ตอนที่ 1142 สาวใช้ตัวแสบ 1046

ตอนที่ 1142 สาวใช้ตัวแสบ 1046

“โอเค งั้นเจอกันพรุ่งนี้เที่ยง! ”

สถานที่ที่ดีกว่า หลินเจี๋ยเอาโทรศัพท์วางในกระเป๋า เห็นใบหน้าหลับใหลของซือซือ เขาก็อดไม่ได้ที่จะจูบลงไปสองสามที แต่เขามีคำถามแบบนี้ในใจ? ซือซือกับเซี่ยชีหรั่น ฉันสนใจใครมากกว่ากัน?

ตอนกลางวัน แม้ว่าท้องฟ้าในฤดูใบไม้ร่วงจะปลอดโปร่งมาก แต่ก็มีลมเย็นพัดนิดหน่อยเป็นครั้งคราว

ภายในร้านกาแฟ

ร้านกาแฟที่เต็มไปด้วยบรรยากาศฝรั่งเศส พร้อมการแสดงเสียงทุ้มต่ำของเชลโล เป็นสไตล์โรแมนติกย้อนยุคเก่าแก่ เซี่ยชีหรั่นนั่งตัวตรง ถือนิตยสารฉบับหนึ่งในมือ ก้มศีรษะลงพลิกอ่านไปมา

วันนี้ เนื่องจากความสัมพันธ์กับเย่เชินหลินค่อยๆ ร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นสื่อและนักข่าวมักปรากฏตัวข้างกายเธอโดยที่ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ตอนนี้เธอนำแว่นกันแดดมาด้วย เพื่อปกปิดที่อยู่ของตัวเอง

หลินเจี๋ยเดินเข้ามา มองไปรอบๆ เห็นเซี่ยชีหรั่นอยู่มุมหนึ่งของร้านกาแฟ หัวใจสั่นอย่างกะทันหัน “ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นที่รถชนกับตนวันนั้นเหรอ? ”

มองสำรวจอย่างตั้งใจอยู่นานมาก ถึงเธอจะปลอมตัวเป็นอย่างดี แต่หลินเจี๋ยมองแวบเดียวก็จำได้ทันที

ทันใดนั้น มีคนตบบ่าตน ตอนหันตัวกลับไป พบว่าสวีเห้าเซิงยิ้มนิดๆ ยืนอยู่ด้านหลังตน

“ทำไมไม่นั่ง? หาที่นั่งไม่เจอเหรอ?”

สวีเห้าเซิงมองหลินเจี๋ย ขมวดคิ้วอย่างสงสัย เขามองตามสายตาหลินเจี๋ยไปเห็นเซี่ยชีหรั่น

“อ๋อ เธอคือคนที่เข้าใจเครื่องประดับที่ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักไง! ” สวีเห้าเซิงขยิบตาให้กับหลินเจี๋ยและเดินไปทางเซี่ยชีหรั่น

“ชีหรั่น ขอโทษที มาสาย! ” สวีเห้าเซิงยิ้มเล็กน้อย ขอโทษนิดหน่อย

“ไม่เป็นไร ฉันก็เพิ่งมาถึงไม่นานเอง!” เซี่ยชีหรั่นม้วนผมขึ้นมา เผยให้เห็นรสนิยมในแบบผู้หญิง มีความงดงามทางปัญญา

“สวัสดีครับ เจอกันอีกแล้วนะ! ” หลินเจี๋ยมองเซี่ยชีหรั่น มุมปากเผยยิ้มเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นมองสำรวจหลินเจี๋ยมีรูปร่างกำยำเทียบกับนายแบบ ใบหน้าหล่อน่าหลงใหลและดวงตาเป็นประกายสดใส แม้แต่รอยยิ้มเล็กน้อยของเขาก็มีความเย็นสบาย แค่เขาพูดว่าเจอกันอีกแล้วนะ?

เซี่ยชีหรั่นยังคงค้นหาต่อไปในหัวสมอง แต่ไม่เจอร่างของหลินเจี๋ยเลย ขมวดคิ้วแน่นอย่างอดไม่ได้

“ฉันมีพรหมลิขิตกับคุณ ไม่คิดว่าคุณจะเป็นเพื่อนกับเห้าเซิง!” มุมปากหลินเจี๋ยเผยยิ้มเย็นๆ เล็กน้อย

“พวกคุณรู้จักกันเหรอ?” สวีเห้าเซิงมองหลินเจี๋ยกับเซี่ยชีหรั่นอย่างสงสัย แต่เห็นดวงตาเซี่ยชีหรั่นเต็มไปด้วยความสับสน แต่ชายตรงหน้าเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนจริงๆ แต่คิดไม่ออกชั่วขณะว่าเคยเจอที่ไหนกันแน่

“อ่อ ชีหรั่น นี่หลินเจี๋ย!” สวีเห้าเซิงมองเซี่ยชีหรั่น ยิ้มและพูดขึ้น

“หลินเจี๋ย!” เซี่ยชีหรั่นมุมปากเย็มเล็กน้อย เผยยิ้มเรียบง่ายและไร้เดียงสา

“ทำไมมาอยู่หน้าพี่สวีแล้วเรียกฉันเย็นชาแบบนี้ล่ะ? ลืมเรื่องแผ่นดินไหวและอุบัติเหตุรถยนต์ไปแล้วเหรอ? ” หลินเจี๋ยยกยิ้มเย็นชา

เซี่ยชีหรั่นมองสำรวจหลินเจี๋ยอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าตัวเองคิดไม่ออก แต่อายที่จะรู้จักกันเท่านั้น

“ฮ่าๆ ทำไมวันนี้เป็นเธอล่ะ?” จู่ๆ หลินเจี๋ยก็มีความสุขผิดปกติ เขาเห็นเธออีกครั้ง วันนั้นหลังจากที่เธอไปแล้วก็เกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

“อ่อ……ฉันนึกออกแล้ว” เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กน้อย เธอจำเรื่องนี้ได้แล้วจริงๆ พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ที่แท้ก็เป็นคุณ?”

สวีเห้าเซิงมองสองคนที่นึกขึ้นได้โดยเฉียบพลันด้วยใบหน้าว่างเปล่า

หลังจากอธิบายกันแล้ว สวีเห้าเซิงก็ถอนหายใจอย่างต่อเนื่อง โลกใบนี้แคบจริงๆ เลย

“คุณเซี่ยทำธุรกิจเครื่องประดับเหรอ?” หลินเจี๋ยดีใจมาก ใช้สายตาอบอุ่นมองเซี่ยชีหรั่นตั้งแต่ต้นจนจบ รอยยิ้มบนริมฝีปากไม่เคยห่างหายไป

เสียงไวโอลินที่แสนไพเราะมีความหรูหราในร้านกาแฟที่เรียบง่ายและโรแมนติก

ร้านกาแฟแห่งนี้เป็นร้านกาแฟที่มีชื่อเสียง หลายๆ คนชอบแวะเข้าร้านกาแฟที่เต็มไปด้วยเสน่ห์และความโรแมนติก

“ได้ยินว่าคุณกังวลเกี่ยวกับธุรกิจเครื่องประดับ? ” เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างตรงไปตรงมา สิบนิ้วประสานไว้บนโต๊ะด้านหน้า

“อืม แต่ได้ยินเห้าเซิงบอกว่าคุณเซี่ยเก่งธุรกิจด้านนี้ วันนี้จุดประสงค์ที่มาก็คือจะมาถามคุณเซี่ยเกี่ยวกับธุรกิจเครื่องประดับ!” หลินเจี๋ยมองเซี่ยชีหรั่น

“สิ่งที่ฉันรู้เกี่ยวกับธุรกิจเครื่องประดับ ฉันต้องบอกคุณหลินแน่นอนค่ะ” เซี่ยชีหรั่นยิ้มเล็กน้อยมองหลินเจี๋ย

แต่คนที่นั่งหน้าโต๊ะกาแฟไม่ไกล ดวงตาฉายแววร้ายกาจ เขาเห็นเซี่ยชีหรั่นกำลังยิ้มและพูดคุยอะไรบางอย่างกับผู้ชายสองคน

เดี๋ยวก่อนนะ ผู้ชายคนนั้น……