ตอนที่ 1178 สาวใช้ตัวแสบ 1082

ตอนที่ 1178 สาวใช้ตัวแสบ 1082

จางเฟิงอี้มองตามเซี่ยชีหรั่นออกไป สายตาหันไปมองตึกสูง บนนั้นเหมือนมีร่างคนยืนอยู่ตลอดเวลา และหายไปพร้อมกับการจากไปของเซี่ยชีหรั่น

กลับถึงบ้าน เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจยาว เก็บของเล่นของเนี่ยนโม่เสร็จแล้ว หยิบกระดานวาดรูปขึ้นมาเริ่มวาดลวกๆ เมื่อเวลาผ่านไปทีละนิด เสียงกรีดแหลมนอกประตูทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจ

ลุกขึ้นมองที่ตาแมว นอกประตูเหมือนไม่มีคน หันตัวกลับไปที่โซฟา พอหยิบกระดานวาดรูปขึ้นมา เสียงกระแทกประตูสุดสยองก็ดังขึ้นอย่างเป็นแบบแผนอีกครั้ง

เซี่ยชีหรั่นหยิบไม้เบสบอลหลังประตูแล้วบิดลูกบิดเบาๆ เพื่อเปิดประตู มองดูรอบๆ อย่างเงียบๆ นึกถึงที่บริษัทเครื่องประดับแฟชั่นถูกหมึกดำสาด เซี่ยชีหรั่นก็รีบปิดประตูแล้วล็อกมันอย่างดี

บ้านที่ว่างเปล่าทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นๆ และโทรหาสวีเห้าเซิง “พี่สวี เนี่ยนโม่อยู่กับพี่หรือเปล่า?”

“กำลังอยากคุยกับเธอเรื่องนี้พอดี เนี่ยนโม่ถูกเย่เชินหลินรับไปแล้ว” สวีเห้าเซิงพูดขึ้นอย่างอายๆ ในใจก็ขมขื่น ถ้าเขากับเซี่ยชีหรั่นแต่งงานกันแล้ว ตอนนี้จะมีความสุขแค่ไหน

เซี่ยชีหรั่นไม่มีอารมณ์จะพูดต่อ รีบวางสายและใช้นิ้วกดเลขหมายที่คุ้นเคยทันที “เนี่ยนโม่อยู่กับคุณหรือเปล่า”

“คุณเล่นเกมซ่อนหากับฉันต่อไปได้นะ” เย่เชินหลินทรุดตัวนั่งเก้าอี้โซฟาอย่างเกียจคร้าน กำลังทำท่าให้เนี่ยนโม่ที่กำลังเล่นอยู่ให้เงียบ

“เย่เชินหลิน คุณจะพอได้หรือยัง!” เสียงคำรามสั่นสะท้านของเซี่ยชีหรั่นทำให้เย่เชินหลินตื่นตัว ลุกขึ้นยืนตรง น้ำเสียงกลายเป็นจริงจัง “เซี่ยชีหรั่น บอกฉันมาว่าคุณอยู่ไหน”

เซี่ยชีหรั่นเม้มปากไม่พูด วินาทีต่อมาก็วางสายโทรศัพท์อย่างว่องไว เสียงเคาะประตูด้านนอกหายไปแล้ว เซี่ยชีหรั่นไม่กล้าผ่อนคลาย ปิดประตูและหน้าต่างในบ้านให้แน่น นอนขดตัวบนโซฟาแล้วจ้องไปที่ประตูใหญ่

เย่เชินหลินไม่รู้ว่าตัวเองแล่นบนถนนเส้นสีเหลืองกี่ครั้งแล้ว เขาสงสัยมานานแล้วว่าครั้งนี้เป็นการพุ่งเป้าไปที่เซี่ยชีหรั่นจริงๆ นึกถึงผู้หญิงที่อยู่ในห้องกำลังหวาดกลัว ดัชนีน้ำมันบนกระทะยังคงทะยานขึ้น

เซี่ยชีหรั่นตกใจเมื่อได้ยินเสียงกริ่งประตู กระเด้งเหมือนลูกแมว พอเดินมาที่ตาแมว นอกประตูก็คือใบหน้าอันคุ้นเคย

ค่อยๆ บิดลูกบิดเปิดประตูแล้วพุ่งเข้าสู่อ้อมกอดชายหนุ่ม เย่เชินหลินโอบกอดร่างบางของเซี่ยชีหรั่นอย่างดุเดือด งับหูอีกฝ่ายเป็นการลงโทษ

บนเตียงใหญ่ เซี่ยชีหรั่นนอนหลับอย่างสงบ เย่เชินหลินควบคุมคอมพิวเตอร์จากระยะไกลคุยกับจางเฟิงอี้หญิงสาวที่อยู่ข้างๆ พลิกตัวมา เย่เชินหลินโน้มตัวไปจูบอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน ไม่เห็นดวงตาขรึมที่หันหลังลืมตาให้ตน

เซี่ยชีหรั่นสงบสติอารมณ์ในอ้อมกอดชายหนุ่ม ขยับตัวเล็กน้อย จับแขนเย่เชินหลินออกอย่างเงียบๆ แอบลงจากเตียง จากนั้นในวินาทีต่อมาบริเวณเอวก็ถูกโอบกอดแน่นและลากกลับลงมาบนเตียง

ความร้อนแผดเผาของเย่เชินหลินปะทะต้นขาเซี่ยชีหรั่น ดวงตาชัดเจน “ทำไม พอนอนหลับแล้วก็อดใจหนีไม่ได้?”

คำพูดเย็นยะเยือกทำให้เซี่ยชีหรั่นอึ้งไปชั่วขณะ กัดฟันอยากจะหลุดออกจากการจองจำ หน้าอกแผดเผาที่แนบอยู่ทำให้ร่างกายเธอแข็งทื่อทันที

“เพราะฉันเอ็นดูคุณมากไป คุณเลยกล้าหนีซ้ำแล้วซ้ำเล่าใช่ไหม หืม? ชีหรั่น?” มือใหญ่แห้งกร้านยื่นเข้าไปในชุดนอนเซี่ยชีหรั่น นวดมันอย่างอิสระและเอาแต่ใจ

“เย่เชินหลิน คุณอย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ใช่ข้าราชบริพารของใคร” กัดปากระงับเสียงครางที่จะหลุดออกไป เซี่ยชีหรั่นพูดขึ้นอย่างดื้อรั้น

เย่เชินหลินหยุดการกระทำจริงๆ นิ้วเรียวทรงพลังบีบคางขาวเซี่ยชีหรั่นให้หันมาทางตนอย่างรุนแรง ก้มลงมองผู้หญิงคนนี้ที่ไม่อยากเกี่ยวข้องกับตน

“เซี่ยชีหรั่น ชีวิตนี้คุณต้องเกี่ยวพันกับคนที่ชื่อเย่เชินหลิน ตลอดชีวิต” มองใบหน้าเปื้อนเลือดของอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยม เย่เชินหลินจูบปากดื้อรั้นของเธอเบาๆ

เซี่ยชีหรั่นต้องยอมรับว่าร่างกายตนเข้ากับเย่เชินหลินได้ดี เมื่ออีกฝ่ายต้องการเข้ามา จู่ๆ ก็ผลักเย่เชินหลินออกอย่างมีสติ

เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นอย่างเย็นชา เกี่ยวนิ้วเล็กน้อย เต็มไปด้วยคำเตือนมากพอที่จะทำให้ผู้หญิงใจเต้นภายใต้ความเฉื่อยชา

“คืนนั้นคุณได้…?” เซี่ยชีหรั่นตัวสั่นอยากถามว่าคนที่ปาร์ตี้ค็อกเทลงานออกแบบในคืนนั้นใช่เขาไหม คำพูดวนไปมาก็ยังไม่พูดออกไป

เย่เชินหลินเลิกคิ้ว ลุกขึ้นนำคำพูดลังเลของเซี่ยชีหรั่นเข้าปากไป อย่างดุเดือด หลังจากผ่านความปรารถนาแล้ว เย่เชินหลินก็สวมเสื้อผ้าออกไปข้างนอก เซี่ยชีหรั่นหยุดเขาโดยไม่สนร่างกายที่เจ็บปวด

“เย่เชินหลิน คืนเนี่ยนโม่มาให้ฉัน”

“ถ้าต้องการเนี่ยนโม่ก็ย้ายมาอยู่กับฉัน” เย่เชินหลินยิ้มเล็กน้อย แล้วเดินจากไป

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้เจอเนี่ยนโม่มาหลายวันแล้ว Kitty มองใบหน้าซีดเซียวของเซี่ยชีหรั่นด้วยความเป็นห่วง ลังเลไม่รู้ว่าควรเล่าเรื่องนั้นไหม

เซี่ยชีหรั่นรวบรวมสติยิ้มแล้วพูดกับ Kitty “มีเรื่องอะไร ไม่ต้องลังเล”