ตอนที่ 1133 สาวใช้ตัวแสบ 1037

บทที่ 1133 สาวใช้ตัวแสบ 1037

ปลายสายนั้นคือซือซือ เธอนั้นรู้ดีว่าฝู้เฟิ่งหยีนั้นเป็นคนใจอ่อน นี้เป็นเพียงครั้งแรก หล่อนไม่ลงมืออย่างแน่นอน

“ไม่เป็นไร ป้าเพิ่งจะตื่นนอน หนูพักอยู่ที่โรงแรมสะดวกสบายดีไหม？หากไม่มีที่ไปก็มาค้างที่บ้านป้าเถอะ！”ฝู้เฟิ่งหยีกล่าวทักทายสองสามประโยค เธอนั้นเข้าใจหล่อนเป็นอย่างดี ที่หล่อนนั้นเรียกให้เธอไปนอนค้างที่คฤหาสน์ตระกูลเย่อย่างง่ายดาย

“ไม่เป็นไรค่ะ！”สายตาของซือซือนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ผู้หญิงคนนี้กำลังลองใจเธออยู่？

“อ่อ ถ้าเช่นนั้นหนูก็ดูแลตัวเองดีดีนะ！”ฝู้เฟิ่งหยีนั้นตัดสินใจไปยังคฤหาสน์ที่เซี่ยชีหรั่นนั้นอาศัยอยู่ หลายวันแล้วที่หล่อนนั้นไม่ได้เจอกับเนี่ยนโม่ หล่อนนั้นคิดถึงเขาเป็นอย่างมาก

หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าเสร็จ ฝู้เฟิ่งหยีก็เดินมุ่งไปที่คฤหาสน์ที่เซี่ยชีหรั่นนั้นอาศัยอยู่

แม้ว่าจะเป็นเพียงการเดินจากคฤหาสน์หนึ่งไปสู่คฤหาสน์หนึ่งเท่านั้น แต่กลับรู้สึกว่าเป็นการเดินทางที่ยาวไกลเป็นอย่างมาก

ประตูหน้าคฤหาสน์ที่เซี่ยชีหรั่นนั้นอาศัยอยู่ไม่มีพนักงานรักษาความปลอดภัย ขณะที่หล่อนนั้นเดินเข้าไป หล่อนนั้นก็พบกับพี่เลี้ยงหนึ่งคน ซึ่งพี่เลี้ยงคนนี้ก็เป็นพี่เลี้ยงที่เย่เชินหลินขอร้องให้อยู่

เพราะว่า หากเซี่ยชีหรั่นนั้นไปทำงาน แล้วที่บ้านไม่มีพี่เลี้ยงเนี่ยนโม่ก็จะไม่มีคนคอยดูแล

ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงได้วางใจให้คนอื่นมาดูแลหลายชายของฉัน แต่กลับไม่ยอมให้ย่าแท้ๆมาดูแลเขาด้วยตนเอง！หล่อนวางใจได้อย่างไรกัน？หรือว่าจะเป็นอย่างที่หลิ่วถิงถิงพูด ว่าหล่อนนั้นกลัวว่าตนกับเนี่ยนโม่จะผูกพันกันอย่างลึกซึ้ง？

ความโมโหนั้นปะทุขึ้นในใจของหล่อน

ขณะนี้เนี่ยนโม่กำลังเล่นอยู่ที่สนามหญ้าอย่างสนุกสนาน จึงไม่ได้สังเกตเห็นการมาเยือนของฝู้เฟิ่งหยี เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ตามมาจากข้างหลังก็ไม่ได้หันหลังมาดูแต่อย่างใด

พี่เลี้ยงนั้นเป็นคนของตระกูลเย่ แน่นอนว่าจะต้องรู้จักกับฝู้เฟิ่งหยี จึงไม่ได้ห้ามไม่ให้หล่อนเขาไปหาเนี่ยนโม่ใกล้ๆ

“เนี่ยนโม่ หลานชายของย่า！” ฝู้เฟิ่งหยีก้าวไปข้างหน้าเพื่อเรียกเนี่ยนโม่

เนี่ยนโม่นั้นกำลังเล่นรถบรรทุกอยู่ เสียงของรถบรรทุกนั้นดังจนกลบเสียงของฝู้เฟิ่งหยี ทำให้ไม่ได้ยินเลยว่าย่าของตนนั้นพูดอะไรกับตน

“เนี่ยนโม่！”ฝู้เฟิ่งหยีนั้นรู้สึกไม่สบายใจ ไม่ได้เจอแค่ไม่กี่วัน เนี่ยนโม่ก็ไม่สนใจตนแล้วเหรอ？และสิ่งนี้นี่เองยิ่งทำให้ตนนั้นเริ่มเชื่อคำพูดของซือซือมากยิ่งขึ้น

รถบรรทุกคันนี้เป็นรถคันใหม่ที่เซี่ยชีหรั่นนั้นเพิ่งซื้อให้กับเนี่ยนโม่ ดังนั้นเขาจึงเล่นไม่ยอมปล่อย และถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะเป็นเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา เขาก็คงจะไม่สนใจเช่นกัน

“เนี่ยนโม่！”ฝู้เฟิ่งหยีตบไหล่ของเนี่ยนโม่

เวลานี้เนี่ยนโม่ถึงได้หันหลังกลับมา เมื่อเห็นฝู้เฟิ่งหยี เขาก็พูดขึ้นเพียงว่า：“คุณย่า！”จากนั้นสายตาทั้งหมดของเขาก็รวมอยู่ที่รถของเล่นคันนั้นเพียงอย่างเดียว

“เนี่ยนโม่กำลังเล่นอะไรอยู่เหรอครับ？ให้ย่าเล่นด้วยได้ไหม？”ภายในใจของฝู้เฟิ่งหยีนั้นรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ตอนนี้เนี่ยนโม่นั้นไม่เหลือบมองตนเลยแม้แต่น้อย นี่ขนาดไม่ได้เจอกันแค่สิบกว่าวันเอง แล้วถ้าหากไม่ได้เจอกันนานกว่านี้ล่ะ เกรงว่าเขาคงไม่เรียกตนว่าย่าแล้วล่ะ？

ฝู้เฟิ่งหยีน้ำตาคลอเบ้า หล่อนนั้นปาดน้ำตาเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

“เนี่ยนโม่ ไปกับย่าเถอะ！ ย่าจะพาหนูไปกินของอร่อย แล้วก็มีของเล่นด้วยนะ ไปเล่นของเล่นที่สระว่ายน้ำบ้านของย่ากันดีไหม？”ฝู้เฟิ่งหยีนั้นพยายามใช้สระว่ายน้ำขนาดใหญ่ของตนหลอกล่อเนี่ยนโม่ หล่อนนั้นรู้ดีว่าเนี่ยนโม่นั้นชอบเล่นในสระว่ายน้ำที่สุด

“คุณย่าดูสิครับ รถบรรทุกคันนี้ยังสามารถตักของได้เองด้วยนะครับ？”เนี่ยนโม่นั้นจ้องมองไปที่รถบรรทุกอย่างไม่ละสายตา เห็นเพียงพลั่วที่กำลังตักดินไปใส่ไว้ในกระบะหลังรถ

“สระว่ายน้ำ？” เวลานี้เขาถึงได้มีการตอบสนองกลับ เมื่อสักครู่นี้คุณย่าพูดถึงสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ที่สมัยก่อนเขานั้นชอบเป็นที่สุด ซึ่งหากเป็นสมัยก่อนเวลาที่เขานั้นอยากจะไปเล่นก็จะต้องถูกคุณแม่และคุณย่าบ่น แต่เมื่อสักครู่นี้ คุณย่าเอ่ยปากให้เขาไปเล่นที่นั่นด้วยตัวคุณย่าเอง มันช่างดีจริงๆ！

“จริงเหรอครับ？”เนี่ยนโม่โยนรถบรรทุกที่อยู่ในมือทิ้ง จากนั้นมองไปที่ฝู้เฟิ่งหยีด้วยความใสซื่อ รอให้ฝู้เฟิ่งหยีนั้นตอบกลับ

“ใช่แล้ว ขอเพียงแค่เนี่ยนโม่นั้นไปกับย่า หลานก็จะได้เห็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งก็คือสระว่ายน้ำที่เนี่ยนโม่ไปเล่นครั้งก่อน แล้วย่าก็จะอนุญาตให้เนี่ยนโม่เล่นที่นั่นด้วย”ฝู้เฟิ่งหยีทำได้แค่เพียงหยิบเรื่องนี้มาหลอกล่อเนี่ยนโม่ เพื่อที่จะให้เนี่ยนโม่นั้นจดจำหล่อนได้

“ได้ครับ คุณย่าพูดแล้วห้ามคืนคำ ห้ามหลอกผมนะครับ！”เนี่ยนโม่เขยิบเข้ามาจับมือของฝู้เฟิ่งหยี จากนั้นสายตาก็มองไปที่ด้านนอกของคฤหาสน์

รอยยิ้มบนใบหน้าของฝู้เฟิ่งหยีนั้นเต็มไปด้วยความพอใจ สายตาอ่อนโยนคู่นั้นมองไปที่เนี่ยนโม่ที่กำลังกระโดดโลดเต้นอยู่ด้วยความดีใจ ดวงตาสดใสคู่นั้นของเขายากที่จะอธิบาย

“เดี๋ยวก่อนครับ！”จู่ๆเนี่ยนโม่ก็ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน เขาขมวดคิ้วราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่！

“ทำไมเหรอ？ทำไมไม่ไปแล้วล่ะ？”ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของฝู้เฟิ่งหยีก็เลือนหายไป มองดูเนี่ยนโม่ด้วยความสงสัย

“คุณย่าครับ คุณแม่กำชับไว้ว่าไม่ให้ผมออกจากคฤหาสน์หลังนี้ ห้ามออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก เพราะหากเป็นเช่นนั้นคุณแม่จะเป็นห่วง หากคุณแม่หาผมไม่เจอ คุณแม่จะเสียใจ คุณแม่จะร้องไห้！”เนี่ยนโม่คิดถึงท่าทางเสียใจของเซี่ยชีหรั่น ไม่ทันใดใบหน้าจิ้มลิ้มของเขาก็เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“ย่าเป็นใคร？ย่าเป็นคุณย่าของหลานไม่ใช่เหรอ？ย่าจะแอบลักพาตัวหนูไปได้อย่างไรกัน？ก่อนที่แม่หลานจะกลับมา ย่าจะรีบพาหลานกลับมาส่งดีไหม ？”ฝู้เฟิ่งหยีมองไปที่เนี่ยนโม่จากนั้นลูบที่หน้าผากของเขา

เนี่ยนโม่นั้นรู้สึกลำบากใจ เอามือน้อยๆของเขาปิดไว้ที่ปาก จากนั้นก็ค่อยๆคลายคิ้วที่ขมวดลงแล้วพูดขึ้นว่า：“ ได้ๆ ย่าจะรีบมาส่งหลานที่นี่ก่อนหกโมงเย็น ช่วงเวลานี้แม่หลานยังไม่เลิกงานหรอก！” เนี่ยนโม่มองดูฝู้เฟิ่งหยีด้วยความใสซื่อ

“ป่ะ ไปกันเถอะ！” ฝู้เฟิ่งหยีพาเนี่ยนโม่ไปที่คฤหาสน์ตระกูลเย่