ตอนที่ 1177 สาวใช้ตัวแสบ 1081

ตอนที่ 1177 สาวใช้ตัวแสบ 1081

คนบนถนนล้วนมองซือซือ ไม่ว่าจะมองทางไหน ใบหน้าและรถที่อยู่ด้านหน้าของซือซือก็กำลังประกาศว่า ผู้หญิงคนนี้ชีวิตร่ำรวยมาก

“ปี๊บๆ” เสียงแตรดังขึ้นด้านหลัง ซือซือหันศีรษะกลับไปอย่างไม่พอใจ เห็นสวีเห้าเซิงกำลังยิ้มเล็กน้อยมองเธออยู่ รู้ว่าสวีเห้าเซิงก็ชอบเซี่ยชีหรั่น ซือซือก็อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

“รถเธอเป็นอะไร จะไปไหน ให้ฉันไปส่งไหม?” แน่นอนว่าสวีเห้าเซิงเห็นใบหน้าบึ้งตึงของซือซือแต่อย่างไรก็รู้จัก เขาก็เพิกเฉยไม่ได้หรอก นอกจากนี้เขาหวังว่าตัวเองจะเกลี้ยกล่อมซือซือให้สุภาพกว่านี้เวลาเจอเซี่ยชีหรั่นในตอนปกติ อย่างน้อยก็ไม่ต้องทะเลาะกัน

“ให้นั่งรถเน่าๆ ของนาย ฉันนั่งแล้วเจ็บก้น” ซือซือมองนาฬิกาข้อมืออย่างใจจดใจจ่อ เวลาที่ตกลงกับอีกฝ่ายใกล้เข้ามาแล้ว ต้องโทษไอ้รถเสียคันนี้

เห็นซือซือไม่รู้สึกขอบคุณ ถึงจะเป็นสวีเห้าเซิงก็ยังโกรธนิดหน่อย ค่อยๆ เดินไปทางหน้าต่างรถและจะจากไป มองกระจกหลังรถตามปกตินิสัยก็เห็นซือซือยืนข้างๆ อยู่คนเดียวท่ามกลางแดดร้อน เหมือนมองนาฬิกาอย่างรีบร้อนตลอดเวลา เพราะส้นสูงก็ยังเปลี่ยนเท้าไม่หยุด

สวีเห้าเซิงถอนหายใจ ขับรถกลับไปข้างหน้าซือซือ ลดกระจกรถลงแล้วพูดอย่างดี “ปกติจะมีแท็กซี่ไม่กี่คันบนถนนเส้นนี้ ใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงในการขับรถจากตระกูลหลินมาที่นี่

ในแง่การทำงานของร่างกายมนุษย์ เธอจะขาดน้ำหลังจากโดดแดดครึ่งชั่วโมง จะไปไหน ฉันไปส่งเธอดีกว่า”

ซือซือรู้สึกร้อนมาก และเวลานัดของคนสำคัญก็จะมาถึงแล้วด้วย ตัวเองเปิดประตูเบาะหลังสวีเห้าเซิงและนั่งอย่างสง่างามโดยไม่สนใจอะไร

“ขับสิ” ซือซือออกคำสั่งจากเบาะหลัง ถือว่าสวีเห้าเซิงกลายเป็นคนขับรถโดยสมบูรณ์

สวีเห้าเซิงส่ายศีรษะและสตาร์ทรถ สำหรับผู้หญิงคนนี้เขามักจะอยู่ห่างเธอเสมอ เพื่อผ่อนคลายบรรยากาศ สวีเห้าเซิงก็เปิดเพลง

ทำนองเพลงที่ไพเราะทำให้สีหน้าซือซือดีขึ้นมาก เริ่มจะพูดขึ้นมาก่อน “คิดไม่ถึงว่านายยังฟังเพลงแนวนี้อยู่ พวกนักวิทยาศาสตร์ไม่ได้เอาแต่เหม่อตลอดเวลาเหรอ?”

การแต่งงานที่ไม่ธรรมดา ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนอกใจ สามีนอกใจ แม่สามีก็ทำให้เรื่องมันยากขึ้น ชายหนุ่มมีน้ำใจและเอาใจใส่ เธอก็ยากที่จะต่อต้าน……

“ชีหรั่นใส่มาให้ฉัน เธอเองก็บอกว่าเพลงที่ฉันฟังมันเหมือนคนดึกดำบรรพ์” สวีเห้าเซิงหยุดปากทันที สีหน้าซือซือจากกระจกมองหลังนั้นเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

รถขับไปสู่จดหมายปลายทางด้วยความเร็วที่ปกติสวีเห้าเซิงไม่ขับแบบนี้ มาถึงโรงแรมตี้เหา ซือซือก็กระแทกประตูอย่างแรงและเคาะหน้าต่างรถ

“เท่าไหร่?” ซือซือระงับความโกรธเอาไว้ เห็นผู้ชายตรงหน้าและใบหน้าเซี่ยชีหรั่นซ้อนทับกัน พูดขึ้นอย่างจงใจ

“ฉันผ่านมาพอดี ไม่เอาเงินหรอก” สวีเห้าเซิงรู้สึกได้ว่าซือซือเป็นปฏิปักษ์กับตน ทั้งๆ ที่รู้ว่าตนเป็นเพื่อนกับหลินเจี๋ย แต่ก็ยังจงใจทำแบบนี้

ซือซือหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าโดยไม่พูดอะไรสักคำ โยนไปตรงที่เบาะผู้โดยสารโดยไม่มอง และหันหลังเดินจากไปทันที

ผู้หญิงคนนี้! ใครแต่งงานด้วยโคตรโชคร้าย!

“ประธานหลิน คนทางนั้นเหมือนกำลังตามหาคุณชีหรั่น บางทีอาจจะใช้คุณชีหรั่นมาขู่คุณก็ได้ คุณว่าไง?” ในความมืด ผู้ชายคนหนึ่งยืนรายงานหลินเจี๋ย ในหัวสมองหลินเจี๋ยค่อยๆ มีความคิดอื่นมาแทนที่

สวีเห้าเซิงมาถึงโรงพยาบาล เนี่ยนโม่นอนในอ้อมแขนจิ่วจิ่ว ผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กหนึ่งคนกำลังวาดรูปกัน เมื่อเห็นสวีเห้าเซิงมา เนี่ยนโม่ก็วางพู่กันในมือลงและขอให้สวีเห้าเซิงกอดเขาโดยอัตโนมัติ

ตอนแรกที่เซี่ยชีหรั่นโทรแจ้งให้เหยนชิงเหยียนมาโรงพยาบาลบังเอิญไปกดโทรหาสวีเห้าเซิงโดยไม่ได้ระวัง สวีเห้าเซิงก็เลยรีบมาโรงพยาบาลช่วยดูแลเนี่ยนโม่ ให้เซี่ยชีหรั่นมีเวลาดูแลจิ่วจิ่ว

“ลุงสวี มาสาย โดนลงโทษ!” เนี่ยนโม่มองสวีเห้าเซิงอย่างเจ้าเล่ห์ จิ่วจิ่วที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะเสียงดังและโห่ตาม

“โอเคๆๆ ลุงสวีควรโดนลงโทษ เนี่ยนโม่จะลงโทษยังไง?” สวีเห้าเซิงหัวเราะเสียงดังพูดขึ้น

จิ่วจิ่วบอกเย่เนี่ยนโม่ ให้ระบายสีบนภาพวาด เนี่ยนโม่พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม หยิบพู่กันขึ้นมาแล้วยืนบนเตียงคนไข้ยื่นพู่กันไปทางสวีเห้าเซิงแล้วยิ้มอย่างมีความสุข

เมื่อเซี่ยชีหรั่นและเหยนชิงเหยียนมาถึงห้องคนไข้ก็เห็นดอกทานตะวันขนาดใหญ่ที่แก้มซ้ายสวีเห้าเซิง เมื่อเห็นเซี่ยชีหรั่น สวีเห้าเซิงก็เดินเข้าไปทักทายอย่างมีความสุข

“ชีหรั่น เธอมาแล้วเหรอ”

“ฮ่าๆๆ ขอโทษนะคะพี่สวี ฉันไม่ควรขำ” เซี่ยชีหรั่นกุมท้องพิงกำแพงแล้วหัวเราะ แม้แต่เหยนชิงเหยียนเองก็เปลี่ยนสีหน้าที่ช่วงนี้บูดบึ้ง

“แม่!” เย่เนี่ยนโม่เหมือนจะกลัวเหยนชิงเหยียนมาก ทุกครั้งที่เหยนชิงเหยียนปรากฏตัว เย่เนี่ยนโม่จะกลายเป็นระมัดระวังนิดหน่อย

เซี่ยชีหรั่นลูบหลังเนี่ยนโม่อย่างอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น “เนี่ยนโม่เป็นเด็กดีนะลูก นั่นคนรักของน้าจิ่วจิ่วไง เขาจะไม่ทำร้ายเนี่ยนโม่ เนี่ยนโม่เป็นแบบนี้คุณอาเขาเสียใจนะ”

เนี่ยนโม่ก้มศีรษะลงพยายามซุกอ้อมแขนเซี่ยชีหรั่นสุดชีวิต เหยนชิงเหยียนแอบมองหลังศีรษะเย่เนี่ยนโม่อย่างลับๆ เด็กคนนี้จำตัวเองได้เหรอ?

ในห้องน้ำสาธารณะของโรงพยาบาล แก้มครึ่งหนึ่งของสวีเห้าเซิงแดงนิดหน่อย เซี่ยชีหรั่นหยิบทิชชูมาเช็ดให้อย่างระมัดระวัง ผมนุ่มๆ ปัดผ่านคอสวีเห้าเซิงเป็นครั้งคราว

“พอแล้ว ชีหรั่น ไม่เป็นไรแล้ว” สวีเห้าเซิงหน้าแดงถอยออกมา เซี่ยชีหรั่นไม่ใช่ของเขา เขาบอกตัวเองแบบนี้เป็นพันครั้งแล้ว แต่พออีกฝ่ายเข้าใกล้เขา หัวใจก็จมลงอีกครั้ง