ตอนที่ 1132 สาวใช้ตัวแสบ 1036

ตอนที่ 1132 สาวใช้ตัวแสบ 1036

“เฮ้อ เรื่องมันยาว……”ฝู้เฟิ่งหยียังไม่ทันพูดจบ ก็ถอดหายใจด้วยความคับแค้นใจออกมาหลายเฮือกแล้ว ก็ผู้หญิงอ่ะนะ ก็ต้องอยากจะหาที่ระบาย ปกติแล้วฝู้เฟิ่งหยีจะอาศัยอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง และไม่ออกไปข้างนอกบ่อยๆ ซึ่งแน่นอนว่าคนที่จะรับฟังหล่อนนั้นก็คงจะมีไม่มากนัก ซือซือ ผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้าหล่อนนั้นดูเป็นแม่ศรีเรือนขนาดนี้ ความรู้สึกเสียดายที่เจอเธอช้าไปก็ปะทุขึ้นมา

ซือซือนั้นดูออกว่าฝู้เฟิ่งหยีนั้นพึงพอใจในตัวเธอไม่น้อย เธอนั้นเข้าใจรอยยิ้มของฝู้เฟิ่งหยีเป็นอย่างดี และก็ไม่รู้ว่าทำไมพอพูดถึงบ้านตระกูลเย่นั้นภายในใจของเธอนั้นมักจะรู้สึกโกรธแค้น！นั้นก็เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นเพียงคนเดียว！

“อ่า！”ฝู้เฟิ่งหยีอุทานออกมาด้วยความตกใจ เท้านั้นรู้สึกเจ็บเล็กน้อย

“ขอโทษนะคะคุณป้า ขอโทษค่ะ！”ซือซือกล่าวขอโทษ เมื่อนึกถึงตระกูลเย่เธอนั้นก็โกรธจนไม่สามารถควบคุมตนเองได้

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร！” ฝู้เฟิ่งหยีคลายคิ้วที่ขมวดออก

จากการที่ซือซือนั้นนวดเท้าให้กับฝู้เฟิ่งหยี ทำให้ฝู้เฟิ่งหยีนั้นคลายความเจ็บลงมาก พวกเขาทั้งสองคนนั้นพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันตลอดทั้งบ่าย อีกทั้งการที่ซือซือนั้นเข้าใจฝู้เฟิ่งหยีเป็นอย่างดีว่าหล่อนนั้นอยากฟังเรื่องอะไร จุดนี้เองยิ่งทำให้ฝู้เฟิ่งหยีนั้นถูกใจซือซือมากยิ่งขึ้น

“หากมีสะใภ้ที่เป็นแม่ศรีเรือนแบบเธอก็คงจะดีนะ！” ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่ซือซือพร้อมกับถอนหายใจไม่หยุด ซึ่งเสียงถอนหายใจนี้มาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“คุณป้า หนูก็ชอบคุณป้ามากเหมือนกันค่ะ！”ซือซือยิ้มแล้วมองไปที่ฝู้เฟิ่งหยี ดวงตาคู่นั้นแสดงออกให้เห็นว่าเธอนั้นชอบฝู้เฟิ่งหยีเพียงใด

“เอาแบบนี้แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะให้ที่อยู่บ้านของฉันกับหนูไว้ ถ้าหนูว่างก็มาเที่ยวบ้านฉันนะ！”ฝู้เฟิ่งหยีจับมือน้อยๆของซือซือแล้วลูบมือเธอเบาๆ

เมื่อพูดถึงบ้านของเย่เชินหลิน สายตาของซือซือก็แสดงออกถึงความโกรธออกมา เธอนั้นโกรธเกลียดบ้านหลังนั้นเป็นอย่างมาก ทุกหนแห่งล้วนเป็นที่ๆเธอนั้นไม่อยากสัมผัส

“ดีจังเลยค่ะ！”ดวงตาเป็นประกายของเธอนั้นแสดงออกถึงความดีใจ การที่เธอนั้นได้เข้าใกล้ฝู้เฟิ่งหยีก็เท่ากับว่าเธอนั้นเข้าใกล้ความสำเร็จแล้ว！

ฝู้เฟิ่งหยีนั้นเขียนที่อยู่ให้กับซือซือ

“ลาก่อนนะคะคุณป้า ถ้ามีเวลาหนูจะไปเยี่ยมท่านนะคะ！”ซือซือยิ้มอ่อน หลังจากที่ได้รับที่อยู่จากฝู้เฟิ่งหยีแล้ว เธอนั้นไม่ชายตามองเลยแม้แต่น้อย แต่กลับรีบเก็บมันเข้าไปในกระเป๋า คฤหาสน์ตระกูลเย่นั้นอยู่ที่ไหน เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน！

“แล้วเจอกันนะ มีเวลาก็มาเที่ยวบ้านป้าบ้างล่ะ！”ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่เงาหลังของซือซือที่อยู่ไกลออกไป หล่อนนั้นรู้สึกว่าเงาหลังนี้มันช่างคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็คิดไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน หล่อนนั้นลูบที่หน้าผากของตนเอง：“เฮ้อ ลืมถามชื่อเธอเลย！”

ตอนนี้รถของตระกูลเย่มาจอดรออยู่ที่หน้าประตูของร้านดุนหวางอย่างตรงเวลา ฝู้เฟิ่งหยีนั้นเดินออกมาจากร้านดุนหวาง คนขับรถนั้นเดินลงจากรถเพื่อมาเปิดประตูให้กับและพยุงหล่อนขึ้นรถ

เมื่อกลับมาถึงบ้านตระกูลเย่ ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม เมื่อเข้ามาถึงคฤหาสน์อันกว้างใหญ่นี้ ฝู้เฟิ่งหยีนั้นก็รู้สึกคิดถึงเนี่ยนโม่ขึ้นมา หล่อนนั้นคิดถึง เนี่ยนโม่แทบจะทุกวัน ยิ่งไปกว่านั้นก็อยากที่จะให้เนี่ยนโม่มาอยู่ข้างกายหล่อน กอดเขานอนในทุกๆคืน

“คุณนาย ด้านนอกมีคนมาเยี่ยมค่ะ！”

ขณะที่ฝู้เฟิ่งหยีนั้นกำลังถอนหายใจ สาวใช้ก็เข้ามารายงาน

“มีคนมาเยี่ยม？ดึกขนาดนี้แล้ว ใครมา？”ฝู้เฟิ่งหยีขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ดวงตาคู่นั้นมองไปที่สาวใช้ อยากที่จะได้รับคำตอบจากหล่อน

“เป็นสาวสวยคนหนึ่งค่ะ！”

ท่าทางของซือซือนั้นผุดขึ้นมาในหัวของฝู้เฟิ่งหยี ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า：“เร็ว……รีบไปเชิญเธอเข้ามา！”ขณะที่กำลังกังวลใจอยู่นั้น เธอก็มาพอดี ช่างเป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ！

เมื่อพูดจบหล่อนจัดแต่งเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นก็สั่งให้สาวใช้ชงชาชั้นดีไว้หนึ่งกา

ซือซือนั้นเดินเข้ามาที่คฤหาสน์จากการนำทางของสาวใช้ เธอนั้นมองไปที่บรรยากาศรอบๆคฤหาสน์ทั้งสี่ด้าน หลายปีแล้วที่ไม่ได้มา ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ทุกอย่างราวกับย้อนกลับสู่อดีต

เธอนั้นยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองไปที่แสงไฟที่กำลังส่องสว่างในความมืด เงาที่สวยงามของเธอสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ

“คุณผู้หญิง เชิญตามฉันมาค่ะ！” สาวใช้มองไปที่ซือซือที่กำลังเหม่อลอยอยู่ จากนั้นเธอก็หันกลับมายิ้มให้กับสาวใช้

“อืม ได้！”คำพูดของสาวใช้ทำให้ซือซือมีสติกลับมา เธอนั้นเดินตามหลังสาวใช้เข้าไปในคฤหาสน์

ตลอดการเดินบนทางเดินที่ปูด้วยหินนั้น ล้วนได้ยินเสียงของรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้น ขณะที่กำลังจะเข้าไปด้านใน ก็ได้กลิ่นของลาเวนเดอร์ที่ฝู้เฟิ่งหยีนั้นชอบที่สุด ซึ่งลาเวนเดอร์นี้ จะช่วยให้ฝู้เฟิ่งหยีนั้นนอนหลับสบาย

“มาแล้ว！เร็ว รีบนั่ง ！”ฝู้เฟิ่งหยียิ้มแล้วมองไปที่ซือซือ

เห็นเพียงกวาดสายตามองการตกแต่งคฤหาสน์หลังนี้ของฝู้เฟิ่งหยี ตกแต่งอย่างหรูหราสง่างาม นี้เป็น สไตล์ของเย่เชินหลิน หลายปีมาแล้วก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง

เมื่อเห็นฝู้เฟิ่งหยีนั้นกำลังมองตนอยู่ เธอจึงยิ้มให้กับฝู้เฟิ่งหยีอย่างกระอักกระอ่วนใจ：“คุณป้าค่ะ ท่านรสนิยมดีจริงๆ ที่นี่ตกแต่งได้สวยจริงๆค่ะ！”

“การตกแต่งของที่นี่หนะเหรอ？เป็นฝีมือของลูกชายป้าทั้งหมดเลย ป้าไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก！”ฝู้เฟิ่งหยียิ้มจากนั้นก็เข้าไปโอบไหล่ซือซือ