ตอนที่ 1135 สาวใช้ตัวแสบ 1039

ตอนที่ 1135 สาวใช้ตัวแสบ 1039

เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น สุภาพบุรุษผู้นั้นก็ยืนขึ้น เผยมือออกไปแล้วยิ้มให้กับเซี่ยชีหรั่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า：“สวัสดีคุณคือคุณเซี่ยใช่ไหม！ผมเป็นตัวแทนของสำนักงานกฎหมาย มีเรื่องอยากจะเจรจากับคุณ！”

คนๆนี้พูดจาสุภาพ ตรงไปตรงมา เมื่อได้ยินว่าเป็นคนของสำนักงานกฎหมาย แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พอที่จะเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร เรื่องที่ว่านี้จะต้องเกี่ยวข้องกับสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเนี่ยนโม่อย่างแน่นอน

“ใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตรใช่ไหม！” เซี่ยชีหรั่นนั้นรู้ดีว่าฝู้เฟิ่งหยีนั้นรักหลานชายมาก เพียงแต่ว่าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยสนใจความรู้สึกของเธอเลยเนี่ยนโม่นั้นเป็นสิ่งค้ำจุนเพียงสิ่งเดียวของเธอ หากไม่มีเนี่ยนโม่แล้วเธอนั้นจะยังเหลืออะไร？

“คืออย่างนี้นะครับคุณเซี่ย คุณนายเย่ท่านแจ้งกับผมว่าคุณนั้นกีดกันไม่ให้คุณเย่เชินหลินพบลูกชายในสายเลือดของเขาเนี่ยนโม่ ซึ่งการกระทำเช่นนี้นั้นเป็นการกระทำที่ผิดกฎหมาย อีกทั้งเรื่องหนีภาษีที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ขณะที่คุณยังอยู่ในวงการอัญมณีนั้น เรื่องๆนี้นั้นกระทบกับเด็กคนนี้เป็นอย่างมาก ในทางกฎหมายมักจะมอบอำนาจในการเลี้ยงดูบุตรให้กับฝ่ายที่มีอำนาจทางเศรษฐกิจที่สูงกว่า！”ทนายความท่านนี้พูดไปพลางพลิกเอกสารไปพลาง

“อะไรนะคะ？” เมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ยินทนายความท่านนี้พูดจบ ร่างกายของเธอก็สั่นไปทั้งตัว เธอนั้นรู้เป็นอย่างดีว่าฝู้เฟิ่งหยีนั้นต้องการสิทธิ์ในการปกครองเนี่ยนโม่จึงใช้วิธีนี้ในการบีบบังคับเธอ！

จากนั้นไม่ว่าทนายท่านนั้นจะพูดอะไร เซี่ยชีหรั่นนั้นก็ไม่อยากที่จะฟังอีกต่อไปแล้ว เธอรู้เพียงว่า เธอจะปล่อยให้เนี่ยนโม่จากเธอไปไม่ได้ เพราะหากไม่มีเนี่ยนโม่แล้ว เธอก็ไม่รู้แล้วว่าโลกนี้ของเธอนั้นจะยังคงเหลืออะไร？

เย่เชินหลิน！หากจะโทษก็ต้องโทษความใจอ่อนของตนเอง รู้ทั้งรู้ว่าตนนั้นไม่ควรที่จะหลงเชื่อผู้ชายแบบนั้น เขานั้นเป็นคนรับปากแท้ๆว่าตนนั้นจะไม่เรียกร้องสิทธิ์ในการเลี้ยงดูบุตร แต่ว่าตอนนี้กลับ ……

เมื่อทนายความจากไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นก็ได้แต่ประคองตนเองนั่งลงบนโซฟา

“แม่ครับ แม่เป็นอะไรเหรอครับ？”เนี่ยนโม่เดินเท้าเปล่ามาจับมือของเซี่ยชีหรั่นที่กำลังนั่งเหม่ออยู่บนโซฟา

“เนี่ยนโม่！ทำไมถึงตื่นแล้วล่ะ？”เซี่ยชีหรั่นจ้องมองไปที่เนี่ยนโม่มองไปที่แก้มอวบอิ่มของลูกชาย จากนั้นพูดขึ้นด้วยความเศร้าเสียใจว่า：“เนี่ยนโม่ ลูกชอบคุณย่าไหมครับ？”

“ชอบครับ！”เนี่ยนโม่เหลือบมองไปที่เซี่ยชีหรั่น และพบว่าเมื่อเซี่ยชีหรั่นได้ยินประโยคนี้ใบหน้าของเธอก็แสดงความโศกเศร้าออกมา จึงรีบกลับคำว่า：“แต่ว่าลูกก็ยังชอบแม่ที่สุด รักคุณแม่ที่สุด”

“หากต่อไปลูกไม่ได้เห็นหน้าแม่อีก ลูกจะทำยังไงครับ？” เซี่ยชีหรั่นนั้นคิดว่า หากฝู้เฟิ่งหยีต้องการสิทธิ์ในการปกครองเนี่ยนโม่นั้น คงจะเป็นเรื่องที่เธอนั้นไม่อาจที่จะขัดขวางได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เธอก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเนี่ยนโม่นั้นจะมีความสุข

“แม่ครับ แม่จะไปไหนครับ？แม่ไม่ต้องการเนี่ยนโม่แล้วเหรอครับ？แม่จะไปไหนครับ？”เนี่ยนโม่เริ่มกระวนกระวายใจมือน้อยอันเอิบอิ่มของเขานั้นบีบมือของเซี่ยชีหรั่น

“เด็กโง่ แม่ก็อยู่ข้างๆลูกแล้วไม่ใช่เหรอ？จะไม่ต้องการลูกได้อย่างไรกัน？” เซี่ยชีหรั่นยื่นมือออกไปเช็ดคราบน้ำตาที่อยู่บนใบหน้าของ เนี่ยนโม่

ไม่ได้ เธอจะยอมปล่อยให้สิทธิ์การเลี้ยงดูเด็กน้อยที่น่ารักคนนี้ไปไม่ได้ ตอนแรกเย่เชินหลินก็รับปากกับเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้กลับคำได้ล่ะ？

เซี่ยชีหรั่นนั้นตัดสินใจไปพบเย่เชินหลินด้วยตัวของเธอเอง

บริษัทเย่ซื่อตั้งอยู่บริเวณที่หรูหราที่สุดในเมืองนี้ สำนักงานของเย่เชินหลินนั้นอยู่ที่ชั้นแปดของตึกสูงขนาดใหญ่ที่มีความสูงถึงสามสิบชั้น

ตลอดทั้งชั้นเน้นใช้สีเหลืองทองในการตกแต่ง ราวกับอยู่ในวัง

เมื่อเซี่ยชีหรั่นเดินใกล้จะถึงบริษัทเย่ซื่อ สายตาของคนจำนวนมากก็จ้องมองมาที่เธอ เสื้อคลุมบางๆห่อหุ้มร่างกายของเธอ ผมยาวสลวยที่ปกคลุมบ่าอย่างเป็นธรรมชาติ แม้เธอไม่สวมใส่เครื่องประดับใดๆ เลยแต่กลับมีความสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

“สวัสดีค่ะ ท่านมาพบใครคะ？” พนักงานหน้าเค้าเตอร์ถามเซี่ยชีหรั่น

“ฉันมาพบเย่เชินหลิน！”เซี่ยชีหรั่นนั้นมองไปที่ผู้หญิงที่กำลังสนทนากับตน สิ่งแรกในตัวของผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้าของตนที่ผ่านเข้ามาในสายตาของตนนั้นก็คือหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ อีกทั้งยังได้กลิ่นน้ำหอมอบอวลมาจากตัวของเธอด้วย

พนักงานที่อยู่ที่เค้าเตอร์นั้นรู้สึกประหลาดใจที่ผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้านี้กล้าเรียกชื่อของท่านประธานเย่？อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเซี่ยชีหรั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่เซี่ยชีหรั่นที่อยู่เบื้องหน้าก็ไม่ได้มีอะไรที่พิเศษ รูปร่างก็…… ไม่เลวนะ เย่เชินหลินนั้นชอบไร้เดียงสาแบบนี้เหรอ？มิน่าล่ะ แต่ไหนแต่ไรเย่เชินหลินนั้นไม่เคยเหลือบมองเธอเลยแม้แต่น้อย

“ท่านต้องนัดไว้ก่อนนะคะ！”ผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้านั้นยิ่งคิดยิ่งโกรธ มองเซี่ยชีหรั่นผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความเหยียดหยัน

“รบกวนคุณบอกหน่อยได้ไหมคะว่าสำนักงานของเขานั้นอยู่ชั้นไหน？”เซี่ยชีหรั่นนั้นรู้สึกว่าพฤติกรรมของผู้หญิงที่อยู่เบื้องหน้าของเธอนั้นเป็นเรื่องปกติ เธอนั้นสามารถเข้าใจได้ ผู้หญิงพวกนี้นั้นล้วนปักใจอยู่กับเย่เชินหลิน

“ชั้นแปด！” พนักงานที่อยู่เค้าเตอร์เบิกตากว้างมองเซี่ยชีหรั่น

“ขอบคุณค่ะ！ เมื่อเซี่ยชีหรั่นพูดจบก็เดินไปทางลิฟต์ ตอนนี้เธอนั้นเพียงต้องการที่จะถามเย่เชินหลินว่าทำไมถึงได้กลับคำพูดก็เท่านั้น

“คุณ……” เสียงเรียกของพนักงานที่เค้าเตอร์นั้นลอยหายไปที่เบื้องหลังของเซี่ยชีหรั่น

ชั้นแปด

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นแปด ภาพเบื้องหน้าของเซี่ยชีหรั่นนั้นทำให้เธอตกตะลึง แต่ไหนแต่ไรมาเธอนั้นไม่เคยมาที่บริษัทเย่ซื่อเลย และก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าด้านในของที่นี่ตกแต่งหรูหรากว่าข้างนอกเสียอีก

เซี่ยชีหรั่นนั้นยืนอยู่บริเวณด้านหน้าสำนักงานอันเปล่าเปลี่ยวนี้ เธอนั้นตกตะลึงกับความหรูหราอลังการที่อยู่เบื้องหน้า ผนังกำแพงตลอดทั้งชั้นนั้นตกแต่งไปด้วยโคมไฟสว่างไสวตลอดทั้งชั้น

เมื่อมองไปรอบๆทั้งสี่ด้าน กลับไม่รู้เลยว่าห้องทำงานของเย่เชินหลินนั้นอยู่ที่ไหน เพราะไม่เห็นพนักงานเลยแม้แต่คนเดียว