ตอนที่ 1174 สาวใช้ตัวแสบ 1078

ตอนที่ 1174 สาวใช้ตัวแสบ 1078

เซี่ยชีหรั่นยิ้มและพยักหน้า ส่งของขวัญในมือให้กับหลินเจี๋ย ให้พรอย่างสุภาพสองคำ หลินเจี๋ยรับมาเรียบๆ แล้วส่งให้คนรับใช้ อารมณ์ดีอย่างมากที่จะแนะนำนักออกแบบเครื่องประดับคนหนึ่งที่มาจากฝรั่งเศสในช่วงพักร้อนให้เซี่ยชีหรั่นได้รู้จัก

“เฮ้! ชีหรั่น ฉันกับเนี่ยนโม่ไม่อยากไปเจอนักออกแบบเครื่องประดับ เราอยากไปเล่นที่สวนหลังบ้านใช่ไหม” จิ่วจิ่วขยิบตาให้กับเนี่ยนโม่อย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนกำลังพึมพำกันอยู่พักหนึ่ง จิ่วจิ่วก็สัญญากับเนี่ยนโม่ว่าจะพาเขาไปดูอัลปาก้าที่สวนหลังบ้าน

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากอยู่ห่างกับเนี่ยนโม่ อยากปฏิเสธหลินเจี๋ย เห็นซือซือกำลังหันตัวมามองทางนี้พอดี ในใจก็อึดอัดทำให้เธออยากหนีอย่างบอกไม่ถูก พอได้สติอีกครั้ง จิ่วจิ่วก็ลากเนี่ยนโม่ออกมาเหลือเพียงเงาในฝูงชน

ซือซือมองไปที่ร่างเย่เนี่ยนโม่อย่างเย็นชา ความโกรธเธอไม่เคยหายไป สำหรับลูกของเธอ สำหรับชีวิตที่ขรุขระของเธอ

เย่เชินหลินปกป้องเย่เนี่ยนโม่เป็นอย่างดี วันนี้เป็นโอกาสที่ดีมาก เธออยากให้สองคนนี้เกลียดกันตลอดไป อยู่ในเหวของความเจ็บปวดตลอดไป แสยะยิ้มยื่นโทรศัพท์ออกมา แล้วสั่งการอย่างโหดเหี้ยม

การมาถึงของเย่เชินหลินทำให้บรรยากาศสนุกสนานเดิมทีในห้องโถงหยุดนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง เหล่าผู้หญิงมองผู้ชายสมบูรณ์แบบคนนี้อย่างหลงใหล และบางคนก็เผลอมองหาเซี่ยชีหรั่นที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเย่เชินหลิน

วันนี้เย่เชินหลินอารมณ์ไม่ดีเป็นพิเศษ การออกมาของเซี่ยชีหรั่นครั้งนี้ทำให้เขาไม่มีเวลาไปปกป้องเลย ก่อนหน้านี้เรื่องที่เนี่ยนโม่ถูกลักพาตัวยังไม่ทันจบเลย เมื่อนึกถึงอันตรายที่สองแม่ลูกต้องเจอเขาก็อยากจะสร้างกรงขนาดใหญ่เพื่อเลี้ยงดูคนสองคนที่เขาเป็นห่วงมากที่สุดขังไว้ในกรงนั้น

จางเฟิงอี้เข้ามารายงานเย่เชินหลินเกี่ยวกับที่อยู่ของเซี่ยชีหรั่น เมื่อรู้ว่าเซี่ยชีหรั่นและหลินเจี๋ยกำลังคุยกับนักออกแบบชาวฝรั่งเศสอยู่ที่ห้องรับแขกอีกห้องหนึ่ง เย่เชินหลินก็พยักหน้า เดินอย่างต่อเนื่องไปยังที่ที่เซี่ยชีหรั่นอยู่ เมื่อออกมา ห้องโถงก็กลับมากลมกลืนเหมือนเดิม

“เธอเรียกฉันมาทำไม ไม่รู้เหรอว่าตอนนี้มันเป็นช่วงเวลาสำคัญ? มันไม่ดีที่เราอยู่ด้วยกัน” เหยนชิงเหยียนขมวดคิ้วมองผู้หญิงตรงหน้า

ต้องบอกว่าฉลาด เกรงว่าบนโลกใบนี้มีผู้หญิงไม่กี่คนที่สามารถทำได้ทีละขั้นตอนอย่างซือซือแต่เห็นได้ชัดว่าการผลีผลามของเธอในวันนี้มันไม่สอดคล้องกับสไตล์เดิมของเธอ

“ฉันอยากให้เย่เนี่ยนโม่มันตาย” ซือซือถือขนมอบชิ้นเล็กวางไว้ตรงหน้าเหยนชิงเหยียน วันนี้เป็นโอกาสที่ดีมาก เธอไม่เคยปรากฏตัวตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้ามีเด็กคนหนึ่งเสียชีวิตกะทันหัน ผู้คนก็จะตำหนิแม่ที่เอาแต่เข้าสังคม

สิ่งที่เหยนชิงเหยียนอยากจะพูดโพล่งออกไปติดวนอยู่ในลำคออย่างประหลาด จากนั้นก็หยิบจานอย่างเงียบๆ แล้วหันตัวเดินออกไป สำหรับผู้หญิงคนนี้ โน้มน้าวไปก็ไม่มีประโยชน์

“เย่เชินหลินก็มาแล้ว ฉันรับประกันความสำเร็จไม่ได้” เหยนชิงเหยียนรีบออกไป ไม่เห็นซือซือที่ตัวแข็งทื่อทันที

“เย่เชินหลิน…เย่เชินหลิน” ซือซือมอบใบหน้าสวยบอบบางในกระจก รีบหยิบกระเป๋าแล้วเดินไปที่ห้องโถงใหญ่

เมื่อเวลาผ่านไปใบหน้าเย่เชินหลินก็ค่อยๆ มืดลงเรื่อยๆ หลินเจี๋ยก็เห็นสีหน้าเย่เชินหลินเช่นกัน ในใจก็แอบถอนหายใจ ผู้หญิงยอดเยี่ยมอย่างเซี่ยชีหรั่น จะไม่ให้คนชอบได้อย่างไร

เซี่ยชีหรั่นกำลังหลบเขา! “ถ้ามันผ่านไปนานจะกลายเป็นความป่าเถื่อนจริงๆ” เย่เชินหลินหยิบไวน์แดงแก้วหนึ่งขึ้นมาและแสดงท่าทางให้หลินเจี๋ยอย่างเกียจคร้าน เกมแมวจับหนูมันน่าตื่นเต้นมาก

เซี่ยชีหรั่นกำลังหลบเย่เชินหลินจริงๆ เธอยังไม่ทันได้คุยกับผู้ชายคนนั้นสักคำก็ออกมาแล้ว นึกถึงการเรียกร้องและการจัดการที่ดุเดือดของผู้ชายคนนั้นรวมถึงรอยยิ้มที่มีกลยุทธ์ เธอก็รู้สึกหัวใจหนาวสั่น รีบออกไปตามหาเนี่ยนโม่ รีบออกไปอย่างรวดเร็ว!

รีบไปที่สวนหลังบ้าน หันหน้าไปทางผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้เซี่ยชีหรั่นต้องชะงักฝีเท้า “ซือซือสุขสันต์วันเกิดนะ” กลัวอะไร เซี่ยชีหรั่นพูดอย่างกระอักกระอ่วนนิดหน่อย

ซือซือดูเหมือนจะรีบร้อนเช่นกัน เห็นเซี่ยชีหรั่น แววตาก็เต็มไปด้วยความยั่วยุและไม่พอใจ “ไม่ต้องอวยพรฉัน แค่เจอเธอฉันก็ไม่มีความสุขแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นกลืนคำพูด อย่างไรแล้วอีกฝ่ายก็เป็นเพื่อนของหลินเจี๋ย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะก้าวร้าวแค่ไหน เซี่ยชีหรั่นก็จะไม่มีปากเสียงกับอีกฝ่าย วางแผนจะเดินออกมาข้างๆ ด้านหน้าก็มีเงาสูงใหญ่ยืนอยู่

“ความสุขไม่ได้ให้โดยคนอื่น แต่เป็นสิ่งที่ตัวเองต้องดิ้นรน” สวีเห้าเซิงยืนขวางด้านหน้าเซี่ยชีหรั่นยิ้มแล้วพูดกับซือซือ ถึงแม้น้ำเสียงจะดูอ่อนโยนเป็นปกติ แต่มีความปกป้องโดยไม่ต้องพูดออกไป

ผู้คนรอบข้างเริ่มสังเกตมาทางนี้ ซือซืออารมณ์เสีย ทำไมถึงมีผู้ชายมากมายยอมยืนหยัดเพื่อเธอ

รู้ว่าเย่เชินหลินกำลังตามหาเซี่ยชีหรั่น ซือซือไม่อยากให้ผู้ชายคนนั้นสนใจและขัดขวางแผนการของเธอ สบถด่าด้วยเสียงที่ไม่เบา “ผู้หญิงใจแตก” จากนั้นก็รีบเดินเข้าไปในห้องโถงด้านหน้า

ห้องโถงด้านหน้าเต็มไปด้วยคลื่นมืดมิด จิ่วจิ่วกับเนี่ยนโม่ที่สวนหลังบ้านเล่นกันอย่างสนุก หลังจากที่เนี่ยนโม่ถูกลักพาตัวไปคราวที่แล้ว จิ่วจิ่วก็ไม่กล้าอยู่ห่างกับเนี่ยนโม่ไกลเกินไปอีกเลย

เหยนชิงเหยียนขมวดคิ้วมองจิ่วจิ่วและเย่เนี่ยนโม่ มีจิ่วจิ่วอยู่เขาไม่สามารถลงมือได้เลย นอกจากนี้เขายังบอกจิ่วจิ่วไปแล้วว่าที่บริษัทมีธุระด่วนต้องไปจัดการก่อน ตอนนี้ไม่สามารถให้จิ่วจิ่วเห็นตัวเองได้

มีเด็กกลุ่มหนึ่งเดินมา เหยนชิงเหยียนมีแผนการหนึ่ง ให้เด็กๆ แบ่งขนมกัน จากนั้นเขาก็โทรหาจิ่วจิ่ว