ตอนที่ 1136 สาวใช้ตัวแสบ 1040

ตอนที่ 1136 สาวใช้ตัวแสบ 1040

“ไม่รู้งั้นเหรอ? จะไม่รู้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ทนายจะรีบมาพูดเรื่องพวกนี้ที่บ้านตั้งแต่เช้าได้ยังไง? ที่เขาพูดเรื่องพวกน้นก็เพื่อจะแย่งเอาสิทธิ์ในการเลี้ยงดูเนี่ยนโม่ไปก็เท่านั้น เขาบอกว่าแม่ของคุณมอบหมายให้เขามา ฉันคิดว่าคุณคงให้เขาใช้ชื่อแม่ในการมาที่นี่ใช่มั้ย? ”เซี่ยชีหรั่นนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเช้า แล้วยิ่งรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

ทันใดนั้นเย่เชินหลินก็เข้าใจว่าทำไมเซี่ยชีหรั่นถึงได้มาหาเขาอย่างผิดวิสัยแบบนี้ เมื่อนึกย้อนถึงความแปลกไปของแม่เขาในเมื่อวาน ในที่สุดเขาก็รู้ว่าจุดประสงค์ที่เซี่ยชีหรั่นมาหาเขาคืออะไร

“ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้ทำ คุณจะเชื่อไหม?” เย่เชินหลินเดินเข้าใกล้เซี่ยชีหรั่น เขาทนเห็นความเศร้าของเธออีกต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงยื่นมือออกไปโอบกอดเธอไว้แน่น

สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขาไม่เคยอยากจะเห็นเธอต้องมีท่าทางเสียใจเลย

“ปล่อยฉันนะ”เซี่ยชีหรั่นเกิดความน้อยใจพลางทุบตีอกแกร่งของเย่เชินหลินไม่หยุด

ชิบ! ทำไมเขาถึงได้เกิดความอยากในเวลานี้… เย่เชินหลินพยายามห้ามความอยากที่ถูกจุดขึ้นมา ผู้หญิงคนนี้มักจะกระตุ้นความต้องการของเขาได้อย่างง่ายดายเสมอ เขายื่นมือใหญ่ของเขาออกไปพลางกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน

เธอเริ่มหายใจเร็วขึ้น แรงที่เขาใช้ก็มาก จนแก้มของเธอแดงขึ้น เธอเริ่มหายใจลำบาก

เขาเริ่มหายใจเร็วตามด้วย

ซวยแล้ว ผมจะทนไม่ไหวแล้ว

เซี่ยชีหรั่นยังคงต่อสู้อยู่ในอ้อมกอดของเย่เชินหลิน　

ผู้หญิงคนนี้นิสมควรตายจริงๆ… ริมฝีปากนิ่ม ๆของเย่เชินหลินจูบบนริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นอย่างละเมียดละไม

“อื้ม…ปล่อยฉันนะ!”เซี่ยชีหรั่นผลักเย่เชินหลินออก แต่กลับถูกมือใหญ่ทั้งสองข้างของเขาออกแรงกดไว้ใต้ร่าง ไม่สนว่าเธอจะดิ้นแค่ไหน เขาก็คลายตัวเธอออกได้ พลางเปิดหน้าอกนุ่มๆของเธอออกและก้มลงไปจูบ ตรงนั้นเป็นจุดไวต่อความรู้สึกที่สุดของเธอ ความรู้สึกอ่อนระทวยแพร่กระจายไปทั่วร่างของเซี่ยชีหรั่น

ทั้งห้องทำงานอบอวลไปด้วยกลิ่นความมึนเมาจางๆของทั้งสองคน

หลังจากเสร็จสมกันไปแล้ว เย่เชินหลินก็จัดแจงเสื้อผ้าบนร่างกาย เมื่อหันไปเห็นอาการหน้าแดงยังไม่หายของเซี่ยชีหรั่น นัยน์ตาของเขาจึงเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“เรื่องที่คุณพูดวันนี้ ผมจะไปตรวจสอบดู แต่ขอให้คุณเชื่อผม เรื่องนี้ผมไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ”เย่เชินหลินมองสบตาเซี่ยชีหรั่น

นัยน์ตาที่แสดงความจริงใจของเขา เซี่ยชีหรั่นเห็นมันอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

หรือว่าจะเข้าใจผิดงั้นหรือ? เธอค่อยๆลุงขึ้นนั่งช้าๆพลางจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าดี

“เมื่อวานผมเห็นท่าทางของแม่แล้ว เรื่องนี้ไม่แน่ว่าแม่อาจจะเป็นคนทำ เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณงั้นเหรอ?”เย่เชินหลินมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของเซี่ยชีหรั่น

“แต่ว่าจากความเข้าใจที่ฉันมีต่อคุณป้า…”เซี่ยชีหรั่นมองไปที่เย่เชินหลินแวบหนึ่ง เห็นเพียงเย่เชินหลินขมวดคิ้วน้อยๆพลางคิดอยู่นาน “ช่วงนี้เรื่องที่แม่ทำทั้งหมดดูผิดปกติ อารมณ์ก็ดูผิดแปลกไปจากเดิม ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น!”

ทั้งสองคนปรึกษากันเรื่องนี้อยู่ในห้องทำงาน จนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาเลิกงานอย่างไม่รู้ตัว

ที่แผนกต้อนรับหดหู่กันทั้งบ่าย ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน เข้าไปแล้วตั้งครึ่งค่อนวันยังไม่เห็นจะมีใครออกมาเลย

และในเวลานั้น เย่เชินหลินก็เดินออกมาจากลิฟต์ จากที่เธอทำหน้าคว่ำๆก็เปลี่ยนเป็นเลื่อมใสต่อเย่เชินหลินทันที ในตอนที่เย่เชินหลินเดินออกมาจากในลิฟต์แล้ว เธอจึงเห็นด้านหลังที่คุ้นเคยในตอนบ่ายนั้น

แผนกต้อนรับคอยจ้องมองสองคนตรงหน้าจนกระทั่งเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นหายลับสายตาไป

เวลานั่งอยู่บนรถของเย่เชินหลิน ไม่รู้ทำไมจิตใจของเซี่ยชีหรั่นถึงได้สงบขึ้นมาก เธอโฟกัสเขาที่ขับรถอยู่ ใบหน้านั้นที่เต็มไปด้วยความสง่างาม

เย่เชินหลินเห็นการแสดงออกในดวงตาของเซี่ยชีหรั่นในกระจกพลางยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ที่แท้เธอยังรักเขาอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ได้เกลียดเขามากขนานนั้น

ฝู้เฟิ่งหยีเดินออกจากคฤหาสน์เมื่อเธอได้ยินเสียงรถ เธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้มาหนึ่งวันแล้ว เธอฟังที่

ทนายความเล่าเรื่องการทวงสิทธิ์เลี้ยงดูเนี่ยนโม่ว่าสามารถทำได้ ก็ตัดสินใจว่าจะบอกเรื่อง

นี้กับเขา

เมื่อไฟรถดับสนิท คนรับใช้ก็เปิดประตู และเย่เชินหลินก็เดินออกมาจากรถ

“ลูกชาย! ” ฝู้เฟิ่งหยีตะโกนเรียกเย่เชินหลินเสียงดัง เธอแทบรอไม่ไหวที่จะบอกเย่เชินหลินเกี่ยวกับเรื่องนี้และหวังว่าเย่เชินหลินจะเห็นด้วยกับคำขอของเธอ

ยังไม่ทันจะได้พูดในสิ่งที่อยากจะพูด ก็เห็นเซี่ยชีหรั่นเดินลงมาจากรถ เธอแข็งค้างไปชั่วขณะ แม้แต่สีหน้าแววตาที่ตื่นเต้น ก็ไม่รู้ว่าหายไปไหนหมดในเวลานี้