ตอนที่ 1180 สาวใช้ตัวแสบ 1084

ตอนที่ 1180 สาวใช้ตัวแสบ 1084

ในสวนขนาดใหญ่ ด้านหน้าเซี่ยชีหรั่นมีกระดานวาดรูปตั้งอยู่ มองเย่เชินหลินเดินเข้าไปไปสวนดอกไม้พับช่อดอกกุหลาบแล้วเดินกลับมาใส่ไว้ในขวดแก้วด้วยความเหม่อลอย

“วาดสิ!” เย่เชินหลินพูดอย่างกระชับและรัดกุม

“คุณอย่าทำเกินไป!” เซี่ยชีหรั่นเปิดกระดานวาดรูป จ้องเขม็งเย่เชินหลินด้วยความโกรธ

เย่เชินหลินนั่งบนเก้าอี้อย่างสบายๆ หลับตาพักผ่อน เซี่ยชีหรั่นไม่ได้หายโกรธ จงใจทำเก้าอี้ให้เกิดเสียง แต่ผู้ชายฝั่งตรงข้ามดูเหมือนจะไม่แยแส

ความรู้สึกของหนึ่งมัดบนผ้าฝ้ายทำให้เซี่ยชีหรั่นไม่พอใจ พู่กันในมือละเลงบนกระดานวาดรูปเหมือนระบายอารมณ์ ไม่นานนักก็จดจ่ออยู่กับการวาดรูป

เย่เชินหลินเบิกตาคู่สวยมองเซี่ยชีหรั่นที่ตั้งใจสร้างสรรค์อย่างเต็มที่แล้ว มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

“คุณชาย ข้างนอกมีคุณผู้หญิงที่ชื่อว่าโยวเล่อมาหาคุณนายครับ” พ่อบ้านยืนอยู่ข้างๆ อย่างเคารพ

“โยวเล่อ!” เซี่ยชีหรั่นเด้งตัวขึ้นมา วิ่งออกไปจากสวนอย่างดีใจ

ดวงตาค่อนข้างเย็นชาของเย่เชินหลินมองไปที่พ่อบ้าน ยืดตัวขึ้นแล้วเดินตามออกไป พ่อบ้านเช็ดเหงื่อ เด็กผู้หญิงคนนั้นดูไม่เป็นอันตรายจริงๆ เขาก็เลยใจอ่อนชั่วขณะหนึ่ง เมื่อเห็นแววตาของเย่เชินหลิน เขาก็เริ่มเสียใจแล้ว

“เซี่ยชีหรั่น บ้านเธอใหญ่มากเลยอ่า” โยวเล่อถือกระดานวาดรูปเดินตามหลังเซี่ยชีหรั่นอย่างอิจฉา

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกประทับใจโยวเล่อมาก จับมืออีกฝ่ายโดยไม่ยอมปล่อย เมื่อเห็นเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นก็หันศีรษะไปมองโยวเล่ออย่างมีเงื่อนไข

ไม่มีความหลงใหล ไม่มีความอิจฉาอย่างที่คิดไว้ โยวเล่อแค่กวาดตามองเย่เชินหลินเงียบๆ เท่านั้น ก่อนจะละสายตาออกไป

“ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่?” เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

ตาโตน่ารักของโยวเล่อมีร่องรอยลุกลี้ลุกลนนิดหน่อย น้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย “ฉันแค่ ฉันแค่มาหาเซี่ยชีหรั่น”

“เธอเพิ่งย้ายมาที่นี่เมื่อวันก่อน เธอรู้ได้ไงว่าเธออยู่ที่นี่?” เย่เชินหลินมองผู้หญิงตรงหน้าที่ตื่นตระหนกด้วยความประชดประชัน เอนหลังบนโซฟาอย่างสบายๆ

เซี่ยชีหรั่นหันศีรษะไปมองโยวเล่อ ถอนหายใจและดึงโยวเล่อเดินไปทางห้องโถงข้างๆ เย่เชินหลินมองทั้งสองคนอย่างเย็นชา พ่อบ้านเดินเข้ามา “ให้ผมไปตรวจสอบรายละเอียดของผู้หญิงคนนั้นไหมครับ?”

“ไม่จำเป็น”

ตอนกลางคืน เนี่ยนโม่จับมือเซี่ยชีหรั่นแล้วหลับปุ๋ย เซี่ยชีหรั่นแกะมือเล็กที่ขดอยู่ออกไปเบาๆ เดินกลับไปที่ห้องตัวเอง ตกใจเย่เชินหลินที่นั่งอยู่ในความมืด

“เซี่ยชีหรั่น อยู่ห่างผู้หญิงคนนั้นหน่อย” เย่เชินหลินเดินเข้ามา ก้มลงมองเซี่ยชีหรั่นจากด้านบน

เซี่ยชีหรั่นส่ายศีรษะ ถอยหลังหนึ่งก้าว “เธอไม่เหมือนกับผู้หญิงเหล่านั้น อย่าคิดว่าทุกคนเลวร้าย”

เย่เชินหลินหัวเราะเสียงทุ้ม หันศีรษะไปจูบติ่งหูอ่อนไหวของเซี่ยชีหรั่น “งั้นเรามาลองดูกันไหม”

ภายใต้ซุ้มองุ่นเขียวชอุ่มในคฤหาสน์ เดิมทีศีรษะที่ง่วงเล็กน้อยของเซี่ยชีหรั่นก็ถูกปลุกด้วยเสียงกระซิบทุ้มต่ำด้านหลัง

“คุณเย่ อย่าทำแบบนี้ คุณเป็นคนรักของชีหรั่นนะ” โยวเล่อแนบกับผนัง นิ้วมือผลักเย่เชินหลินอย่างทำอะไรไม่ถูก สีหน้าแดงก่ำ

แววตาเย่เชินหลินกวาดมองร่างที่คุ้นเคยข้างๆ ยกยิ้มมีเสน่ห์ ขาเรียวรุกเข้าไปในต้นขาใต้กระโปรงสีชมพูของโยวเล่อที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ “ไม่ต้องซ่อนอีกแล้ว พูดความต้องการของเธอออกมา”

ในดวงตาที่เดิมทีหมดหนทางของโยวเล่อเกิดร่องรอยความพร่ามัว สองมือค่อยๆ ยกขึ้นโอบรอบคอเย่เชินหลิน แทบจะพึมพำอย่างหลงใหล “ในที่สุดคุณก็รักฉันแล้ว”

“โยวเล่อ!” เสียงตะโกนอย่างเร่งรีบทำให้โยวเล่อผลักเย่เชินหลินออก แววตากลับมาเป็นหมดหนทางเหมือนแต่ก่อนอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นรีบเดินเข้าไปหาโยวเล่อ ช่วยจัดกระโปรงโยวเล่อให้เรียบร้อย และไม่มองเย่เชินหลิน จูงมือโยวเล่อแล้วกำลังจะเดินออกไป

“เซี่ยชีหรั่น จำได้ไหมว่าคุณสัญญาอะไรกับฉันไว้?” เย่เชินหลินพูดขึ้นอย่างเย็นชาด้านหลัง

เซี่ยชีหรั่นชะงักฝีเท้า สายลมสดชื่นพัดรอบตัว เห็นเย่เชินหลินเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ฝ่ามือเซี่ยชีหรั่นก็กำแน่นโดยไม่รู้ตัว

ตอนกลางคืน เซี่ยชีหรั่นถูกปลุกด้วยเสียงเคาะประตูที่เร่งรีบเล็กน้อย พ่อบ้านพูดขึ้นด้วยใบหน้ากังวล “คุณชายเมาแล้วครับ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา คุณนายคุณ…”

เซี่ยชีหรั่นรีบไปถึงห้องรับแขก เห็นเย่เชินหลินนั่งบนโซฟา สีหน้าปกติ แต่พอเข้าใกล้กลับมีกลิ่นเหล้าเข้มข้น

พ่อบ้านเอาซุปขิงใส่ในมือเซี่ยชีหรั่นแล้วรีบเดินออกไป เซี่ยชีหรั่นลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ยังคงถือซุปขิงเดินไปข้างๆ เย่เชินหลินแล้ววางซุปขิงไว้บนโต๊ะ

ดวงตาเย่เชินหลินกวาดตามองซุปขิง ใบหน้าหล่อหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจ หยิบช้อนซุปขึ้นมานั่งยองๆ ตรงหน้าเย่เชินหลินแล้วส่งช้อนไปที่ปากอีกฝ่าย

เย่เชินหลินเม้มริมฝีปากบาง มือข้างหนึ่งจับหลังคอเซี่ยชีหรั่นเอาไว้ ประทับจูบเซี่ยชีหรั่นอย่างเอาแต่ใจ เทซุปขิงที่เต็มปากเข้าไปในปากเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นกลืนลงไปอย่างช่วยไม่ได้ อาการไอทำให้เธอผลักเย่เชินหลินออกโดยไม่รู้ตัว เย่เชินหลินถูกทำให้โกรธ ดวงตาที่เหม่อลอยเปล่งเปลวไฟแผดเผา ดึงขึ้นที่นั่งบนพื้นขึ้นมาแล้วกดไว้ใต้ร่าง