ตอนที่ 1183 สาวใช้ตัวแสบ 1087

ตอนที่ 1183 สาวใช้ตัวแสบ 1087

“หนีเร็ว！”หญิงสาวผลักเซี่ยชีหรั่น พยายามยืดขาสกัดให้จ้าวเป่าสะดุดล้ม เซี่ยชีหรั่นจึงฉวยโอกาสวิ่งออกไป

แสงไฟสลัวภายในคลับสาดส่องบนเรือนร่างของชายหญิงในนั้น ผู้คนโยกย้ายไปมาอย่างสุดฤทธิ์ เซี่ยชีหรั่นเบียดเสียดเข้าไปในกลุ่มคนอย่างไม่ทันรู้ตัว วิ่งตรงไปยังพื้นที่ที่ค่อนข้างโล่งกว้าง

เสียงสาปแช่งตามหลังมาไม่หยุดทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกได้ว่าจ้าวเป่ายังคงไล่ตามตนเอง

“เพื่อนๆทุกคน วันนี้เป็นค่ำคืนที่highที่สุดในวันหยุดสุดสัปดาห์อีกครั้ง หัวข้อหลักของวันนี้คือการพูดสิ่งที่คุณต้องการที่สุดออกมาดังๆ ใครจะขึ้นมาลองเป็นคนแรก！”

ร่างเล็กกระทัดรัดรีบวิ่งขึ้นไปบนเวที หลังจากพิธีกรมองเห็นโฉมหน้าของเซี่ยชีหรั่นดวงตาก็เป็นประกาย ดึงเซี่ยชีหรั่นและกล่าวว่า：“หาได้ยากที่สาวสวยจะมีน้ำใจเช่นนี้ รีบบอกพวกเรามาว่าคืนนี้คุณต้องการอะไรที่สุด สุภาพบุรุษทุกคนจะได้เตรียมพร้อม”

เสียงผิวปากดังขึ้นมาจากด้านล่างเวทีไม่หยุดหย่อน กลุ่มคนที่แต่เดิมเบาบางเมื่อมองเห็นโฉมหน้าของเซี่ยชีหรั่นต่างเข้ามาใกล้อย่างควบคุมตนเองไม่ได้ ทันใดนั้นก็คึกคักไปด้วยผู้คน

“ขอโทษด้วยค่ะ ฉันขอผ่าน”เซี่ยชีหรั่นพยายามสบัดมือของพิธีกรออก จ้าวเป่าเดินขึ้นบันไดด้วยรอยยิ้มอย่างมึนเมา

พิธีกรมองเห็นเธอไม่ได้แต่งหน้าแต่กลับไม่มีจุดด่างพร้อย หญิงสาวที่ดูคล้ายกับตุ๊กตาทำให้ความรู้สึกทะนุถนอมเกิดขึ้นในหัวใจอย่างกะทันหัน เขาพยายามกล่าวให้ช้าลง ：“ไม่เป็นไรครับ พูดอะไรสักประโยคก็ได้”

เซี่ยชีหรั่นจดจ่อไปที่บันไดขั้นสุดท้าย จ้าวเป่ากำลังยิ้มลามกและมองมาที่ตนเอง：“ฉันจะพูดแทนเขา！”

แสงไฟขนาดใหญ่บนเวทีสาดบนร่างกายของจ้าวเป่าตามทิศทางการชี้ของเซี่ยชีหรั่น：“ผู้ชายคนนี้ไร้สมรรถภาพ！”

จ้าวเป่าไม่คาดคิดว่าเซี่ยชีหรั่นจะจี้จุดเจ็บปวดของตนเองบนเวที สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวสีม่วง เสียงอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจและหัวเราะเยาะจากด้านล่างเวทีทำให้เขาโมโหเดือดดาลถึงที่สุด พุ่งเข้าใส่เซี่ยชีหรั่นอย่างรวดเร็ว

พิธีกรต้องการปกป้องเซี่ยชีหรั่น จึงถูกจ้าวเป่าที่กำลังโมโหอย่างสุดขีดยกขึ้นอย่างโซเซ ยังไม่ทันจะเข้าถึงตัวของเธอ มือใหญ่ในชุดสูทสีน้ำตาลยื่นออกมาด้านข้าง บิดมือของจ้าวเป่าไขว้ที่ด้านหลัง

“ประธานจ้าว นี่มันเกิดอะไรขึ้น？” หลินเจี๋ยส่งสายตาให้เซี่ยชีหรั่น เธอรีบกระโดดลงจากเวที

“โอ้ยๆๆๆ！คุณปล่อยผมนะ！” จ้าวเป่าร้องโหยหวน หลินเจี๋ยถือโอกาสปล่อย แต่ก็ไร้เงาของเซี่ยชีหรั่นเรียบร้อย

“ผู้หญิงคนนั้นไปไหนแล้ว！” จ้าวเป่าลุกลี้ลุกลน สายตาที่แผดเผาจากด้านล่างเวทีทำให้เขาอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

“โอ้ เมื่อสักครู่ผมคิดว่าประธานจ้าวกำลังจะล้มลง ถึงได้พยุงคุณเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้คุณขายหน้าในที่สาธารณะ ” หลินเจี๋ยเยาะเย้ยใช้มือจัดเสื้อสูทที่ยับย่น หันตัวเดินจากไป เมื่อลงบันไดเขาหันกลับมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้“โอ้ จริงสิ ประธานจ้าว ผมไม่รู้ว่าคุณไร้สมรรถภาพ ถึงได้พาผู้หญิงมาให้ ครั้งหน้าลองเปลี่ยนเป็นผู้ชายดูไหม？”

ใบหน้าของจ้าวเป่าเริ่มเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียว จากสีเขียวเป็นสีม่วง

หลินเจี๋ยเดินออกมาจากคลับ สายตาสอดส่องไปรอบๆ มีเสียงเรียกเบาๆมาจากปากซอยด้านข้าง“หลินเจี๋ย ฉันอยู่นี้ค่ะ”

“ชีหรั่น ทำไมคุณถึงได้มาอยู่ในสถานที่แบบนี้ ” หลินเจี๋ยดึงเซี่ยชีหรั่นออกมา สังเกตเธอหัวจดเท้าอยู่หลายครั้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรถึงจะถอนหายใจออกมายาวๆ

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้า เธอไม่รู้ว่าจะบอกเรื่องนี้กับหลินเจี๋ยอย่างไร ก็ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล：“ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ผมจะไปส่งคุณกลับบ้าน”

“แชะๆๆ！”เสียงแฟลชดังขึ้นในซอย หลินเจี๋ยหันหลังให้กับแสงสว่างตามสัญชาตญาณ กดศีรษะของเซี่ยชีหรั่นแนบบนหน้าอกของตนเองแน่น จู่ๆมือถือของหลินเจี๋ยดังขึ้น เขากดตัดสายทิ้ง

“ไอ๊หยา！”กล้องในมือของนักข่าวที่กำลังแอบถ่ายถูกดึงไป และเอาม้วนฟิลม์ออก

“คุณเซี่ยควรจะกลับได้แล้วครับ”คนขับรถยืนอยู่ด้านข้างเอ่ยด้วยความเคารพ ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ คลับมีขนาดใหญ่มาก เขาหาเซี่ยชีหรั่นเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ โชคดีที่เธอออกมาอย่างปลอดภัยและไม่มีปัญหาใดๆทั้งสิ้น มือถือยังคงดังไม่หยุด เซี่ยชีหรั่นกล่าวว่า：“ ถ้าคุณมีธุระ ก็ไปก่อนได้เลย ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

หลินเจี๋ยมองมือถืออย่างไม่แยแส และส่งยิ้มให้เซี่ยชีหรั่น：“ไม่มีธุระอะไร ผมจะไปส่งคุณกลับ”ทันทีที่พูดจบ มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยชีหรั่นหัวเราะ“ไม่ต้องหรอก ฉันกลับกับคนขับรถก็ได้”

มองเซี่ยชีหรั่นเข้าไปในรถ หลินเจี๋ยดูมือถือ ซือซือโทรหาเขาไม่หยุดหลายสาย แท้จริงแล้วมีธุระอะไรกันแน่？

กดโทรออกเบอร์ของซือซือ ปลายสายดูเหมือนเสียงดังมาก และเสียงของซือซือหม่นหมองเล็กน้อย：“คนกลุ่มนั้นดูเหมือนจะทำอะไรกันสักอย่าง เมื่อสักครู่เกิดอุบัติเหตุรถยนต์”

เมื่อหลินเจี๋ยรีบไปถึงพบว่าซือซือกำลังนั่งอยู่ข้างทาง มีรอยรถเบรกเป็นทางยาว เมื่อมองเห็นหลินเจี๋ย ซือซือหัวเราะขึ้น：“ถ้าเป็นเซี่ยชีหรั่น เดาว่าคุณคงจะบินมาเลย”

เม้มปากสนิท หลินเจี๋ยอุ้มซือซือรีบไปโรงพยาบาล ซือซืออยู่ในอ้อมแขนของหลินเจี๋ยอย่างเชื่อฟัง ริมฝีปากเผยรอยยิ้มขึ้นมาแวบหนึ่ง

ภายในบ้านตระกูลเย่ ตรงหน้าของเย่เชินหลินคืออาหารตลอดทั้งวันของเซี่ยชีหรั่น นอกจากยาบำรุงที่ดื่มไปตอนเช้า อาหารเช้าและอาหารเที่ยงกินไปเพียงเล็กน้อย

เซี่ยชีหรั่นเดินเข้ามาในห้องโถงก็สัมผัสได้ถึงความกดดันรอบด้าน พ่อบ้านรีบเข้ามาช่วยเธอถือกระเป๋า หลังจากนั้นจึงพาคนใช้ในห้องโถงออกไป

“ทำไมถึงไปหาจ้าวเป่า？”เย่เชินหลินลูบแหวนหยกในมือเอ่ยถามอย่างช้าๆ

เซี่ยชีหรั่นรู้สึกหวาดกลัวเมื่อมองเห็นสีหน้าตามปกติของฝ่ายชาย ไม่ตอบอะไรออกมาสักคำ

เซี่ยชีหรั่นไม่ตอบ ดูเหมือนเย่เชินหลินจะไม่สบอารมณ์ ลูบแหวนหยกช้าลงเรื่อยๆ“ปัง！”แหวนหยกของราชวงศ์หมิงวางคว่ำลงบนโต๊ะกาแฟอย่างรุนแรงจนสั่นสะเทือนเสียงดัง