ตอนที่ 1185 สาวใช้ตัวแสบ 1089

ตอนที่ 1185 สาวใช้ตัวแสบ 1089

“เกิดเป็นลูกผู้ชาย คนอื่นทำกับลูกหนึ่งเท่าลูกต้องทำอีกฝ่ายกลับคืนไปสิบเท่า อีกฝ่ายทำร้ายลูกหนึ่งครั้ง ลูกต้องทำให้อีกฝ่ายไม่มีโอกาสทำร้ายลูกได้เป็นครั้งที่สอง เข้าใจไหม？”

เย่เนี่ยนโม่ยังตกอยู่ในมือใหญ่อันอบอุ่นและน้ำเสียงนุ่มนวลที่หาได้ยากของเย่เชินหลิน ร้องไห้เสียงดังตอบออกมา：“ ไม่เข้าใจครับ”

เย่เชินหลินเผลอยิ้มออกมา ช่วยเช็ดน้ำตาให้เย่เนี่ยนโม่：“สักวัน ลูกจะเข้าใจ”

เซี่ยชีหรั่นกับเย่เนี่ยนโม่ถูกเย่เชินหลินบังคับกลับบ้าน พ่อบ้านเกลี้ยกล่อมให้เย่เนี่ยนโม่ไปเข้านอน เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในห้องครัว

ภายในห้องครัวมีโจ๊กร้อนๆวางอยู่ เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินอย่างแปลกใจ เขานั่งลงและกินอย่างสง่างาม สิ่งที่เหลืออยู่คือกลิ่นหอมของโจ๊กและเสียงเคี้ยวเบาๆ

“โครกคราก”เสียงท้องร้องประท้วงทำให้เซี่ยชีหรั่นตกใจ ดวงตาเรียวยาวของเย่เชินหลินมองไปที่ท้องของเธออย่างไม่ตั้งใจ

เซี่ยชีหรั่นถูกแววตาเยาะหยันของเย่เชินหลินมองอย่างไม่พอใจ นั่งบนเก้าอี้แล้วหยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปาก

“โอ้ย！ ร้อนๆ！”

เซี่ยชีหรั่นน้ำตาน้ำลายไหลมองเย่เชินหลิน เขาเอื้อมมือยาวออกมา เมื่อเข้าใกล้หน้าผากของเธอ ฝ่ามือที่เดิมที่ทำท่าจะลูบเปลี่ยนเป็นกำปั้น เคาะลงไปเบาๆบนศีรษะของเธอ

“ยัยโง่！”

เซี่ยชีหรั่นต้องการโต้แย้ง ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มเบาๆ ดวงตาของเย่เชินหลินแฝงไปด้วยรอยยิ้มสบตาของอีกฝ่ายที่ขนตาสั่นไหวอย่างเลือนราง ถอยห่างออกมาจากเซี่ยชีหรั่น ยืนตัวตรง นิ้วมือเรียวยาวถูริมฝีปากบางที่ชุ่มชื่นของตนเอง เอ่ยอย่างจริงจัง：

“ฆ่าเชื้อโรค！”

ตอนกลางคืน เย่เนี่ยนโม่อ้อนให้เซี่ยชีหรั่นเล่านิทานให้ตนเองฟัง “หนูน้อยหมวกแดงไม่เชื่อฟังคุณยายวิ่งเข้าไปในป่าเก็บเห็ดเพียงลำพัง จนสุดท้ายถูกหมาป่าตัวใหญ่จับไป”

เย่เนี่ยนโม่เงยหน้าถามอย่างไร้เดียงสา：“หม่ามี๊ อยู่คนเดียวจะถูกหมาป่าตัวใหญ่จับไปหรือเปล่าครับ？”

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้าอย่างจริงจัง เย่เนี่ยนโม่คิดไปคิดมา น้ำเสียงมีความเศร้าซึม：“ลุงสวีนอนอยู่ในโรงพยาบาลคนเดียวจะถูกหมาป่าตัวใหญ่จับไปไหมครับ？”

เย่เนี่ยนโม่มองหน้าเซี่ยชีหรั่นอย่างจริงจังด้วยความเป็นกังวลมาก เธอขยี้ศีรษะของเขาเบาๆอย่างใจดี เพื่อเขาให้สัมผัสได้ถึงความสบายใจ：งั้นหม่ามี๊ส่งรูปของเนี่ยนโม่ให้ลุงสวีดีไหมคะ แบบนี้หมาป่าตัวใหญ่จะได้ไม่กล้ามาจับตัวลุงสวีไป”

เกลี้ยกล่อมเย่เนี่ยนโม่เสร็จ เซี่ยชีหรั่นย่องออกจากห้อง ห้องทำงานของเย่เชินหลินยังคงมีแสงไฟสลัว เสียงคีย์บอร์ดชัดเจนอย่างไม่มีสิ้นสุด

เย่เชินหลินไม่ทันรู้ตัวว่าเซี่ยชีหรั่นมายืนอยู่ที่ประตู ใส่แว่นไร้กรอบนั่งจัดการข้อมูล เซี่ยชีหรั่นมองเย่เชินหลินเงียบๆจากประตู ยกมือถือในมือที่ยังไม่ได้ปิดเครื่องขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ในวันต่อมาเย่เชินหลินกับเซี่ยชีหรั่นปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์เต็มไปหมดหลินเจี๋ยขมวดคิ้ววางหนังสือพิมพ์ลง หยิบมือถือกดโทรหาเบอร์ที่คุ้นเคย หลังจากนั้นวางสายอย่างซึมเซา

“ทำไมถึงได้หมกมุ่นอย่างนี้”ซือซือถือแก้วไวน์แดงวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของหลินเจี๋ย ด้วยรอยยิ้มบางๆที่คุ้นเคยของหลินเจี๋ย ที่เท้ายังคงมีผ้าพันแผล

สายตาของหลินเจี๋ยกวาดมองซือซือ เธอยิ้มอย่างเข้าใจ：“ไม่เป็นไร ไม่ได้พูดว่าจะเป็นเบี้ยเอาไว้ให้ใช้งานหรือไง？”

“ห้าล้านสำหรับความร่วมมือ？”หลินเจี๋ยถาม

ซือซือจริงจัง：“ถ้าเพราะว่าฉันชอบคุณ จะชอบจนยินดีที่จะเป็นเบี้ยให้คนอื่นจนกระทั่งยอมให้ชีวิตไหมล่ะ？”

“ผมชอบเซี่ยชีหรั่น” หลินเจี๋ยมองซือซือ เธอยิ้มและไม่พูดอะไร เมื่อหันตัวกลับเผยรอยยิ้มที่ลึกซึ้ง ตกปลาแน่นอนว่าต้องใช้ความอดทน จู่ๆก็ถูกหลินเจี๋ยเรียกเอาไว้

หลินเจี๋ยมองผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาส่องแสงความเป็นไปได้ออกมาแวบหนึ่ง หยิบไวน์แดงขึ้นมาจิบหนึ่งคำ ถามอย่างไม่เป็นทางการ ：“เรื่องนั้นที่เครื่องประดับแฟชั่นเป็นฝีมือคุณใช่ไหม ดูเหมือนคุณไม่พอใจเซี่ยชีหรั่นมากๆ”

ซือซือมองหลินเจี๋ยอย่างแปลกใจ เสียงสูงเล็กน้อย：“ฉันไม่รู้จักเซี่ยชีหรั่นซะหน่อย ฉันเพียงแค่ทนเห็นพวกคุณถูกเธอหว่านเสน่ห์ไม่ได้ ถ้าเป็นฉัน ฉันจะเผาบ้านเธอซะเลย！”

หลินเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย ขยับเข้าไปใกล้ซือซือตรงหน้า เอ่ยคำเตือนออกมาอยากไม่อาจปฏิเสธได้：“ดีที่สุดถ้าไม่ใช่ฝีมือคุณ”

ซือซือจ้องมองกลับไปอย่างไม่ยอม ในใจก็รู้สึกกังวล ไม่ใช่ฝีมือของตนเอง งั้นเป็นฝีมือของใคร？

วันแข่งขันการออกแบบเครื่องประดับใกล้เข้ามาแล้ว เซี่ยชีหรั่นยุ่งจนไฟลนก้น เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เลขสิบสอง เธอวางพู่กันลง ถอนหายใจออกมายาวๆ

ร่างกายตกอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่น เซี่ยชีหรั่นคิดบิดตัวหนี แต่เมื่อปะทะกับความร้อนด้านล่างท้องของอีกฝ่ายก็ตัวแข็งทื่อฉับพลัน

เย่เชินหลินดึงเอวของเซี่ยชีหรั่นมาบนเตียง กดทับร่างกายที่อ่อนแอของอีกฝ่ายหันไปซุกไซ้บนลำคอละเอียดอ่อนตามใจชอบ

เซี่ยชีหรั่นถูกจับให้เงยหน้าขึ้น เย่เชินหลินยิ้มบางๆ เธอถึงจะมีสติเล็กน้อย รีบใส่ชุดนอนและหดตัวถอยหลัง：“พรุ่งนี้ฉัน พรุ่งนี้ต้องเข้าร่วมการแข่งขัน！”

“แล้วจะทำไม？”คว้าข้อเท้าของเซี่ยชีหรั่นทำให้หญิงสาวที่หนีไปกลับมาอยู่ภายใต้ร่างกายของตนเองใหม่อีกครั้ง เย่เชินหลินสูดดมกลิ่นหอมบนร่างกายของอีกฝ่ายอย่างพิถีพิถัน ซุกไซ้กระดูกไหปลาร้าที่ละเอียดงดงามของอีกฝ่าย