ตอนที่ 1182 สาวใช้ตัวแสบ 1086

ตอนที่ 1182 สาวใช้ตัวแสบ 1086

“ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ”เซี่ยชีหรั่นคว้ากระดาษบนโต๊ะมาช่วยซับน้ำบนร่างกายของเย่เชินหลิน จนพบว่าร่างกายส่วนล่างของฝ่ายตรงข้ามมีการเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด

เงยหน้าอย่างแปลกใจ เย่เชินหลินพลิกตัวกดทับร่างของฝ่ายตรงข้ามลงบนเก้าอี้ ในแววตามีไฟราคะที่พร้อมโจมตีได้ทุกเมื่อ เสียงทุ้มต่ำมีความสะกดกลั้นอย่างเห็นได้ชัด：“ในข้อตกลงได้บอกหรือเปล่าถ้าหากคุณยั่วยวนผมนั้นถือว่าไม่นับ”

“ฉันเปล่านะ”เซี่ยชีหรั่นเอ่ยเสียงเบา มองเห็นฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนแปลงอย่างฮึมเหิมขึ้นมากะทันหัน

“มองหน้าผม ชีหรั่น บอกผมมา ทำไมวันนี้ถึงไม่ไปกับสวีเห้าเซิง”ท่าทางของเย่เชินหลินเหมือนไม่รู้ว่าร่างกายของตนเองมีการเปลี่ยนแปลง

เซี่ยชีหรั่นถูกอีกฝ่ายจ้องมองจนไม่อาจหลบหลีกได้ และถูกสายตากดดันของอีกฝ่ายบีบบังคับ：“ฉันไม่รู้”

“ไม่ คุณรู้ เด็กดี พูดออกมาสิ”นิ้วโป้งของเย่เชินหลินลูบไล้ริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ

เซี่ยชีหรั่นมองผู้ชายที่กักขังตนเอง ผู้หญิงข้างนอกมากมายต้องการปีนขึ้นเตียงของเขา มีผู้คนมากมายอยากได้ความมั่งคั่งของเขา อิจฉาความผิวเผินของเขา แต่เมื่อผู้ชายคนนี้ถามตนเองว่าต้องการอะไร สมองของตนเองกลับว่างเปล่า

“เย่เชินหลิน”เซี่ยชีหรั่นเรียกเบาๆ

“อืม”เย่เชินหลินตอบเบาๆ ลมหายใจอุ่นมาพร้อมกับการหายใจหอบที่ไม่อาจสังเกตเห็นได้

“คุณสามารถให้เงินทองฉันเท่าไหร่อย่างที่คนทั่วไปเสาะแสวงหาตลอดชีวิต”

“มากเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้”

“คุณจะทำให้ฉันดูดีตลอดไปได้ไหม”

“ผมสามารถจ้างช่างเสริมสวยทั่วโลกให้คุณได้”

“คุณสามารถทำให้ฉันกลายเป็นนักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกได้ไหม”

“ถ้าคุณต้องการ”

“แต่ว่าเย่เชินหลิน ฉันไม่ต้องการสิ่งที่คุณสามารถให้ฉันได้”เซี่ยชีหรั่นไม่ดิ้นอีกต่อไป เธอมองเย่เชินหลินด้วยแววตาที่จริงจังและกล่าวออกมา

เย่เชินหลินหยุดการกระทำพยายามค้นหาความลังเลใจในแววตาของเซี่ยชีหรั่น กลับพบเพียงการแบ่งแยกผิดชอบชั่วดีในแววตาที่ใสสะอาดของอีกฝ่ายไม่มีสิ่งอื่นเจือปน และไม่มีตนเองอยู่ด้วย

“อย่าพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้”เย่เชินหลินจูบลงบนดวงตาของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ พร้อมกับดูดอย่างป่าเถื่อน

ไม่รอให้เซี่ยชีหรั่นดิ้น เขาลุกขึ้นมองออกไปนอกประตู

เซี่ยชีหรั่นก็ลุกขึ้น กล่าวราตรีสวัสดีเบาๆเดินตรงไปที่ประตูด้วยความเร่งรีบ

“ช้าก่อน”เสียงของเย่เชินหลินดังขึ้นตามหลัง เซี่ยชีหรั่นนึกถึงว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่อดกลั้นต่อความปรารถนาได้ หรือว่าเขาเปลี่ยนใจ

เย่เชินหลินเดินมาตรงหน้าของเซี่ยชีหรั่น เขาย่อเข่าข้างหนึ่งแล้วยกข้อเท้าสีขาวของเธอ นำรองเท้าที่ตนเองสวมใส่เป็นประจำค่อยๆสวมลงไปให้เธออย่างนุ่มนวล

“อย่าให้ผมเห็นคุณไม่สวมรองเท้าออกมาวิ่งสะเปะสะปะข้างนอกอีกนะ”น้ำเสียงยังคงความเฉยเมยและไม่ใส่ใจ เซี่ยชีหรั่นมองรองเท้าผ้าฝ้ายขนาดใหญ่ด้านล่าง สถานที่ที่ยืนหยัดในใจค่อยๆพังทลายลงอย่างช้าๆ

เศษกระดาษในมือถูกทิ้งลงตะกร้าไม้ไผ่เป็นครั้งที่สามสิบห้า เซี่ยชีหรั่นคร่ำครวญและขยี้ผมยาวของตนเอง ไม่ว่าจะออกแบบอย่างไร ก็ไม่มีแรงบันดาลใจเหมือนเดิม

คนรับใช้ถือยาบำรุงที่ตุ๋นมาอย่างดีเคาะประตูห้องของเซี่ยชีหรั่น เธอส่งเสียงออกไปอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย：“วางไว้ตรงนั้นเลย”

คนรับใช้เหลือบมองอาหารเช้าบนโต๊ะที่ยังไม่ถูกรับประทานอย่างลังเลใจ พ่อบ้านกำชับว่าวันนี้จะต้องให้ชีหรั่นดื่มยาบำรุงให้หมด มิฉะนั้นให้เธอเก็บของและไส่หัวไปได้เลย

“คุณนายเย่ คุณจะไม่ทานก่อนหรือคะ？”

“อย่าเรียกฉันว่าคุณนายเย่ ฉันนามสกุลเซี่ย”เซี่ยชีหรั่นหันมาอย่างไม่สบอารมณ์ มองเห็นอีกฝ่ายขอบตาแดงเล็กน้อยถึงจะรู้ว่าตนเองทำเกินไป

แทบจะดื่มยาบำรุงหมดลงภายในไม่กี่คำ เซี่ยชีหรั่นเคาะชามที่ว่างเปล่าและกล่าวอย่างมีชีวิตชีวา：“ดูสิ ดื่มหมดหมดเกลี้ยงแล้ว”

รอคนรับใช้ออกไปอย่างมีความสุข เซี่ยชีหรั่นถึงจะถอยหลังกลับมาที่เก้าอี้อีกครั้ง ในขณะที่สมองกำลังจะระเบิด เสียงนกขมิ้นเจื้อยแจ้วก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง เธอมองออกไปยังสีเขียวด้านนอก แบกกระดานวาดภาพเดินลงไปชั้นล่าง

“คุณนายครับ คุณผู้ชายสั่งว่าคุณต้องอยู่ในบ้านเพื่อพักฟื้นร่างกาย”พ่อบ้านยืนอยู่หน้าประตูอย่างเคารพ น้ำเสียงมีความให้เกียรติ แต่ความหมายชัดเจนมาก

เซี่ยชีหรั่นไม่อยากทำให้พ่อบ้านลำบาก หลังจากกลับมาที่ห้องวางกระดานวาดภาพลงวัดระยะห่างจากหน้าต่างถึงพื้น จากนั้นจึงเริ่มบิดผ้าปูที่นอนบนเตียงให้เป็นเชือก

“คุณนายดูมีชีวิตชีวาเยอะเลย” จางเฟิงอี้มองดูเซี่ยชีหรั่นที่กำลังยุ่งอยู่ในวิดีโอ รู้สึกดีใจกับเธอจากใจจริง

เย่เชินหลินเหลือบมองจางเฟิงอี้จากด้านข้าง ปิดวิดีโอเพื่อกันสายตาอีกฝ่ายมองเซี่ยชีหรั่น และกดโทรหาพ่อบ้าน

“ไม่ต้องไปห้ามชีหรั่น หาคนไปอยู่ข้างๆเยอะหน่อย อย่าให้เธอได้รับบาดเจ็บ”