ตอนที่ 1188 สาวใช้ตัวแสบ 1092

ตอนที่ 1188 สาวใช้ตัวแสบ 1092

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว ในใจมีความโกรธที่เหลือทน เครื่องประดับแฟชั่นคือเหมือนเป็นชีวิตจิตใจของตนเอง พนักงานเหล่านี้ทำไมถึงได้เกียจคร้านเช่นนี้

“พี่ชีหรั่น พี่เป็นอะไรไปคะ？” Kittyถามอย่างประหม่า พนักงานคนอื่นก็ยิ่งงุนงง

“หลังจากนี้ใครทำตัวเกียจคร้านในที่ทำงาน ไปเขียนใบลาออกมาเลย”เซี่ยชีหรั่นผลักประตูออฟฟิศอย่างรุนแรง

เสียงปิดประตูดังก้องทำให้เซี่ยชีหรั่นชะงักงันอย่างไม่รู้ตัว？เมื่อสักครู่ทำไมตนเองถึงได้โมโหขนาดนั้น？ฉันเป็นอะไรไป？

“Kitty คุณช่วยส่งสำเนาวัสดุการออกแบบเครื่องประดับจากไตรมาสที่แล้วให้ผมได้ไหม？”หลินเจี๋ยเอ่ยเสียงอ่อนโยน

Kitty ถูกเซี่ยชีหรั่นตวาดจนเสียใจ เธอเล่าความผิดปกติทั้งหมดในวันนี้ของเซี่ยชีหรั่นให้หลินเจี๋ยฟัง

เซี่ยชีหรั่นนั่งใจลอยอยู่ในออฟฟิศ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอรีบจัดการอารมณ์ของตนเอง“เข้ามา！”

“ชีหรั่น วันนี้ผ่านมาที่นี่เลยเอาเค้กมาฝากคุณ” หลินเจี๋ยถือกล่องสวยงามประณีตวางบนโต๊ะของเซี่ยชีหรั่น

กลิ่นหอมหวานของเค้กยังทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกอึดอัด ผลักเค้กออกไปห่างอย่างไม่รู้ตัว หางตาของหลินเจี๋ยมองเห็นทุกอย่าง เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าปกติ：“ช่วงนี้เย่เชินหลินดีกับคุณหรือเปล่า？”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้า และส่ายหัวอีกครั้ง ตอบเสียงเบาว่า：“ฉันไม่รู้”

“คุณเห็นข่าววันนี้หรือเปล่า？” หลินเจี๋ยแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ใส่ใจ เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า มองเขาอย่างไม่รู้อะไรเลย หลินเจี๋ยยิ้มขมขื่น มือถือดังขึ้น กลับเป็นสายจากเย่เชินหลิน

เดินออกมานอกห้อง หลินเจี๋ยรับสาย เสียงของเย่เชินหลินเย็นชา ：“ข่าวบนหนังสือพิมพ์มันเรื่องอะไรกัน？”

หลินเจี๋ยหัวเราะ แต่ตอบด้วยสีหน้าสงบ：“ผู้คนมักต้องการการค้ำจุนความรู้สึกแบบอื่นเสมอ”

“ซือซือไม่ธรรมดา”เย่เชินหลินนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ตนเองไม่สามารถรวบรวมข้อมูลของซือซือได้ หลินเจี๋ยคือเพื่อนของสวีเห้าเซิง ถึงแม้พวกเขาเป็นศัตรูหัวใจของกันและกัน แต่พูดตามศีลธรรมก็ยังคงเป็นเพื่อนกัน

“ไม่เป็นไร ฉันตรวจสอบแล้ว ปลอดภัย คุณดูแลเซี่ยชีหรั่นให้ดีเถอะ เธออารมณ์ไม่ดี”

เย่เชินหลินขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน：“เธอเป็นอะไร？”

“ใส่อารมณ์กับพนักงาน สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว”ผู้ชายสองคนกังวลใจเกี่ยวกับสาวสวยพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

เวลาเลิกงาน พนักงานทักทายเซี่ยชีหรั่นอย่างประหม่า เห็นได้ชัดว่าความโกรธของเธอในวันนี้ยังไม่คลายออกไป เธอพยายามส่งยิ้มให้ทุกคน

รู้ดีว่าคนขับกำลังรอตนเองอยู่ในรถ แต่เซี่ยชีหรั่นสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเดินอ้อมรถไป และเดินข้ามถนนใหญ่เพียงคนเดียว บนถนนกำลังไฟแดง มีรถสัญจรไปมาไม่มีที่สิ้นสุด เธอยืนอยู่บนทางเท้า ฟังเสียงรถที่ขับไปมา มองเห็นทางม้าลายก้าวออกไป

“เซี่ยชีหรั่น！คุณอยากตายหรือไง！”เย่เชินหลินคว้าข้อมือของเซี่ยชีหรั่นอย่างโมโห ถ้าไม่ใช่เพราะหลินเจี๋ยเตือน ถ้าไม่ใช่เพราะเขาปล่อยวางไม่ลง วันนี้เธอคงนอนอยู่ตรงนี้ เขาไม่กล้าคิด！

เย่เชินหลินจับเซี่ยชีหรั่นยัดเข้าในรถ รถเร่งไปตามเส้นสีเหลือง และจอดลงหน้าตึกสีเขียว

“ที่นี่คือที่ไหน？”เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง

“ลงรถ！”เย่เชินหลินสั่งอย่างเย็นชา เซี่ยชีหรั่นคิดจะส่ายหน้า แต่เขาเปิดประตูก้มลงไปอุ้มเธอเดินเข้าไปในโรงพยาบาลท่ามกลางสายตาของผู้คน

“หมอห่าว”เย่เชินหลินพยักหน้าให้หมอห่าว หมอห่าวรู้กัน เขาปลอบโยนเซี่ยชีหรั่นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล：“วันนี้จะทำการตรวจตามปกติ ใช้เวลาไม่นาน”

“เย่เชินหลิน คุณบ้าไปแล้ว ทำไมถึงพาฉันมาโรงพยาบาล ฉันไม่ได้ป่วย！”เซี่ยชีหรั่นพลิกตัวลงจากเตียง เธอถูกรายล้อมไปด้วยเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์

ความตื่นตระหนกแพร่กระจายอยู่ในใจของเซี่ยชีหรั่น ค่ำคืนที่มืดมิด เย่เชินหลินถือเคียวไล่ตามตนเอง ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด“ไม่ไม่ไม่ อย่าทำร้ายฉัน”เซี่ยชีหรั่นร้องไห้เสียงดัง

หมอห่าวขมวดคิ้วมองดูการตอบสนองของเซี่ยชีหรั่น กระซิบกับเย่เชินหลินว่า：“ดูเหมือนเธอจะมีการตอบสนองค่อนข้างเยอะเมื่อเจอคุณ คุณออกไปก่อนน่าจะดีกว่า！”

เย่เชินหลินประทับจูบลงบนริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นอย่างรุนแรง ถึงจะเปิดประตูออกไป เอนร่างพิงประตู เซี่ยชีหรั่นในห้องค่อยๆสงบลง ทันใดนั้นเย่เชินหลินก็รู้สึกเหมือนมีชิ้นส่วนขาดหายไปจากในใจของเขา ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถคว้าเซี่ยชีหรั่นเอาไว้แพร่กระจายไปทั่ว

“คุณเซี่ยมีสุขภาพแข็งแรงมากยกเว้นโรคโลหิตจาง”หมอห่าวดันรายงานเข้าหาตัวของเย่เชินหลิน

“สุขภาพแข็งแรงดี หรือว่าคุณไม่เห็นการตอบสนองของเธอในวันนี้”เย่เชินหลินกวาดตามองรายงานอย่างเร่งรีบ：“ ตรวจซ้ำ”

“คุณเย่ โรงพยาบาลของพวกเราใช้เครื่องมือการตรวจสอบที่ทันสมัยที่สุดในโลก ผลการตรวจที่ออกมาจากที่นี่ ไม่ว่าจะที่ไหนบนโลกนี้ก็เหมือนกัน”หมอห่าวยื่นรายงานกลับไปให้เย่เชินหลินใหม่ และกล่าวอย่างเคร่งขรึม

กลับมาจากโรงพยาบาล เซี่ยชีหรั่นรักษาระยะห่างจากเย่เชินหลินอย่างระมัดระวัง เขานึกไม่ถึงว่าเธอจะป่วย นี่ทำให้เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าตนเองได้รับความอัปยศ

อาบน้ำในห้องของตนเองเสร็จเรียบร้อย เซี่ยชีหรั่นเปิดประตูนั่งบนเตียงมองวิวทิวทัศน์ที่สวยงามนอกหน้าต่าง