ตอนที่ 1186 สาวใช้ตัวแสบ 1090

ตอนที่ 1186 สาวใช้ตัวแสบ 1090

เย่เชินหลินกระตุกปาก นิ้วเรียวยื่นออกไปลูบไล้ทั่วไปใบหน้าขาวสะอาดของโยวเล่อ และเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ：“ปากของเธอชอบหลอกลวงคน ถ้าฉันตัดปากของเธอออกไป เธอคิดว่าจะเป็นอย่างไร？”

โยวเล่อมองเย่เชินหลินรับมีดสีดำจากคนขับรถมาอย่างหวาดกลัว หดตัวเข้าหากำแพง คร่ำครวญอย่างไม่น่าเชื่อ：“คุณทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นเซี่ยชีหรั่นจะต้องเกลียดคุณมาก！”

เย่เชินหลินสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ใบมีดคมกดลงไปบนแก้มของโยวเล่อ เขารู้สึกมีความสุขที่เห็นอีกฝ่ายมีเลือดไหลซึมออกมา ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าเซี่ยชีหรั่นให้ความสำคัญกับเพื่อนคนนี้ที่สุด

“ไปอธิบายถึงสิ่งสกปรกที่เธอทำด้วยตนเองให้ชัดเจน”เก็บมีดลง เย่เชินหลินมองร่างกายของโยวเล่อร่วงลงด้านข้างและยักไหล่เดินจากไป

“เย่เชินหลิน คนที่รักคุณไม่ได้มีเพียงเซี่ยชีหรั่น” โยวเล่อน้ำตาไหลมองดูเย่เชินหลินจากไปอย่างไม่ไยดี

เซี่ยชีหรั่นตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พร้อมกับเสียงเปียโนอันไพเราะดังก้องอยู่ในหู แผ่นหลังอันแข็งแกร่งที่หันหลังให้ตนเองดูเหมือนจะรู้สึกได้ นิ้วมือของเย่เชินหลินหยุดลงบนเปียโนหยิบยาด้านข้างและกล่าวเพียงสั้นๆ ：“ดื่มซะ”

เซี่ยชีหรั่นขมวดคิ้ว ช่วงนี้ร่างกายไม่ดีบ่อยๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องการดื่มยา เธอนั่งอยู่บนเตียงอย่างตะลึง จนลืมไปรับชามยาจากมือของเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินไม่ชอบที่เซี่ยชีหรั่นไม่สนใจตนเอง ไม่ว่าในเวลาใดก็ตาม เขาจับคางอีกฝ่ายเงยขึ้นกรองยาลงไปในปากของเธอ

เซี่ยชีหรั่นถูกบังคับให้ต้องทนกับยาน้ำรสชาติขม ใบหน้าเล็กๆยับย่นกลายเป็นดอกไม้หลังจากดื่มเสร็จ จากนั้นถูกยัดของเข้าไปในปากชิ้นหนึ่ง เมื่อใช้ปลายลิ้นสัมผัสดู พบว่าเป็นผลไม้เชื่อม

เย่เชินหลินดึงมือของอีกฝ่ายมาข้างเปียโน กดไหล่ของเซี่ยชีหรั่นให้นั่งลงไป

“ฉันเล่นไม่เป็น ดีดไม่ค่อยเพราะ”หลังจากได้ฟังเย่เชินหลินดีดเปียโน เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าฝีมือการดีดเปียโนของตนเองน่าขายหน้ามาก

“ดีด”เย่เชินหลินนำสองมือของเซี่ยชีหรั่นวางบนแป้นอย่างมั่นคง เปียโนส่งเสียงคมชัด คล้ายกับกำลังเร่งรัด

เซี่ยชีหรั่นไม่สามารถปฏิเสธเย่เชินหลินได้ จึงสุ่มเลือกเพลงที่มีความสุข นิ้วมือกดลงบนแป้นเพื่อเริ่มเพลงก็พบว่ากดเสียงผิด

หยุดมือลงอย่างเก้อเขิน เซี่ยชีหรั่นบ่นอุบอิบ：“บอกแล้วไงว่าเล่นไม่เก่ง”

เย่เชินหลินเคาะลงบนแป้นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย：“เล่นต่อไป”

เซี่ยชีหรั่นสูดลมหายใจเข้า สองมือขาวสะอาดเริ่มกดลงบนแป้นใหม่อีกครั้ง และดีดต่อไปเรื่อยๆ มือเรียวใหญ่พาดผ่านด้านหลังกดอีกด้านหนึ่งเพื่อเล่นท่อนคอรัสที่เบิกบาน

ทำนองไพเราะรื่นหูสามารถคลายความเบื่อหน่ายได้มากที่สุด เซี่ยชีหรั่นดีดเพลงเสร็จจึงยิ้มและกล่าวกับเย่เชินหลินว่า：“คุณดีดได้ไพเราะมาก”

เย่เชินหลินหัวใจเต้นผิดจังหวะไปกับรอยยิ้มของเซี่ยชีหรั่น หลังจากเอื้อมมือไปลูบปอยผมทัดข้างหู：“คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่บอกว่าผมดีดเปียโนได้ไพเราะ”

“ไม่จริงหรอก！”เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของเย่เชินหลิน

หางตาของเย่เชินหลินยกขึ้นเบาๆ ริมฝีปากบางส่องแสงภายใต้พระอาทิตย์ยามเย็นเป็นเส้นโค้งที่สวยงามที่สุด เซี่ยชีหรั่นมองแล้วหลงใหลเล็กน้อย ทำได้เพียงรับฟังอีกฝ่ายกล่าวเบาๆว่า：“เป็นเรื่องจริง เพราะคุณคือผู้หญิงคนแรกที่ได้ฟังผมเล่นเปียโน”

เสียงมือถือขัดจังหวะการสบตาของทั้งสองคน จางเฟิงอี้รายงานความเคลื่อนไหวของโยวเล่อจากปลายสาย เย่เชินหลินฟังอย่างเคร่งขรึม กดเปิดลำโพง

“ชีหรั่นฉันขอโทษ เรื่องภาพวาดเหล่านั้นเป็นฝีมือของฉันเอง ฉันมันแย่ ฉันได้พูดคุยกับสมาคมแล้ว คนที่ชื่อเสียงป่นปี้คือฉันเอง ไม่ใช่เธอ”เสียงโยวเล่อจากปลายสายเห็นได้ชัดว่าสั่นไหวเล็กน้อย

“คุณทำอะไรเธอ？”เซี่ยชีหรั่นได้ยินเสียงโยวเล่อผิดปกติ หันไปมองเย่เชินหลินอย่างเคร่งขรึม จากวิธีการของเขา โยวเล่อต้องตกอยู่ในอันตรายมากๆ

นิ้วมือที่อยู่บนเปียโนของเย่เชินหลินกดลงอย่างแรง ให้เสียงแหลมดังก้องไปทั่วห้อง ก้มลงตอบอย่างนุ่มนวล：“คุณควรจะถามว่าเธอทำอะไรกับคุณ”

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ถอยห่างเย่เชินหลิน เธอกล่าวด้วยสีหน้าทนไม่ได้：“ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ไว้ชีวิตของเธอด้วย”

เย่เชินหลินยักไหล่กดวางสายไม่ตอบอะไร จางเฟิงอี้ถอนสายตากลับมา มองเห็นโยวเล่อตัวสั่นบนหน้าผาสูงชัน จึงเอ่ยอย่างเห็นใจ ：“เธอไม่น่าไปก่อกวนเซี่ยชีหรั่น”

เขาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โยวเล่อมองหน้าผาด้านหลังด้วยความหวาดกลัว เสียงคลื่นซัดสาดเหมือนเป็นเครื่องเตือน จู่ๆรถเบนซ์สีดำก็พุ่งออกมาจากกองหินด้านข้าง

ประตูข้างด้านคนขับเปิดออก โยวเล่อรีบปีนเข้าไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ จางเฟิงอี้มองเห็นคนขับใส่หมวกใส่แว่นดำมองไม่เห็นว่าเป็นใคร ขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ก้าวเข้าสู่นิทรรศการการออกแบบอีกครั้งในเวลาเพียงวันเดียว บริเวณทางเข้ามีคนเดินเข้ามาหาเซี่ยชีหรั่นอย่างเป็นกันเอง พาเธอเดินเข้าไปด้านใน

จางเฟิงอี้อยู่ด้านข้าง เย่เชินหลินนั่งอ่านรายงานอาการป่วยของโยวเล่อ โรคหลายบุคลิก และภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรง

“ต้องการให้ผมส่งคนไปคุ้มกันคุณเซี่ยให้มากขึ้นไหมครับ” จางเฟิงอี้ล้วงมือถือออกมาทันที

เย่เชินหลินโบกมือ สายตามองเห็นจุดสีแดงเล็ก ๆ บนจอแสดงผลที่แสดงตำแหน่งของเซี่ยชีหรั่น คิ้วขมวดแน่นขึ้นทันที

เซี่ยชีหรั่นไม่ได้ถูกพาไปห้องแสดงนิทรรศการล่าสุด แต่เลี้ยวไปเลี้ยวมายังห้องที่หรูหรา ภายในห้องมีชายชราชาวต่างชาติมองเซี่ยชีหรั่นด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า