุณแล้ว!”

“อีกแล้วนะ!” สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่นแล้วพูดขึ้นว่า “ไปเถอะ เรากลับบ้านกัน!”

เก็บข้าวของกลับถึงบ้านแล้วก็เก็บกวาดบ้านเสร็จเรียบร้อย สวีเห้าเซิงก็ทำอาหารกลางวันมื้อเต็มโต๊ะให้เซี่ยชีหรั่นและเนี่ยนโม่อีกมื้อหนึ่งด้วย

“นี่คือผักที่คุณชอบกินที่สุด!” สวีเห้าเซิงคีบผักมาแล้วก็วางลงในถ้วยให้เซี่ยชีหรั่น

“แม่ครับ นี่เป็นผักที่แม่ชอบกินที่สุด!” เนี่ยนโม่ก็เลียนแบบสวีเห้าเซิงคีบผักไปไว้ให้ในถ้วยของเซี่ยชีหรั่นบ้าง

“โชคดีที่เมื่อคืนตอนที่ออกไป มีรถแท็กซี่คันหนึ่งกำลังอยู่ที่หน้าประตูพอดี ไม่งั้นดึกขนาดนั้นแล้ว ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะโบกรถได้!” สวีเห้าเซิงพูดเพื่อจะปกปิดความอึดอัดของทั้งสองคน พูดไปก็ยิ้มไป

“บังเอิญขนาดนั้นเลยเหรอ!” เซี่ยชีหรั่นรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเล็กน้อย

“ถ้าหากไม่มีรถแท็กซี่ ผมยังไม่รู้จริง ๆ ว่าต้องไปทางไหน อ๋อใช้แล้ว ผมได้ยินมาว่าที่ใกล้ ๆ นี้มีสวนสนุกอยู่ที่หนึ่ง หรือว่าเราไปเที่ยวเล่นที่นั่นกันดีไหม?” สวีเห้าเซิงกะพริบตาไปทางเนี่ยนโม่

“ดีจังเลย! ดีจังเลย!” เนี่ยนโม่ร้องตะโกนเสียงดัง

ช่วงเวลาในตอนบ่ายนั้นช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วจริง ๆ พาเนี่ยนโม่เล่นหมุนวนอยู่ในสวนสนุก แต่พริบตาเดียวก็มาถึงช่วงเวลาเย็นแล้ว แสงไปตอนหัวค่ำสาดส่องมาที่ใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น ดูแล้วยิ่งทำให้คนหลงใหล

ในตอนนี้เนี่ยนโม่ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว กำลังพิงตัวเซี่ยชีหรั่นนอนหลับอยู่

“ชีหรั่น ผมมีคำพูดมากมายที่อยากจะพูดกับคุณ!” สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ภายใต้แสงไฟ และพูดขึ้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“เรื่องอะไรคะ?” เซี่ยชีหรั่นจ้องดวงตาของเขาไว้

“ผมยินดีที่จะเป็นพ่อของเนี่ยนโม่ แล้วมาดูแลพวกคุณตลอดชีวิต! คุณ.......คุณเห็นด้วยไหม?” สวีเห้าเซิงสารภาพรักอย่างแกร่งกล้าเช่นนี้ จนทำให้เซี่ยชีหรั่นอยู่ ๆ ก็ทำตัวไม่ถูกขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นมองสวีเห้าเซิงแล้ว ในใจก็มีความเจ็บจี๊ดขึ้นมา “ขอโทษค่ะ ในใจของฉันมีคนที่ชอบแล้ว! คุณจะเป็นพี่ชายของฉันตลอดไปนะค่ะ!”

สวีเห้าเซิงเหมือนกับว่าจะสามารถรู้สึกถึงความคิดทั้งหมดในใจของเธอ เขากัดริมฝีปาก แล้วพูดขึ้นเบา ๆ ว่า “คือ……คือเย่เชินหลินใช่ไหม?” นอกจากเย่เชินหลินแล้ว เขาก็คิดไม่ถึงใครอื่นอีกเลย เขายังคงจำตอนที่อยู่ที่บาร์เหล้าได้ ท่าทางตอนที่เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างหลงใหลนั้น เธอในตอนนั้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความรัก ถึงแม้ว่าจะเมาอยู่ แต่บางทีใจอาจจะกำลังตื่นอยู่ !

“ขอโทษค่ะ!” เซี่ยชีหรั่นก้มหน้าไว้ แต่กลับนึกถึงใบหน้าที่เย็นชานั้นของเย่เชินหลิน ยังมีดวงตาสีดำคู่นั้นที่ดำสนิทจนไม่เห็นก้น ราวกับหลุมดำที่ไม่มีทางเข้าไปสำรวจได้ตลอดกาล……

“ผมจะไม่บีบบังคับคุณ ผมจะรักคุณตลอดไปและจะรอคุณ บนโลกใบนี้จะไม่มีคนที่สองที่รักคุณแบบนี้เหมือนผมอีกแล้ว!” ดวงตาของสวีเห้าเซิงสั่นเล็กน้อย