ตอนที่ 1129 สาวใช้ตัวแสบ 1033

ตอนที่ 1129 สาวใช้ตัวแสบ 1033

“คุณแม่ คุณแม่ครับ!” น้ำเสียงที่อ่อนหวานของเนี่ยนโม่ลอยมาจากข้างหลังของเย่เชินหลิน ฉุดให้เย่เชินหลินกลับออกมาจากความคิด ตอนที่เย่เชินหลินผลักประตูห้องผู้ป่วยออกนั้น ก็เห็นตาโต ๆ ใต้ขนตายาว ๆ นั้นของเนี่ยนโม่กำลังกวาดมองไปทั่วทุกทิศทาง แล้วก็ร้องขึ้นเสียงเบา ๆ ว่า “แม่อยู่ไหน? หนูกลัวจังเลย! มีคนร้ายกำลังวิ่งตามหนู!”

เย่เชินหลินเห็นดวงตาของเนี่ยนโม่มีแววน้อยใจแผ่ออกมา ในทันทีที่หัวใจก็มีความเจ็บจี๊ดพุ่งขึ้นมาระลอกหนึ่ง เขายื่นมือไปแตะหน้าผากของเนี่ยนโม่ “เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ พ่ออยู่ที่นี่แล้ว พ่อมาแล้ว พ่อตีพวกคนชั่วจนวิ่งหนีไปหมดแล้ว!”

“จริงหรือครับ? พ่อ พ่อรู้ไหมกว่าหนูจะหนีออกมาจากมือพวกคนชั่วได้ยากแค่ไหน อ๋อ ใช่แล้ว คนที่ร้ายที่สุดก็คือน้าคนนั้น คนที่ชอบทำให้คุณแม่ร้องไห้เป็นประจำคนนั้น เขาหลอกคุณย่า แล้วก็เอาหนูไปขังไว้ในห้อง แล้วก็หาคนมาเฝ้าหนูไว้!” พูดแล้วเนี่ยนโม่ก็ยื่นแขนออกมา รอยแผลบนแขนของเขาประทับลงไปในดวงตาของเย่เชินหลิน

ความเจ็บปวดที่เหมือนกับหัวใจโดนบีบเกิดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วนัยน์ตาที่ดำลึกของเย่เชินหลินก็มีแววสั่นไหวเล็กน้อยปรากฏออกมา เขากอดแขนเล็ก ๆ ของเนี่ยนโม่เอาไว้ในอกแน่น และลูบไปมาไม่หยุด

“พ่อครับ กว่าหนูจะหนีออกมาได้อย่างยากลำบาก แต่ว่า…… แต่ว่าหนูวิ่งตามหาพวกพ่อไปทั่วถนน แต่ก็ไม่เห็นเงาของพวกพ่อเลยพวกพ่อไม่เอาเนี่ยนโม่แล้วเหรอครับ?” ในดวงตาของเนี่ยนโม่มีแววโศกเศร้าโผล่ออกมา ขนตายาว ๆ นั้นสั่นเล็กน้อย น้ำตาใส ๆ นั้นค่อย ๆ ไหลลงมา

“ลูกรัก อย่าร้องไห้ หนูดูซิพ่อกับแม่ไม่ได้ไม่เอาเนี่ยนโม่? พ่อกับแม่ต่างก็กำลังปกป้องเนี่ยนโม่อยู่ และก็อยู่ข้างกายเนี่ยนโม่จะคอยปกป้องเนี่ยนโม่ตลอดไปดีไหม?” เย่เชินหลินกอดเนี่ยนโม่ที่อยู่ในอ้อมอกไว้ให้แน่นขึ้นไปอีก

“เนี่ยนโม่ เนี่ยนโม่ แม่อยู่นี่ แม่อยู่ที่นี่ตลอดเลย!” อยู่ ๆ ก็มีเสียงลอยเข้ามาในหูของเย่เชินหลิน เขาหันไปเห็นเซี่ยชีหรั่นกำลังพูดอยู่คนเดียวราวกับว่ากำลังพูดละเมออยู่

ตอนที่เซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้นมานั้น เธอก็สบตาทั้งสองข้างเข้ากับเย่เชินหลินทันที พอเห็นเนี่ยนโม่ที่อยู่ในอ้อมอกของเย่เชินหลินแล้ว ความรู้สึกที่ราวกับห้ารสชาติปะปนกันก็พลิกไปมาอยู่เต็มอกไม่หยุด

เธอลุกขึ้นจากเตียงมานั่ง บนใบหน้าที่ขาวซีดไม่มีแม่แต่สีเลือดใด ๆ เธอมองเย่เชินหลินอย่างเย็นชาแล้วพูดขึ้นว่า “ฉันจะไม่เอาลูกมอบให้คุณอีกแล้ว ฉันจะพาลูกไปจากที่นี่!”

“ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองนี้นะ แล้วคุณจะพาลูกชายของผมไปไหน?” น้ำเสียงเย็นของเย่เชินหลินลอยเข้าสู่หูของเซี่ยชีหรั่น

“ลูกชายของคุณ? คุณมีคุณสมบัติเป็นพ่อคนด้วยเหรอ?” เซี่ยชีหรั่นค่อย ๆ บีบคั้นเย่เชินหลินเข้าไปทีละนิด “เขาก็คือเด็กที่คุณเคยตัดสินใจจะฆ่าทิ้ง? หรือว่าคุณลืมไปแล้วเหรอ?”

“เป็นอดีตที่สมควรตายอีกแล้ว!” เย่เชินหลินแอบด่าอยู่ในใจเป็นพัน ๆ รอบ

“พ่อ พ่อจะฆ่าหนูเหรอ? เพราะอะไรครับ?” ในดวงตาของเนี่ยนโม่มีน้ำตารื้นขึ้น เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองเคยเกือบจะโดนผู้ชายตรงหน้าคนนี้ฆ่าแล้ว! เขาเป็นพ่อของตัวเองนะ!

“เซี่ยชีหรั่น คุณจะสามารถไม่พูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเนี่ยนโม่ได้ไหม เรื่องพวกนี้มันผ่านไปหมดแล้วนะ!” เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นด้วยสายตาเย็น

เซี่ยชีหรั่นอยากจะเชื่อความรู้สึกที่เย่เชินหลินมีต่อตัวเอง แต่ว่ายังไม่ทันได้ชื่นใจเลย เย่เชินหลินก็สาดน้ำเย็นมาใส่ตัวเองอีกแล้ว แล้วเขาจะให้เธอเอาอะไรไปเชื่อใจเขากันล่ะ?

“ไป ลูก เราไปกันเถอะ เราจะไปจากที่นี่กัน! คุณฟังให้ดีนะ คุณอย่าคิดว่าจะให้เรากลับไปอยู่ข้างกายคุณอีก ถึงคุณจะกักขังร่างกายของฉันไว้ได้ แต่ว่าหัวใจของฉันจะไม่มีวันหยุดอยู่ที่คุณ!”

“อะไรนะ? คิดไม่ถึงว่าคุณจะเฉียบขาดขนาดนี้!” หัวใจที่กำลังเต้นอยู่ของเย่เชินหลินก็ได้เปลี่ยนเป็นเงียบเหงาราวกับตายไปแล้วในทันทีทันใด คำพูดของเซี่ยชีหรั่นได้หยุดอยู่ที่ข้างหูของเขาและดังซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้น “ หัวใจของฉันจะไม่มีวันหยุดอยู่ที่คุณ! จะไม่มีวันหยุดอยู่ที่คุณ ! ……”

รอจนถึงตอนที่เย่เชินหลินตั้งสติกลับมาได้แล้วนั้น สิ่งที่เหลือให้เย่เชินหลินก็มีแค่ภาพแผ่นหลังของทั้งสองคนเท่านั้น

ผู้หญิงดื้อด้านคนนี้นี่! เย่เชินหลินกำหมัดไว้แน่น

เนื่องจากร่างกายของเนี่ยนโม่ยังไม่หายสนิทดี เซี่ยชีหรั่นจึงตัดสินใจที่จะอยู่ที่ประเทศKนี้ต่อไป รอให้ถึงตอนที่ร่างกายของเนี่ยนโม่หายดีแล้ว ค่อยมาตัดสินใจแผนการต่อไป

ยังดีที่ช่วงคับขันของบริษัทได้ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ว่า ถ้าบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นจะฟื้นฟูกลับไปให้เจริญรุ่งเรืองเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้งนั้น ก็ยังคงจะต้องลงทุนลงแรงไปอีกไม่น้อยเลยทีเดียว

ในช่วงที่ถือได้ว่าเป็นรอยต่อที่สำคัญสำหรับบริษัทนั้น ปัญหามากมายของบริษัท ก็ยังคงต้องเป็นเซี่ยชีหรั่นที่ไปจัดการด้วยตนเองทั้งนั้น

เพื่อให้มีผลประโยชน์ต่อบริษัทมากยิ่งขึ้น และเพื่อการพักฟื้นของเนี่ยนโม่ เซี่ยชีหรั่นจึงได้เช่าห้องชุดที่นี่ไว้ชุดหนึ่ง ห้องชุดถึงจะไม่ใหญ่มาก และถึงแม้จะอยู่ห่างไกลนิดหน่อย แต่ว่าอากาศรอบข้างกลับบริสุทธิ์เป็นอย่างมาก

ไม่รู้ว่าสวีเห้าเซิงไปได้ข่าวมาจากไหนว่า เซี่ยชีหรั่นพบเจอกับปัญหาที่ประเทศKเข้า เขาจึงรีบตามมาถึงประเทศKอย่างรีบร้อน ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว ในตอนนั้นเขาไม่ควรยืนมองเซี่ยชีหรั่นโดนเย่เชินหลินพาตัวไปเฉย ๆ เลย!

เขาตามหาอยู่ตั้งนานถึงหาที่พักของเซี่ยชีหรั่นเจอ มันค่อนข้างห่างไกลจริง ๆ เพราะว่าอยู่ใกล้กับภูเขาลูกเล็ก ๆ ลูกหนึ่งอากาศของที่นี่จึงค่อนข้างบริสุทธิ์

“ติงต๊อง!” เสียงกริ่งประตูดังรบกวนเนี่ยนโม่ที่กำลังเล่นของเล่นอยู่บนพื้น เขารีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งไปหาเซี่ยชีหรั่นที่กำลังจัดการเอกสารอยู่ในห้องหนังสือ

“แม่ครับ มีคนมาเยี่ยมพวกเราแล้วครับ!” เป็นเวลาหลายวันแล้วที่เนี่ยนโม่ไม่ได้พบเจอคนอื่นนอกเหนือจากแม่ของเขาเลย แม่มักจะหาเหตุผลต่าง ๆ นานามาหยุดยั้งไม่ให้ตัวเองออกไปข้างนอก จนทำให้ตัวเองได้แต่เล่นของเล่นอยู่อย่างเดียว คราวนี้ถือได้ว่าจะสามารถได้เห็นคนเป็น ๆ สักทีแล้ว!

“มีคนมาเยี่ยมพวกเราเหรอ?” คนแรกที่โผล่เข้ามาในหัวสมองของเซี่ยชีหรั่นก็คือเย่เชินหลิน แต่ว่า เธอไม่ได้อยากจะเห็นหน้าเขาเลยนี่!

เซี่ยชีหรั่นรีบเดินไปทางประตูอย่างรวดเร็ว แต่ว่าก็กลับยืนอยู่หลังประตูอยู่ตั้งนาน เนี่ยนโม่จดจ้องอยู่กับท่าทางแปลก ๆ เหล่า

นี้ของเซี่ยชีหรั่น และกัดนิ้วมือไว้ได้แต่เดาความคิดในใจของเธออยู่ไม่ขาด แล้วเขาก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าโลกของผู้ใหญ่นั้นช่างวุ่นวายจริง ๆ !