ตอนที่ 1187 สาวใช้ตัวแสบ 1091

ตอนที่ 1187 สาวใช้ตัวแสบ 1091

“เธอต้องการอะไร？โยวเล่อ บอกฉันมา”เสียงทุ้มของเย่เชินหลินมีเสน่ห์

“ฉันอยากแต่งงานกับคุณ” โยวเล่อตอบพึมพำ

“ได้”เย่เชินหลินตอบอย่างไม่ยืดเยื้อ

โยวเล่อมึนงง จากนั้นก็ยิ่งบ้าคลั่งขึ้นมา：“ไม่ คุณหลอกฉัน คุณไม่สามารถแต่งงานกับฉันได้”

“ดูเหมือนคุณยังรู้จักเย่เชินหลินไม่พอ เรื่องที่เขาตกลงแล้วเขาไม่เคยเปลี่ยนใจ” จางเฟิงอี้ขยับเข้าใกล้โยวเล่ออย่างช้าๆ เพื่อหาโอกาสลงมือ

เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงขึ้นเล็กน้อย มองเย่เชินหลินด้วยขอบตาเปียกชื้น เพียงแต่สายตาของอีกฝ่ายไม่ได้มองมาที่ตนเอง คล้ายกับไม่ว่าตนเองจะอยู่หรือตายก็ไม่เกี่ยวกับเขาเลย

“มา ตอนนี้พวกเราไปจดทะเบียนกัน”เย่เชินหลินยื่นมือไปทางโยวเล่อ ด้วยแววตาอ่อนโยน

โยวเล่อมองใบหน้าที่ปรากฏในความฝันนับครั้งไม่ถ้วนอย่างหลงใหล ยื่นมือออกไปวางบนมือของเย่เชินหลินเบาๆ เซี่ยชีหรั่นหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ส่วนจางเฟิงอี้พุ่งเข้าไปจับโยวเล่อเอาไว้

“แค่กๆ”เซี่ยชีหรั่นไออย่างรุนแรง แผ่นหลังถูกตบเบาๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็ถูกล็อคอยู่ในอ้อมกอดแน่น

เย่เชินหลินกอดแน่นมากๆ เซี่ยชีหรั่นดิ้นเบาๆอย่างไม่สบายตัว เพื่อแลกกับแรงบีบของอีกฝ่าย ราวกับว่าต้องถูเลือดเนื้อของตนเองถึงจะยอมเลิกรา

“เย่เชินหลิน คุณหลอกฉัน คุณหลอกฉัน！”โยวเล่อพยายามดิ้นอย่างสุดชีวิต เย่เชินหลินเงยหน้าขึ้น สองมือยังคงโอบรอบเอวของเซี่ยชีหรั่น เอ่ยจากด้านบนว่า：“ใครบอกว่าขี้เถ้ากระดูกจะแต่งงานไม่ได้”

ภายในรถ เย่เชินหลินยังคงรู้สึกใจเสีย กอดเซี่ยชีหรั่นแน่นไม่ยอมปล่อย ทันใดนั้นก็ได้รับสัมผัสที่อบอุ่นบริเวณแก้ม เขาหันมาอย่างตะลึง เซี่ยชีหรั่นรีบหันไปมองนอกหน้าต่าง：

“ขอโทษค่ะ”บนฝาผนังเซี่ยชีหรั่นมองเห็นโยวเล่อถือน้ำหมึกยืนอยู่ที่ประตู ทุกสิ่งที่เธอทำนั้นชัดเจนในตัวเอง

เย่เชินหลินรู้สึกว่าหัวใจของตนเองมีเส้นสีแดงพันอยู่รอบๆอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากบางกระดกขึ้นเบาๆ คว้าไหล่ของหญิงสาวก้มลงไปมอบจูบร้อนแรงอย่างนุ่มนวล หัวเราะเบาๆว่า：“ยัยโง่ คำขอโทษควรจูบตรงนี้”

การที่เซี่ยชีหรั่นได้เจอกับเรื่องเหล่านี้ สวีเห้าเซิงไม่เคยคาดคิดสักนิด เขาจ้องไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า นึกถึงใบหน้าของเธอ

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก คล้ายกับการก้าวเดินของเซี่ยชีหรั่น ในความอ่อนโยนมีความฉลาดและขี้เล่น สวีเห้าเซิงดวงตาส่องแสงประกาย แต่หลังจากมองเห็นคนที่มาก็มืดลงอย่างรวดเร็ว

“ทำไม คุณผิดหวังที่ไม่ใช่เซี่ยชีหรั่นหรือไง？”ซือซือนำผลไม้วางบนโต๊ะ มองดูเก้าอี้อย่างรังเกียจ จากนั้นจึงยืนพูด

“ใช่” สวีเห้าเซิงไม่หลีกเลี่ยงแม้แต่นิดเดียว

ซือซือไม่ใส่ใจน้ำเสียงเย็นชาของอีกฝ่าย นิ้วมือค่อยๆอ้อยอิ่งอยู่บนดวงตาที่มีผ้าพันแผลสีขาวของอีกฝ่าย：“เพื่อเย่เนี่ยนโม่คุณยอมแม้เกือบจะรักษาดวงตาเอาไว้ไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่เคยเห็นคุณในสายตามาตลอด คุณมันน่าเศร้าจริงๆ”

สวีเห้าเซิงเอื้อมมือไปจับซือซือไว้ทันที ดึงอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ และถามอย่างดุร้าย：“คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่”

ซือซือจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย ถือโอกาสโน้มตัวลงบนหน้าอกของสวีเห้าเซิงหัวเราะคิกคักและกล่าวว่า：“ถ้าฉันเป็นคุณ ฉันจะใช้ดวงตาคู่นี้เพื่อให้เซี่ยชีหรั่นมาอยู่ข้างกายฉัน”

“คุณคิดว่าใครก็ต่างจิตใจเลวร้ายเหมือนคุณหรือไง” สวีเห้าเซิงผลักซือซือออก เธอรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง หลังจากนั้นจึงยิ้มอย่างพราวเสน่ห์：“ต้องการความรักหรือต้องการเป็นสุภาพบุรุษที่น่าตลก คุณคิดดูเอาเองแล้วกัน”

เมื่อเยี่ยมสวีเห้าเซิงเสร็จเรียบร้อย ซือซือจึงรีบมาที่งานเลี้ยง โดยมีหลินเจี๋ยรออยู่ที่นั่นแล้ว นักข่าวกลุ่มหนึ่งก้าวขึ้นมา “ไม่ทราบว่าคุณผู้หญิงคนนี้คือแฟนสาวของคุณหรือเปล่าคะ？”สำหรับนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จที่ยังไม่เคยมีข่าวลือมาก่อน นักข่าวจึงให้ความสนใจอย่างมาก

ซือซือแอบชะโงกมองหลินเจี๋ย：“วันนี้มีแต่คนเอาแต่ติดตามฉัน เพื่อใช้โอกาสนี้ปฏิเสธความสัมพันธ์กับเซี่ยชีหรั่น”

หลินเจี๋ยเหลือบมองซือซือหนึ่งครั้ง จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับนักข่าวว่า：“เธอชื่อว่าซือซือ หวังว่าทุกคนจะให้พื้นที่ส่วนตัวแก่พวกเรา”นักข่าวถ่ายฉากที่ซือซือชะโชกออกมาด้านข้างหูของหลินเจี๋ยไป

หลินเจี๋ยเงียบไม่พูดจา ในใจกลับปรากฏภาพของเซี่ยชีหรั่น หากเห็นภาพเหล่านี้ ชีหรั่นจะมีท่าทางอย่างไร？

เซี่ยชีหรั่นกำลังวิ่งอย่างสุดกำลัง ด้านหลังมีเงาสีดำไล่ตามตนเองตลอด เงาสีดำมีกลิ่นคาวเลือดรุนแรง ไม่ว่าเธอจะเร่งความเร็วแค่ไหน กลิ่นคาวเลือดก็คละคลุ้งอยู่ตลอดเวลา

บนพื้นหญ้าว่างเปล่ามีท่อวางโดดเดี่ยวอยู่แท่งหนึ่ง เซี่ยชีหรั่นเข้าไปหลบในท่อและกลั้นหายใจ เงาสีดำก้าวเดินอย่างหนักหน่วง แกว่งเคียวยาวในมือของมัน

เคียวขูดกับพื้นซีเมนต์ส่งเสียงบาดหู เซี่ยชีหรั่นหดตัวอยู่ในท่ออย่างหวาดกลัว มองดูคนที่เข้ามาใกล้มากและแสงของใบมีดที่สาดส่องลงมายังแก้มของตนเองครึ่งหนึ่ง

ผู้ชายคนนั้นดูเหมือนกำลังตามหาเซี่ยชีหรั่น ผ่านไปสักพักจึงลากเคียวจากไป เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ทันใดนั้นเองด้านหลังก็มีเสียงอันทรงพลังและทุ้มต่ำดังขึ้น：“ชีหรั่น คุณมาหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง”

“ชีหรั่น คุณเป็นอะไรไป？”เย่เชินหลินตบไหล่ของเซี่ยชีหรั่นเบาๆ อยากช่วยให้ผู้หญิงที่ตัวสั่นคนนี้สงบสติลง

หน้าผากของเซี่ยชีหรั่นมีเหงื่อไหลซึมออกมามากมาย ขดตัวในอ้อมแขนของเย่เชินหลิน ทำไมเธอถึงฝันแบบนั้น ในความฝัน เย่เชินหลินถือเคียวหัวเราะให้เธอเบาๆ

มือของเย่เชินหลินตบหลังของเซี่ยชีหรั่นอย่างไม่รีบร้อน ผ่านไปครู่ใหญ่อยู่ดีๆก็ถามว่า：“ชีหรั่น ร่างกายของคุณมีกลิ่นอะไร？”

！