ตอนที่ 1173 สาวใช้ตัวแสบ 1077

“คุณ ฉัน” เซี่ยชีหรั่นพูดไม่ออก ในหัวสมองเหมือนมีฝูงผึ้งร้องดังหึ่งๆ อยู่ คิดอะไรไม่ออกเลย

หลินเจี๋ยพูดจบแล้วก็รู้สึกเสียใจนิดหน่อย ไม่ได้เสียใจที่ได้สารภาพรักกับเซี่ยชีหรั่น แต่เสียใจที่ในช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ดันทำให้เซี่ยชีหรั่นกลุ้มใจอีก นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นมากที่สุด

“ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้รู้จักเธอมานานแบบเย่เชินหลิน ไม่ได้ช่วยเธอแบบเห้าเซิง แต่เธอสามารถจำคำพูดฉันไว้ในใจได้” หลินเจี๋ยแสร้งพูดขึ้นเหมือนไม่แยแส

“คุณก็รู้ว่าฉันไม่ได้คิดแบบนี้” เซี่ยชีหรั่นรีบอธิบาย สำหรับคำสารภาพที่กะทันหันของหลินเจี๋ย สิ่งที่ผุดขึ้นมาในสมองเซี่ยชีหรั่นกลับเป็นใบหน้าเย่เชินหลิน

หลินเจี๋ยไม่อยากคุยเรื่องที่ทำให้เขาหายใจไม่ออกกับเซี่ยชีหรั่นแล้ว เปลี่ยนหัวข้อแกล้งพูดอย่างสบายๆ “ในเมื่อคุณกลับมาทำงานบริษัทเครื่องประดับแฟชั่นแล้ว ไม่รู้ว่าคุณมีเวลาไปร่วมงานวันเกิดซือซือของฉันไหม เธอพูดกับฉันหลายครั้งแล้ว”

ซือซือ? เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าซือซือไม่ชอบตน ดังนั้นจึงแปลกใจนิดหน่อยที่ซือซือเชิญตนไปร่วมงานวันเกิด

หลินเจี๋ยใจเต้นเป็นจังหวะตลอดเวลา เขาพบอย่างน่าเศร้าว่าตัวเองได้รับอิทธิพลจากผู้หญิงคนนี้มากเกินไป แม้คำสัญญาหนึ่งครั้งก็ทำให้เขาใจเต้นเร็วขึ้น

ครั้งนี้ที่เชิญเซี่ยชีหรั่น ให้บอกว่าซือซือเตือนขึ้นมาเป็นบางครั้ง ไม่เท่ากับบอกว่าเขาจงใจสร้างโอกาสในการเจอเซี่ยชีหรั่น แม้เพียงไม่กี่ครั้งก็ตาม

เห็นเซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้วไม่พูดอะไร ในใจหลินเจี๋ยก็เกิดความเย็น อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถาม “ทำไมเหรอ มีปัญหาหรือเปล่า? งั้นก็ช่างเถอะ ฉันช่วยเธอปฏิเสธได้”

“ไม่ๆๆ เมื่อกี้ฉันคิดเรื่องงาน ขอโทษค่ะ ฉันจะจัดเวลาให้ได้นะคะ” เซี่ยชีหรั่นรีบตอบตกลง สำหรับหลินเจี๋ย เธอมีความคิดที่จะชดเชยอย่างกระตือรือร้น

แม้ว่าในใจตนจะรู้สึกปฏิเสธซือซืออยู่บ้าง และเคยคิดว่าลองไปปรึกษาเย่เชินหลินดูสักหน่อยดีไหม แต่คำถามที่กดดันอย่างเห็นได้ชัดของหลินเจี๋ยทำให้เธอปฏิเสธผู้ชายคนนี้ไม่ลง พอปากไว ก็ตอบตกลงไปแล้ว

ดวงตาหลินเจี๋ยเปล่งประกายออกมาอย่างแรง อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ในเดิมทีหายไปเพราะคำสัญญาของเซี่ยชีหรั่นอย่างน่าประหลาดใจ เขาเหลือบไปมองแผนโครงการกองสูงบนโต๊ะเซี่ยชีหรั่น พูดขึ้นอย่างเอาใจใส่ “เพื่อให้วันนี้เธอไม่ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลา ดูเหมือนฉันต้องขอตัวก่อน”

Kitty ถือน้ำชายืนรอข้างนอกตลอดเวลา เห็นเซี่ยชีหรั่นและหลินเจี๋ยกำลังคุยกันอยู่เลยไม่กล้าเข้าไปเพราะกลัวรบกวนพวกเขา เมื่อไม่ได้ยินเสียงในห้องทำงาน คิดว่าทั้งสองคนคุยกันเสร็จแล้ว ก็รีบถือน้ำชาเข้าไปในห้อง

หลินเจี๋ยกำลังหันตัวมาเปิดประตูพอดี ชนกับ Kitty ที่วิ่งเข้ามา โดนชาในมือของ Kitty หกใส่เต็มตัว เสื้อเชิ้ตขาวมีคราบชาสีน้ำตาลเลอะอยู่

เซี่ยชีหรั่นเห็น Kitty เหม่อค้างด้วยความตกตะลึง หยิบการ์ดหนึ่งใบออกมาให้อีกฝ่ายไปซื้อเสื้อเชิ้ตให้หลินเจี๋ยก่อน ส่วนตัวเองก็รีบหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะให้หลินเจี๋ยเช็ดคราบชัดเจนที่อยู่บนชุดสูทตัวนอก

ตอนนี้หลินเจี๋ยหันหลังให้กับหน้าต่าง และเซี่ยชีหรั่นหันหน้าไปทางประตูใหญ่ ทุกอย่างนี้ในสายตาเย่เชินหลินจากไกลๆ ก็คือเซี่ยชีหรั่นกำลังยั่วเย้ากับหลินเจี๋ยอย่างโจ่งแจ้งในห้องทำงาน และยังมีการเล่นลูกไม้อีกด้วย

ให้ตายเถอะ! เย่เชินหลินสบถเสียงทุ้ม เขาอยากคลายความสัมพันธ์เย็นชากับเซี่ยชีหรั่น และรู้ว่าหลินเจี๋ยก็เคยช่วยเซี่ยชีหรั่นเยอะมาก

หลินเจี๋ยชอบเซี่ยชีหรั่น เมื่อก่อนเขาก็รู้ตัวบ้าง แต่ก็เป็นเพื่อนกัน หลินเจี๋ยไม่พูด เย่เชินหลินก็ฉลาดที่จะไม่ไปถาม แต่ตอนนี้มันเป็นแค่กาแฟถ้วยเปล่า สองคนนี้จู๋จี๋กันในห้องทำงานโดยไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด!

จางเฟิงอี้เพิ่งเข้ามาในห้องทำงานก็เห็นเย่เชินหลินก้าวเท้ายาวเดินไปนอกประตูด้วยสีหน้าบึ้งตึง ช่วงนี้เพราะเซี่ยชีหรั่นกลับมา เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้เห็นใบหน้าสะพรึงกลัวของเย่เชินหลิน

คนที่ทำให้คนคนนี้โกรธจัดได้ก็มีแค่เซี่ยชีหรั่นล่ะมั้ง จางเฟิงอี้ทอดสายตาไปนอกหน้าต่างก็เห็นห้องทำงานเซี่ยชีหรั่นแล้ว

เซี่ยชีหรั่นออกไปส่งหลินเจี๋ย ทั้งร่างพิงประตูใหญ่อย่างเกียจคร้าน คิดว่าในเมื่อเป็นวันเกิดของซือซือ ต้องให้ของขวัญชิ้นใหญ่หน่อยไหม และช่วงนี้เนี่ยนโม่ก็เกาะติดกับเธอ ต้องพาไปด้วยไหม

“ทำไม ไปส่งหลินเจี๋ยแล้วคุณเสียดายเหรอ? ต้องให้ฉันช่วยเรียกเขากลับมาให้คุณไหม?” ลมหายใจอุ่นอยู่ข้างหูเซี่ยชีหรั่น ทำให้เซี่ยชีหรั่นที่กำลังคิดอยู่หนีออกมาโดยจิตใต้สำนึก

การหนีครั้งนี้ทำให้ความโกรธของเย่เชินหลินรุนแรงขึ้น กัดฟันและพูดตะโกน “คุณผลักฉันออกเพราะมันเหรอ! เซี่ยชีหรั่น คุณรู้ดีว่าคุณเป็นผู้หญิงของใคร!”

ตอนแรกเซี่ยชีหรั่นทำไปเพราะเผลอตัว และนี่ก็เป็นห้องทำงานด้วย ไม่อยากยุ่งกับเย่เชินหลินต่อหน้าพนักงาน แต่คำพูดของเย่เชินหลินฉีกความรู้สึกอารมณ์ดีทั้งวันของเธอออกเป็นชิ้นๆ

เขาอยากให้เธอชัดเจนในสถานะของเธอ เขาอยากให้เธอรู้ ว่าตัวเองไม่ได้มีสถานะที่สมบูรณ์อีกต่อไป มีสิทธิ์อะไรไปรับการเอ็นดูจากหลินเจี๋ยใช่ไหม!

เซี่ยชีหรั่นเหลือบมองเย่เชินหลินอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรอีก เดินโซเซเข้าไปในห้องทำงานเพียงลำพัง ถึงแม้พนักงานจะไม่เผลอมองพวกเขา แต่การยกสายตาขึ้นมาเป็นครั้งคราวก็ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกแย่

ความคิดเห็น