ตอนที่ 1175 สาวใช้ตัวแสบ 1079

ตอนที่ 1175 สาวใช้ตัวแสบ 1079

“เซี่ยชีหรั่น ”

เมื่อได้รับสายจากจางเฟิงอี้ มือเย่เชินหลินกำลังลูบไล้แผ่นหลังเนียนของเซี่ยชีหรั่นอยู่ มองผิวขาวของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยลมหายใจของตนด้วยความพึงพอใจ

“ประธานเย่ คุณชายน้อยเนี่ยนโม่ร้องไห้แล้วครับ” จางเฟิงอี้นึกดวงตาไร้ความปรานีของเย่เชินหลินในตอนนี้ออกแม้ว่าจะมีโทรศัพท์กั้นอยู่ เมื่อพูดอย่างรวบรัดจบก็รีบวางสายไป

เมื่อเย่เชินหลินและเซี่ยชีหรั่นรีบไปถึง เย่เนี่ยนโม่ก็ร้องไห้สะอึกเล็กน้อย เห็นเซี่ยชีหรั่น เย่เนี่ยนโม่ก็พุ่งตัวเข้าสู่อ้อมแขนเซี่ยชีหรั่น

สวีเห้าเซิงมองอย่างกระอักกระอ่วนอยู่ข้างๆ เย่เชินหลินเงยศีรษะขึ้นมา ดวงตาเฉียบคมกวาดมองจางเฟิงอี้ถามขึ้นโดยระงับความโกรธไว้ “เกิดอะไรขึ้น”

จางเฟิงอี้จับเนกไทแล้วยิ้มอย่างหมดหนทาง “เด็กๆ กำลังเล่นกัน เหมือนคุณชายน้อยได้ยินคำว่าพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำก็เสียใจ จากนั้นก็ร้องไห้”

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเหรอ?

พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเหรอ? เซี่ยชีหรั่นเข้าใจแล้ว เธอมักรู้สึกว่าเนี่ยนโม่เป็นเด็กที่รู้ความมาตลอด แม้ว่าปกติเรื่องที่เธอสัญญากับเขาไว้ก็จะพยายามทำให้ได้ แต่บางครั้งก็ยุ่งเกินไปไม่มีเวลาดูแลลูกและปลอบโยนตัวเองด้วยวิธีอื่น

แต่เด็กก็คือเด็ก เมื่อเปรียบเทียบกับเด็กอื่นๆ ก็จะรู้สึกน้อยใจอย่างหลีกเลี่ยงได้ยาก ตัวเองทำได้ไม่ดีเอง เซี่ยชีหรั่นขอบตาแดงก่ำ กอดเย่เนี่ยนโม่แล้วหอมแก้ม “ลูกรัก แม่ผิดไปแล้ว เราจะไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำกันเดี๋ยวนี้เลย”

เย่เนี่ยนโม่ซุกศีรษะในอ้อมแขนเซี่ยชีหรั่น ผมนุ่มถูไปถูมา รู้สึกอับอายนิดหน่อยที่ตัวเองร้องไห้เมื่อครู่นี้ หลังจากได้ยินคำพูดของเซี่ยชีหรั่นก็รีบเงยศีรษะขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเป็นประกายมองเซี่ยชีหรั่น

“พ่อก็ต้องไปด้วย!”

เซี่ยชีหรั่นกวาดตามองอีกฝ่ายอย่างค่อนข้างลำบากใจ เย่เชินหลินก็มองเธอเหมือนกัน เห็นได้ชัดว่ากำลังรอคำตอบจากเธอ ผู้ชายอย่างเขามักจะจัดการทุกอย่าง คงไม่อยากเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้หรอก เซี่ยชีหรั่นคิด แล้วพูดปลอบเนี่ยนโม่

“เนี่ยนโม่เป็นเด็กดีนะลูก แม่ไปกับหนูก็เหมือนกันโอเคไหม” สวีเห้าเซิงรู้สึกผิดมากที่ดูแลเย่เนี่ยนโม่ไม่ดี เป็นห่วงว่าเนี่ยนโม่จะทำให้เซี่ยชีหรั่นลำบากใจจึงรีบเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว “จริงสิ เนี่ยนโม่ อาไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำด้วยดีไหม”

จางเฟิงอี้มองเย่เชินหลินอย่างค่อนข้างเป็นห่วง พบว่าอีกฝ่ายมองกำลังมองเซี่ยชีหรั่นและสวีเห้าเซิงที่กำลังปลอบเย่เนี่ยนโม่ด้วยดวงตาเย็นชา

“เย่เนี่ยนโม่ ยืนดีๆ พ่อมีเรื่องจะพูดด้วย” เย่เชินหลินกวาดตามองเซี่ยชีหรั่น จากนั้นก็จ้องมองเย่เนี่ยนโม่

เย่เนี่ยนโม่ดึงเสื้อผ้าบนหน้าอกเซี่ยชีหรั่น ผมสีน้ำตาลและดวงตาที่ยังเปียกชื้น สวีเห้าเซิงก็อยากเดินไปข้างหน้าเพื่อปกป้องสองแม่ลูก เย่เชินหลินมองเขา มุมปากที่เสียดสีเล็กน้อยทำให้สวีเห้าเซิงชะงักฝีเท้าทันที

“หืม? ” เสียงทุ้มต่ำของเย่เชินหลินเหมือนกำลังยืนยัน เย่เนี่ยนโม่ปีนลงมาจากตัวเซี่ยชีหรั่น ยืนตรงหน้าเย่เชินหลินอย่างเชื่อฟัง ก้มศีรษะลงโดยไม่เต็มใจ

“เงยหน้าขึ้นมา เย่เนี่ยนโม่” เย่เชินหลินหยุดเซี่ยชีหรั่นที่กำลังลังเล มองเย่เนี่ยนโม่อย่างอดทนแต่ไม่สูญเสียความเข้มงวดแล้วพูดขึ้น

เย่เนี่ยนโม่เงยศีรษะขึ้นมา นิ้วปั่นป่วนเล็กน้อยอย่างไม่สบายใจ เย่เชินหลินระงับความเจ็บปวดในหัวใจและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เย่เนี่ยนโม่ เธอต้องจำไว้ว่าเธอคือลูกชายของเย่เชินหลิน ต่อไปอย่าร้องไห้กับสิ่งของที่เธอต้องการ แต่ต้องคว้ามันไว้ให้แน่น

ถึงแม้ว่าสุดท้ายหยกจะเผาไปพร้อมกับหิน ถึงแม้สุดท้ายร่างกายจะชอกช้ำ ก็อย่าร้องไห้ การร้องไห้คือการกระทำที่ขี้ขลาดที่สุดรู้ไหม!”

เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินด้วยความรู้สึกซับซ้อน แววตาเย่เชินหลินยังคงอยู่ที่เย่เนี่ยนโม่ แต่เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าคำพูดอีกฝ่ายเหมือนดาบอันแหลมคมเตือนตัวเอง หากเบี่ยงออกจากเส้นทางที่ปลอดภัย ดาบอันแหลมคมนั้นก็จะแทงที่ตัวเอง

เย่เนี่ยนโม่เด็กเกินไป ยังไม่เข้าใจคำพูดของเย่เชินหลินมากพอ แต่ก็จำไว้ในใจอยู่รางๆ จนส่งผลต่อชีวิตเขา

“รู้แล้วครับพ่อ”

เย่เชินหลินมองตาเย่เนี่ยนโม่อย่างอ่อนโยนนิดๆ มันทำให้เซี่ยชีหรั่นอึ้งเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นอีกฝ่ายหันตัวมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ก้าวเท้ายาวออกไป

จางเฟิงอี้มองเซี่ยชีหรั่น พยักหน้าแล้วเดินตามไป เซี่ยชีหรั่นรีบอุ้มเย่เนี่ยนโม่มาเอ่ยปลอบ “ลูกรัก แม่จะพาหนูไปพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนะ”

สวีเห้าเซิงกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อแนะนำตัวเองในฐานะคนขับรถ จางเฟิงอี้ที่เดิมทีเดินออกไปแล้วก็กลับมาพูดกับเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง “คุณนาย ประธานเย่รอคุณอยู่ในรถครับ”

“ไปไหนเหรอ? ” เซี่ยชีหรั่นถามอย่างเผลอตัว

จางเฟิงอี้นึกถึงเย่เชินหลินที่นั่งอยู่ในรถหันศีรษะกลับมาเห็นว่าเซี่ยชีหรั่นไม่ได้เดินตามมาก็รู้สึกตลกนิดๆ กระแอมไอแล้วพูดขึ้น “พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำครับ”

โรลส์-รอยซ์ โฮลดิงส์ที่รู้จักกันไปทั่วกำลังแล่นอยู่บนถนน “เซี่ยชีหรั่น ถ้าคุณจะนั่งไกลขนาดนั้น คุณเลือกที่จะเดินไปไหมล่ะ” เย่เชินหลินเห็นอีกฝ่ายหลบหน้าตนเหมือนหลบพวกสัตว์ร้ายสีหน้าก็ไม่พอใจ

ให้ตายเถอะ เธอกอดกับหลินเจี๋ยมันได้ พูดคุยหัวเราะกับสวีเห้าเซิงมันได้ แต่กลับอยู่ห่างกับเขาขนาดนั้น!

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากอยู่ใกล้กับเย่เชินหลินมากเกินไป แต่เห็นเนี่ยนโม่ที่กำลังหลับปุ๋ยบนเบาะนั่งสำหรับเด็กก็ไม่อยากทะเลาะกับเย่เชินหลิน เคลื่อนตัวเข้าหาเย่เชินหลินโดยไม่ส่งเสียง