ตอนที่ 1144 สาวใช้ตัวแสบ 1048

ตอนที่ 1144 สาวใช้ตัวแสบ 1048

“พ่อ พ่อกลับมาแล้วเหรอ? ” เนี่ยนโม่มองเย่เชินหลิน มุมปากเผยยิ้มเล็กน้อย

“เนี่ยนโม่ ทำไมมาหลับอยู่ที่นี่? ” เย่เชินหลินอุ้มเนี่ยนโม่ไว้อ้อมแขน ถามอย่างเป็นห่วง

“พ่อ ผมอยากรอพ่อกลับมา วันนี้แม่ทำอะไรผิดมาหรือเปล่า? ทำไมพ่อไม่สนใจแม่? ” เนี่ยนโม่มองเย่เชินหลินอย่างกังวล ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เย่เชินหลินประหลาดใจ เด็กน้อยคนนี้ทำไมรู้ว่าพ่อแม่มีปัญหากัน? พูดขึ้นด้วยความสงสัย “ลูกรู้ได้ไงว่าพ่อแม่มีปัญหากัน? ใครบอกลูก? ” เขามองไปรอบๆ จ้องตาพี่เลี้ยง

“ไม่มีใครบอกผมครับ ผมดูออกเอง แม่กลับมาตั้งนานแล้ว พอกลับมาก็เริ่มมองหาพ่อเลย! ” เนี่ยนโม่มองเย่เชินหลิน

พี่เลี้ยงมองเนี่ยนโม่อย่างซาบซึ้งมาก ถอนหายใจอย่างลึกซึ้ง

เย่เชินหลินยิ้มเบาๆ พูดขึ้นว่าพ่อจะไปหาแม่

“พ่อ วันนี้เหมือนจะเป็นวันสุดท้ายของระยะทดลองนะ! ” เนี่ยนโม่พุ่งไปหาเย่เชินหลินกะพริบตาใส่ ดูเหมือนจะบอกให้เย่เชินหลินสู้ๆ อย่างเต็มที่

เย่เชินหลินลูบจมูกเนี่ยนโม่

ขึ้นไปข้างบน เดินเข้าไปในห้องทำงาน เห็นเซี่ยชีหรั่นกำลังนั่งอ่านเอกสารด้วยชุดกระโปรงยาว มีเอกสารในระยะเริ่มต้นธุรกิจมากมาย ไม่แปลกใจที่เธอจะทำงานหนักแบบนี้

ได้ยินเสียงฝีเท้า เซี่ยชีหรั่นก็หันศีรษะมา เห็นเย่เชินหลินยืนหน้าประตู ทำหน้าประณามความผิด

สิ่งที่เธอเกลียดมากที่สุดมาโดยตลอดคือเห็นการแสดงออกของเขา สายตาเย็นยะเยือกทำให้หนาวสั่นไปทั้งร่าง

เซี่ยชีหรั่นหันตัวมา มองสีหน้าเย็นยะเยือกของเย่เชินหลิน ไม่มีความกลัวเลยสักนิด เธอแค่มองเขาอย่างใจเย็นเท่านั้น ไม่ได้อธิบายใดๆ ขมวดคิ้วอ่านเอกสารในมือต่อไป

เย่เชินหลินขมวดคิ้ว ยัยบ้านี่ เมินเฉยเขาแบบนี้จริงๆ เหรอ? อึ้งอยู่นานมาก ความโกรธในอกเขาก็รุนแรงขึ้น

เซี่ยชีหรั่นวางเอกสารลงทันที ยืนขึ้นมา เดินไปทางห้องน้ำ เหมือนเย่เชินหลินไม่ได้ปรากฏตัวอยู่ข้างๆ เธอเลย

นานมาก มีเสียงน้ำไหลดังขึ้นมาจากห้องน้ำ เข้าหูของเย่เชินหลิน เขากำหมัดแน่น ผู้หญิงคนนี้เมินตัวเองแบบนี้จริงๆ เหรอ?

เซี่ยชีหรั่นปล่อยให้น้ำไหลผ่านศีรษะกระจายไปตามร่างกาย เธอหลับตาลงเพลิดเพลินกับความรู้สึกถูกชะล้างด้วยน้ำอุ่น แต่หัวใจกลับเจ็บปวด!

วันสุดท้ายของระยะทดลอง เธอเริ่มไม่รู้ว่าเย่เชินหลินรู้สึกอย่างไรกับตน นี่มันคือชะตากรรมเหรอ?

เย่เชินหลินนึกถึงสถานการณ์เมื่อวานนี้ สีหน้าที่เซี่ยชีหรั่นมองหลินเจี๋ย และรอยยิ้มนั้น สบายใจมากขนาดนั้น แต่ตอนที่อยู่กับเขา เขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มเธอเลย

สวีเห้าเซิง！กล้าพาผู้หญิงของตนไปเจอผู้ชายอื่นได้อย่างไร!

ดวงตาเย่เชินหลินฉายแววเย็นชานิดหน่อย ถ้าสวีเห้าเซิงไม่ใช่เพื่อนของเซี่ยชีหรั่น เขาโยนมันลงทะเลให้อาหารปลาไปตั้งนานแล้ว

“ตึกๆ ” เสียงรองเท้าสลิปเปอร์แตะกับพื้น เย่เชินหลินมองไปทางห้องน้ำ เห็นเซี่ยชีหรั่นอาบน้ำเสร็จแล้วยืนอยู่ตรงนั้นด้วยชุดนอนสีขาว ผมดำยาวเปียกพาดบ่า ไหปลาร้าที่ยื่นออกมาเปียกไปด้วยหยดน้ำ สวยเหมือนนางงาม!

เย่เชินหลินอึ้งไปแล้ว ความโกรธแต่เดิมทีหายไปมากกว่าครึ่งเมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่นในตอนนี้ เขาจ้องมองดวงตาเธอ เห็นเซี่ยชีหรั่นไม่ได้มองตัวเอง อดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้า

“เซี่ยชีหรั่น เรื่องในวันนี้คุณไม่อธิบายเลยสักนิดเหรอ? ” เย่เชินหลินกำนิ้วแน่น เส้นเลือดหลังมือปูดขึ้นมา

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่แท้เขาก็เป็นแบบที่ตัวเองพูดทั้งหมดจริงๆ ที่แท้ก็ไม่เคยเชื่อใจเธอเลย ถ้าอย่างนั้นจะต้องอธิบายอะไรอีก เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้ว เซี่ยชีหรั่นก็มองเย่เชินหลิน

ทำไม? เธอใช้แววตาแบบนี้มองเขาจริงๆ เหรอ? แต่ แววตาแบบนี้……เต็มไปด้วยความแค้น ความโกรธ และ……ทำไมทำให้ตัวเองปวดใจ? เย่เชินหลินกลืนน้ำลาย รอการเคลื่อนไหวต่อไปของเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นหยิบเสื้อผ้าขึ้นมา เดินเข้าไปในห้องนอนห้องถัดไป ทิ้งเย่เชินหลินยืนตรงนั้นคนเดียว เหมือนคนโง่

“เซี่ยชีหรั่น! หยุดนะ!” เย่เชินหลินก้าวไปข้างหน้า จับแขนเซี่ยชีหรั่นไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย มีความเจ็บปวดมาจากข้อมือ มองเย่เชินหลิน พูดขึ้นอย่างเย็นชา “อธิบายเหรอ? ฉันต้องอธิบายอะไร? ”

ดวงตาเย่เชินหลินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้ เฉยเมยแบบนี้ ถึงขั้นไม่คุ้นเคย อย่างที่คิดไว้ ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขานั้นไม่เท่ากับชะตากรรมที่เธอเจอคนอื่นเพียงครั้งเดียวเหรอ? ไม่มีแม้แต่คำอธิบายเหรอ?

“โอเค! ” เย่เชินหลินปล่อยแขนเซี่ยชีหรั่น ให้เธอออกไปจากที่นี่

เสียงปิดประตูทิ่มแทงหัวใจเย่เชินหลิน นอนจมกองเลือดสีแดงสด!

เซี่ยชีหรั่นนอนบนเตียง พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ทำไมเขาไม่เข้าใจจิตใจเธอ?

ไม่นาน ก็มีเสียงรถดังขึ้นในลานบ้าน เซี่ยชีหรั่นยืนขึ้นมา พิงหน้าต่าง มองไฟรถที่กะพริบค่อยๆ ขับออกไปนอกประตู

แสงสว่างของไฟรถ ทิ่มแทงดวงตาเธอ