ตอนที่ 1141 สาวใช้ตัวแสบ 1045

ตอนที่ 1141 สาวใช้ตัวแสบ 1045

“เหมือนจะมีคนชื่อว่าสวีเห้าเซิง เป็นนักวิทยาศาสตร์!”

“สวีเห้าเซิง?” ชายชราหลินพึมพำเสียงทุ้ม ชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินที่นั่นมาก่อน

หลินเจี๋ยนั่งอยู่ภายในห้องทำงานใหญ่ ย่นหน้าผากแน่น ตั้งแต่ที่มีซือซือ ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่รู้สึกว่ามีการดำรงอยู่ในสายตาเขาเลย

ซือซือมักจะนำพาเสน่ห์ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ให้กับเขา แต่ตั้งแต่เจอเด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อคราวที่แล้ว ในหัวก็นึกถึงเธอขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

สิ่งที่เธอไม่เหมือนกับซือซือก็คือ ซือซือมีความงามที่น่าหลงใหล แต่เด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมีความงามบริสุทธิ์เหมือนธรรมชาติ

เสียงเคาะประตูดัง “ก๊อกๆ” ดังเข้ามาเบาๆ ตามด้วยได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิง “ประธานหลิน โทรศัพท์ของประธานโอนสายให้คุณแล้วค่ะ!”

หลินเจี๋ยได้สติกลับมา เห็นสายไม่ได้รับหลายสายในโทรศัพท์ ตอนนี้คุณพ่อโทรมาทำไม?

โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ภายในขึ้นมา “พ่อ!”

“แกรู้จักคนที่ชื่อสวีเห้าเซิงใช่ไหม?” เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับทะลุผ่านห้องน้ำแข็งชั้นใต้ดินมา

“ครับ ทำไม? ” หลินเจี๋ยขมวดคิ้ว คุณพ่อยังไม่วางใจกับตัวเองจริงๆ แม้แต่เพื่อนรอบกายยังต้องถูกตรวจสอบ ดูเหมือนสวีเห้าเซิงจะโดนเขาจับจุดอ่อนโดยไม่สามารถปล่อยไปได้ ไม่อย่างนั้นตามที่เขารู้จักคุณพ่อ มันต้องไม่เป็นแบบนี้

“ฉันไม่ให้แกติดต่อกับมัน!” ไม่มีคำอธิบายเลยสักนิด แค่ตัดสินเหมือนออกคำสั่งเท่านั้น

“ทำไมครับ? ” หลินเจี๋ยอย่างไรก็ไม่เข้าใจ สวีเห้าเซิงแค่เป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งเท่านั้น คุณพ่อเขาถึงขั้นโกรธมากสั่งให้ตัวเองห้ามติดต่อกับสวีเห้าเซิงเลยเหรอ?

“ไม่ทำไม ห้ามมีความสัมพันธ์อะไรกับสวีเห้าเซิงเด็ดขาด!” เพิ่งพูดประโยคนี้จบ โทรศัพท์อีกฝ่ายก็มีเสียงสัญญาณดังขึ้นมา

หลินเจี๋ยอย่างไรแล้วก็ไม่เข้าใจ สวีเห้าเซิงไปทำอะไรให้คุณพ่อตนไม่พอใจ แต่ถ้าตัวเองไม่ได้รับการช่วยเหลือจากสวีเห้าเซิง ควรทำอย่างไรดี?

หลินเจี๋ยถอนหายใจลึกๆ มีแสงประหลาดฉายแววในดวงตาเขา

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาอีกครั้ง ครั้งนี้คือชายวัยกลางคนเดินเข้ามา

“ประธานหลิน”

เมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย หลินเจี๋ยก็เงยศีรษะขึ้นเห็นคนวัยกลางคนที่ส่งมอบกันครั้งล่าสุด ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างไม่คิด

“คุณมาที่นี่ได้ไง? ” หลินเจี๋ยจำได้ หลังจากส่งมอบกันแล้ว เขาถูกส่งไปยังอุตสาหกรรมอสังหาริมทรัพย์

“ประธานให้ผมส่งเอกสารเหล่านี้ให้คุณ” คนวัยกลางคนไม่ได้ตอบหลินเจี๋ย นำเอกสารที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษคราฟท์ในมือส่งให้ตรงหน้าหลินเจี๋ย

หลินเจี๋ยเห็นคนวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึม ก็เปิดเอกสาร เนื้อหาในเอกสารคือข้อมูลเกี่ยวกับสวีเห้าเซิง นอกจากนี้ยังมีการรายงานสื่อที่เขาเข้าออกคฤหาสน์ตระกูลเย่

ในที่สุดหลินเจี๋ยก็เข้าใจชั่วคราวว่าทำไมคุณพ่อไม่ให้ตนติดต่อกับสวีเห้าเซิง แต่ตามที่เขารู้จักกับสวีเห้าเซิง เป็นไปไม่ได้ที่จะทำในสิ่งที่คุณพ่อกังวล

“คุณชาย มีแนวโน้มอย่างมากที่สวีเห้าเซิงจะขโมยความลับทางธุรกิจของตระกูลหลินจากคุณ” คนวัยกลางคนยืนยันความคิดที่แท้จริงที่คุณท่านตระกูลหลินไม่อยากให้หลินเจี๋ยติดต่อกับสวีเห้าเซิง

“เขาไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด!” หลินเจี๋ยมองไปที่ชายวัยกลางคน

“คุณชาย ผมใช้ชีวิตในวงการธุรกิจกับประธานมาครึ่งชีวิต เรื่องแบบนี้ทำไมจะไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ว่าเรื่องอะไรถ้าเป็นอันตรายต่อบริษัทหลินซื่อ ผมจะโน้มน้าวไม่ให้คุณทำมัน เพื่อไม่ให้เสียใจภายหลัง”

ชายวัยกลางคนชื่อเฉินอานเสียง อยู่ในตระกูลหลินมาครึ่งชีวิต เป็นผู้บุกเบิกบริษัทหลินซื่อ

เนื้อหาของบทสนทนาเหล่านี้ถูกซือซือที่อยู่นอกประตูได้ยินแล้ว

ซือซือยืนอยู่นอกประตู เดิมทีอยากมารู้ล่วงหน้าว่าเมื่อไรหลินเจี๋ยจะไปกับสวีเห้าเซิงเพื่อหาเซี่ยชีหรั่นคุยเรื่องเครื่องประดับ จู่ๆ ก็ได้ยินว่าคุณท่านตระกูลหลินสั่งไม่ให้หลินเจี๋ยติดต่อกับสวีเห้าเซิงอยู่ด้านนอกประตู เหตุผลของการปฏิเสธนั้นไร้เหตุผล มันเป็นเพราะสื่อรายงานว่าสวีเห้าเซิงเข้าออกคฤหาสน์ตระกูลเย่เนี่ยนะ

ถ้าหลินเจี๋ยฟังคำพูดของชายชราหลิน แผนของตัวเองก็จะล้มเหลว! ต้องคิดหาวิธี ซือซือแอบคิด

เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากหน้าประตู เห็นซือซือกำลังยืนเหม่ออยู่นอกประตู ก็มองเธออย่างอดไม่ได้ แล้วเดินจากไป

ผลักประตูห้องทำงาน ซือซือเดินเข้าไปอย่างสง่างาม พับขาเรียวนั่งโซฟาอย่างมั่นคง ไม่มีใครเชื้อเชิญ รินกาแฟให้ตัวเอง เห็นหลินเจี๋ยขมวดคิ้ว ดวงตาก็มีร่องรอยแห่งความรังเกียจนิดหน่อย “ไร้ประโยชน์จริงๆ!”

“เธอมาทำไม? ” ได้ยินเสียงถ้วยชาม หลินเจี๋ยก็หันไปยังทิศทางของเสียงนี้ เห็นซือซือนั่งอยู่บนโซฟาไม่รู้มาตั้งแต่ตอนไหน ดื่มกาแฟอย่างสบายใจเฉิบ

“ฉันมาหานาย เห็นท่าทางนายเครียดๆ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า? ” ซือซือยืนขึ้นมา รองเท้าส้นสูงถูกับพื้นเกิดเสียงดัง