ตอนที่ 1189 สาวใช้ตัวแสบ 1093

ตอนที่ 1189 สาวใช้ตัวแสบ 1093

วันต่อมา เหยนชิงเหยียนถูกเรียกมาเจอเย่เชินหลินที่คฤหาสน์ เย่เชินหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ดี ：“หลังจากเมื่อวานได้คุยกับนาย เธออารมณ์ดีขึ้นมาก วันนี้นายคุณกับเธออีก จำไว้ว่าห้ามเข้าใกล้เธอเด็ดขาด”

สีหน้าของเซี่ยชีหรั่นดีขึ้นมากเมื่อเจอเหยนชิงเหยียนอย่างที่คิด เขาเทน้ำป้อนเซี่ยชีหรั่น เธอดื่มอย่างรวดเร็ว จนน้ำไหลลงคางหกใส่พื้น

เย่เชินหลินขมวดคิ้วอย่างก้าวเข้าไปช่วย เหยนชิงเหยียนรีบหยิบกระดาษช่วยเซี่ยชีหรั่นเช็ดขอบปาก กระดาษแผ่นหนึ่งถูกยัดใส่มือของเธออย่างระมัดระวัง

ตกกลางคืน เย่เชินหลินกอดเซี่ยชีหรั่นแน่น ได้ยินเสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอจากคนข้างกาย เธอแอบเปิดกระดาษออก“พรุ่งนี้จะมาช่วยคุณตอนสองทุ่ม เตรียมตัวให้ดี ”

วันต่อมาเซี่ยชีหรั่นตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ฮัมเพลงอย่างมีความสุขด้วยเพลงที่ไม่รู้จัก เย่เชินหลินออกมาจากห้องอาบน้ำ เซี่ยชีหรั่นสีหน้าเปลี่ยนมองเย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง

“ให้ตายเถอะ คุณต้องการทำแบบนี้กับผมจริงๆหรือ？”เย่เชินหลินก้าวไปข้างหน้าอย่างเหลือทน กลับถูกฝ่ามือของเซี่ยชีหรั่นตบอย่างแรง

“ฉันบอกว่าอย่าแตะต้องตัวฉัน”เซี่ยชีหรั่นดึงมือกลับมาอย่างเย็นชา

เย่เชินหลินถูกตบหน้าหันอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาหันกลับมาเช็ดมุมปากที่แตกเบาๆ บังคับให้เซี่ยชีหรั่นลิ้มรสกลิ่นเลือดจางๆบนริมฝีปากของตนเอง

จนเย่เชินหลินกระแทกประตูออกไป เซี่ยชีหรั่นถึงจะถอนหายใจออกมาได้อย่างแท้จริง แกล้งทำเป็นเรียกพ่อบ้านมาที่ห้องอย่างไม่สนใจ：“วันนี้ฉันต้องการอยู่กับเย่เชินหลินเพียงลำพัง พวกคุณอย่าออกมาตอนกลางคืน”

พ่อบ้านรับคำสั่งและจากไป เซี่ยชีหรั่นถอนหายใจออกมาเบาๆ และในที่สุดก็มาถึงเวลาแห่งการหลบหนี

ช่วงกลางคืน หน้าต่างห้องถูกเคาะเบาๆ เซี่ยชีหรั่นค่อยๆหมุนข้อมือที่ถูกมัดไว้ โยนดินสอที่เตรียมไว้ตั้งแต่เช้าไปที่หน้าต่าง ในไม่ช้าก็มีร่างของคนหนึ่งค่อยๆปีนเข้ามา

“พี่สวี ทำไมถึงเป็นคุณ ชิงเหยียนล่ะ？”เซี่ยชีหรั่นกระซิบถาม

สวีเห้าเซิงดึงผ้าห่มออก สูดลมหายใจหลังจากมองเห็นแขนขาของเซี่ยชีหรั่นถูกพันเอาไว้：“เย่เชินหลินทำกับคุณแบบนี้หรือ”

เซี่ยชีหรั่นเงียบไม่พูดอะไร ความเดือดดาลของผู้ชายตรงหน้าทำให้เธอสบายใจ จึงตอบเบาๆว่า：“ตอนเขาออกไป เพื่อป้องกันฉันหนีจึงล็อคฉันเอาไว้”

สวีเห้าเซิงต่อยกำแพงห้อง เลือดสดไหลออกมาระหว่างซอกนิ้ว พยายามดึงเชือกบนร่างกายของเซี่ยชีหรั่นอย่างเต็มที่：“ชีหรั่น พี่สวีจะพาออกไปเอง”

“รอสักครู่ ฉันอยากพาเนี่ยนโม่ไปด้วย”เมื่อสองมือของเซี่ยชีหรั่นได้รับอิสรภาพความคิดแรกคือช่วยพาเนี่ยนโม่ออกไปด้วยกัน

สวีเห้าเซิงลังเลเล็กน้อย เหลือบมองเซี่ยชีหรั่น กล่าวอย่างระมัดระวัง：“งั้นคุณรีบหน่อย รถรออยู่ด้านล่างแล้ว”

ภายในห้องของเย่เนี่ยนโม่มืดสนิท เซี่ยชีหรั่นเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างบ้าคลั่ง ถึงแม้ด้านในยังมีเสื้อผ้าที่เป็นของเย่เนี่ยนโม่อยู่ แต่เธอรู้ว่า เสื้อผ้าและของเล่นตัวโปรดของเขาหายไป

“พี่สวี เนี่ยนโม่ถูกเย่เชินหลินพาไปซ่อนแล้ว”เซี่ยชีหรั่นกล่าวอย่างกระวนกระวาย

สวีเห้าเซิงพยุงเซี่ยชีหรั่นที่ขาอ่อนไปทั้งสองข้าง พูดปลอบใจอย่างอ่อนโยนว่า：“ชีหรั่น ไม่มีเวลาแล้ว เชินหลินเป็นพ่อแท้ๆของเขา ถึงแม้เขาจะโหดร้ายแค่ไหนก็ไม่ทำร้ายลูกตนเองหรอก”

เซี่ยชีหรั่นถือตุ๊กตาที่เย่เนี่ยนโม่ชอบที่สุดไม่ยอมปล่อย สวีเห้าเซิงดันเธอลงไปชั้นล่าง เข้าออกตระกูลเย่ราบรื่นอย่างไม่คาดคิด สวีเห้าเซิงขมวดคิ้ว รู้สึกคลุมเครือว่าสิ่งต่างๆดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างที่ตนเองคิด

“คืนนี้ฉันให้พ่อบ้านลาพักผ่อน”เซี่ยชีหรั่นจัดการความรู้สึกตนเองจนดีขึ้น ตบมือของสวีเห้าเซิงและกล่าวเบาๆ

ความอ่อนโยนของเซี่ยชีหรั่นทำให้สวีเห้าเซิงมีความสุขสุดๆ ทั้งสองรีบหลบเข้าไปซ่อนตัวในรถเบนซ์ที่ไม่มีป้ายทะเบียน จากนั้นจึงขับหายไปในความมืด

รถแล่นไปตามทาง เซี่ยชีหรั่นรู้สึกได้ว่ารถขับเป็นวงกลม สวีเห้าเซิงอธิบายว่าเพื่อไม่ทิ้งร่องรอยให้เย่เชินหลินตามหาเจอ หลังจากโยกเยกไปมาหลายชั่วโมง รถก็มาจอดที่คฤหาสน์ส่วนตัวหลังหนึ่ง

“เห้าเซิงนี่คือที่ไหนคะ？”เซี่ยชีหรั่นรู้ว่าสวีเห้าเซิงเป็นคนมีกำลังทรัพย์ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีคฤหาสน์หลังใหญ่เช่นนี้

“นี่คือบ้านเก่าคุณย่าทิ้งเอาไว้ ผมยังไม่เคยลงทะเบียน จึงไม่กลัวเย่เชินหลินจะหาพวกเราเจอ” สวีเห้าเซิงพยุงเซี่ยชีหรั่นเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง

ถึงแม้เฟอร์นิเจอร์ด้านในจะเก่า แต่มีราคาไม่เบา“เพื่อป้องกันความลับรั่วไหล ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีคนรับใช้ ช่วงนี้ต้องลำบากคุณหน่อยนะ” สวีเห้าเซิงเทน้ำให้เซี่ยชีหรั่นและกล่าวอย่างอ่อนโยน

“ต้องอยู่กี่วัน？พวกเราจะไม่ออกไปทันทีหรือ？”แค่คิดว่าเย่เชินหลินอาจจะหาตนเองพบ เซี่ยชีหรั่นอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก นิ้วมือที่จับแก้วน้ำสั่นเทา

“เกรงว่าตอนนี้เย่เชินหลินจะรู้แล้ว” สวีเห้าเซิงนั่งยองๆกุมมือของเซี่ยชีหรั่น ตอบอย่างช้าๆ เซี่ยชีหรั่นรู้สึกเวียนหัว อดหาวไม่ได้ คอพับลงบนไหล่ของสวีเห้าเซิงหลับไป

เซี่ยชีหรั่นไม่รู้ว่าตนเองหลับไปนานแค่ไหน รู้เพียงเมื่อสวีเห้าเซิงปลุกเธอตื่นขึ้น นำโจ๊กมาวางตรงหน้าตนเอง และยังเปิดทีวีให้ดูอย่างรู้ใจ

“รายงานล่าสุด เพื่อจัดการปัญหารถไม่มีทะเบียน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปทีมสืบสวนจะถูกจัดตั้งขึ้นในทุกส่วนของถนนสายหลัก ขอให้ชาวเมืองอย่างตื่นกลัว”บนจอทีวี เจ้าหน้าที่ตำรวจกำลังตรวจสอบยานพาหนะที่ผ่านไปบนถนนสายหลักทุกสายในเมือง

“ต้องเป็นเย่เชินหลิน เขาต้องการสกัดกั้นพวกเราแน่ๆ！”เซี่ยชีหรั่นดูทีวีและเอ่ยพึมพำ สวีเห้าเซิงปิดทีวีทิ้ง หันไปสบตาเธอ：“ชีหรั่น เชื่อผมนะ หลังจากผ่านไปสักพักหนึ่งผมจะพาคุณออกไป”