ตอนที่ 1181 สาวใช้ตัวแสบ 1085

ตอนที่ 1181 สาวใช้ตัวแสบ 1085

เย่เชินหลินขมวดคิ้วแน่น：“อ้าปาก”

เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า เย่เชินหลินจับปากของเธอบังคับให้อีกฝ่ายอ้าออก เพื่อป้อนโจ๊กในช้อนเข้าไปในปากของเซี่ยชีหรั่น

อดทนอาการคลื่นไส้กลืนลงไป เมื่อรสชาติของอาหารผ่านลิ้นรับรส“แหวะ！”เซี่ยชีหรั่นอาเจียนอาหารที่เพิ่งกินเข้าไปออกมาจนหมด

อาหารปนกับน้ำเหลืองกระเซ็นโดนขากางเกงของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างหวาดกลัว

เย่เชินหลินขมวดคิ้วกดกริ่ง ร่างของพ่อบ้านปรากฏขึ้นที่ประตูทันที เซี่ยชีหรั่นมองเห็นเย่เชินหลินเดินออกไปจากห้องไม่หันกลับมามองเธอ หัวใจดิ่งลงทันที

“คุณคิดอะไรอีก？”เสียงจนปัญญาของเย่เชินหลินดังขึ้น เซี่ยชีหรั่นเงยหน้ามองชายหนุ่มที่กลับเข้ามาอีกครั้งอย่างประหลาดใจ

เย่เชินหลินนำผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาช่วยเซี่ยชีหรั่นเช็ดริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนด้วยตนเอง ผ่านไปสักพักใหญ่ถึงจะกล่าวอย่างกลุ้มใจ：“หมอบอกว่าคุณเป็นโรคโลหิตจางต้องกินข้าวนะ”

“แต่มันกินไม่ลง”เซี่ยชีหรั่นพิงหัวเตียงตอบอย่างไร้เรี่ยวแรง

“ผมมีวิธีทำให้คุณกินลง”เย่เชินหลินกล่าวอย่างมีเลศนัย หลังจากนั้นไม่นานเย่เนี่ยนโม่ก็ถูกพี่เลี้ยงจูงเข้ามา

“เนี่ยนโม่ หม่ามี๊ของลูกไม่ยอมกินข้าว”เย่เชินหลินดึงเย่เนี่ยนโม่เข้ามาใกล้และหันไปยิ้มให้แก่เซี่ยชีหรั่น

เย่เนี่ยนโม่ค่อยๆปีนขึ้นไปด้านข้างเซี่ยชีหรั่นอย่างระมัดระวัง มองเธอด้วยความเป็นห่วง เธอรีบตบหลังเย่เนี่ยนโม่เบาๆและกล่าวอย่างนุ่มนวล：“หม่ามี๊อยากกินข้าวมากๆเลย”

หยิบโจ๊กข้างเตียง เซี่ยชีหรั่นแข็งใจ อดทนต่อความรู้สึกไม่สบายและตักโจ๊กเข้าปาก

เย่เชินหลินมองดูชามที่ว่างเปล่าด้วยความพอใจ กล่าวอย่างใจร้าย：“เนี่ยนโม่ ต่อจากนี้ลูกมีหน้าที่คอยดูหม่ามี๊กินข้าวเข้าใจไหม”

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า โผล่เข้าสู่อ้อมกอดของเซี่ยชีหรั่นอีกครั้ง เย่เชินหลินทอดถอนใจ เห็นได้ชัดว่าเซี่ยชีหรั่นกำลังโมโห

จนเมื่อเย่เชินหลินออกไป เซี่ยชีหรั่นถึงจะยิ้มและเล่นกับเย่เนี่ยนโม่ “พยายามทำอาหารให้อ่อนๆหน่อย ไปรับจิ่วจิ่วมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”สั่งงานพ่อบ้านอยู่ที่หัวมุม เย่เชินหลินเหลือบมองสองแม่ลูกในห้องด้วยความรักใคร่ ถึงจะเดินจากไป

ภายในห้องพักที่กว้างขวางและหรูหรา เนี่ยนโม่ล้วงผ้าห่มหยิบมือถือของเซี่ยชีหรั่นค้นหาเบอร์มือถือของสวีเห้าเซิง

“ชีหรั่น？”เสียงที่มีรอยยิ้มของสวีเห้าเซิงดังออกมาจากโทรศัพท์

“ลุงสวี” เนี่ยนโม่ดีใจมากเมื่อได้ยินเสียงสวีเห้าเซิง

สวีเห้าเซิงชะงักงัน หลายวันที่ผ่านมาเขาไม่พบร่องรอยของเซี่ยชีหรั่น รู้สึกเป็นห่วงอยู่ตลอดเวลา จึงถามอย่างร้อนใจ：“เนี่ยนโม่ หม่ามี๊ของหนูล่ะ？”

“พ่อนิสัยไม่ดีรังแกหม่ามี๊ หม่ามี๊ไม่กินข้าว” เย่เนี่ยนโม่เล่าสถานการณ์เสียงเจื้อยแจ้ว

คิ้วของสวีเห้าเซิงขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทำไมถึงมีรอยฟกช้ำบนร่างกาย ทำไมถึงไม่กินข้าว หรือว่าเย่เชินหลินยังคงกล้าข่มเหงเธออย่างโจ่งแจ้ง！เป็นไปได้อย่างไร！

ร่างเล็กภายในห้องรับแขกที่หรูหราแอบวิ่งลงบันไดลงมา แม่ครัวกำลังสัปหงกในห้องครัว ส่วนคนใช้ทั้งหมดก็ไปพักกลางวัน เนี่ยนโม่วิ่งดุ๊กดิ๊กไปที่ประตูใหญ่

ย้ายเก้าอี้ตัวเล็กมาป้อนรหัสจากความทรงจำ หลังจากประตูเปิดออกเนี่ยนโม่พุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของคนที่มาหาอย่างมีความสุขทันที：“ลุงสวี ผมคิดถึงลุง！”

สวีเห้าเซิงกอดร่างนุ่มๆในอ้อมแขนแน่นหมุนสองรอบก่อนจะวางลง：“เนี่ยนโม่เด็กดี แม่ของหนูล่ะ？”

“คุณสวี การบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคลเป็นเรื่องผิดกฎหมายนะครับ” ไม่รู้ว่าพ่อบ้านมาปรากฏตัวตรงหน้าทั้งสองคนตั้งแต่เมื่อไหร่

“ผมอยากเจอเสี่ยวอ้าย นั่นคือเซี่ยชีหรั่น ตอนนี้！” สวีเห้าเซิงกอดเนี่ยนโม่แน่นจ้องมองพ่อบ้านด้วยตาถมึงทึง

“เกรงว่าคุณสวีจะไม่สามารถตัดสินใจเรื่องนี้ได้”พ่อบ้านส่งสายตาให้บอดี้การ์ดด้านข้าง

“ให้เขาเข้าไป”เสียงของเย่เชินหลินดังขึ้นจากวิทยุสื่อสารกะทันหัน พ่อบ้านแปลกใจเล็กน้อย แต่ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินมองเนี่ยนโม่จูงสวีเห้าเซิงตรงไปที่ห้องของเซี่ยชีหรั่น แอบถอนหายใจเบาๆ

“พี่สวีคุณมาได้อย่างไรคะ？！”เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงจอแจที่ลานด้านนอก แต่ไม่คิดว่าจะเป็นสวีเห้าเซิง ยิ่งคิดไม่ถึงว่าเย่เชินหลินจะยอมให้เขามาพบกับตนเอง

สวีเห้าเซิงเดินไปข้างเซี่ยชีหรั่น อยากเปิดผ้าห่มออกดูว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า หลังจากมองเห็นแววตาที่จนปัญญาของเซี่ยชีหรั่นจู่ๆก็รู้สึกตื่นตัวอุ้มเธอขึ้นมาพร้อมกับผ้าห่ม

“ไปเถอะ ผมจะพาคุณไปจากที่นี่”

“พี่สวี พี่สวีคุณวางฉันลงเถอะค่ะ！”เซี่ยชีหรั่นใช้แรงผลักสวีเห้าเซิงออกไปทันที

เมื่อเซี่ยชีหรั่นไม่ยอมให้ความร่วมมือ สวีเห้าเซิงทำได้เพียงวางลง เธอมองเนี่ยนโม่ และเอ่ยถามอย่างเคร่งขรึม：“นี่มันเรื่องอะไร？”

เนี่ยนโม่ทำปากมุ่ยด้วยความน้อยใจเล็กน้อย：“บนตัวของหม่ามี๊มีรอยฟกช้ำ แถมหม่ามี๊ยังไม่ยอมกินข้าว ทั้งหมดคือความผิดของพ่อ ลุงสวีคือซุปเปอร์แมน！”