ตอนที่ 1191 สาวใช้ตัวแสบ 1095

ตอนที่ 1191 สาวใช้ตัวแสบ 1095

เย่เชินหลินลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว นิ้วกดหมายเลขที่ไม่ว่าคุ้นเคยบนมือถือ：“สวีเห้าเซิง นายมาหาหน่อยสิ”

เซี่ยชีหรั่นตกใจเมื่อมองเห็นสวีเห้าเซิง ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลาเต็มไปด้วยหนวดเคราที่ไม่ได้โกนมาหลายวัน เบ้าตาจมลึก สวีเห้าเซิงรีบก้าวเดินต้องการไปอยู่ข้างกายเซี่ยชีหรั่น แต่ถูกเย่เชินหลินขวางเอาไว้：

“ตอนนี้นายมีความรู้สึกอย่างไรกับเซี่ยชีหรั่น”

สวีเห้าเซิงยิ้มอย่างขมขื่น：“ตายยังจะดีซะกว่า”ภายในระยะเวลาครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาคิดถึงเซี่ยชีหรั่นทุกวัน เซี่ยชีหรั่น เดินวนเวียนอยู่ข้างบ้านของเย่เชินหลินนับครั้งไม่ถ้วน คอยยับยั้งไม่ให้ตนเองทะลุแนวป้องกันสุดท้ายเข้าไป

“เป้าหมายของkiu บรรลุผลแล้ว”เย่เชินหลินลูบไล้คางแหลมของเซี่ยชีหรั่น สีหน้าน่าเกลียดจนคนตกใจ

“ฉันจะไปต่างประเทศสักพักหนึ่ง”สวีเห้าเซิงลุกขึ้นเดินออกไปนอกประตูทันที เย่เชินหลินไม่ปฏิเสธ เซี่ยชีหรั่นต้องการห้ามสวีเห้าเซิงไว้

ไม่ได้พูดอะไร นิ้วชี้เรียวยาวของเย่เชินหลินวางบนริมฝีปากของเซี่ยชีหรั่นอย่างนิ่มนวล ระยับความโมโหและเอ่ยว่า：“นี่คือวิธีการตัดสินใจที่ดีที่สุด”

สวีเห้าเซิงออกมาจากประตูคฤหาสน์ตระกูลเย่ “คุณสวี พวกเราสงสัยว่าบริษัทของคุณมีการหลีกเลี่ยงภาษี กรุณามากับพวกเราด้วยครับ”ตำรวจด้านข้างควักเอกสารรับรองออกมากล่าวกับสวีเห้าเซิง

สวีเห้าเซิงหันกลับไปด้วยแววตาซับซ้อน พบว่าเย่เชินหลินมองตนเองจากหน้าต่างอยู่เงียบๆ ส่ายหน้ายิ้มอย่างขมขื่น เข้าไปในรถ

ตกดึก ประตูที่ไม่ได้ใส่กลอนถูกเปิดออกช้าๆ ส่งเสียงอี๊ดอ๊าด เซี่ยชีหรั่นผลักออกก้าวเดินเบาๆไปที่ข้างกายเย่เชินหลิน มือที่เยือกเย็นอดไม่ได้ที่จะสัมผัสใบหน้าคมสันของอีกฝ่าย

ในเวลานี้ใบหน้าอันดุดันในช่วงระหว่างวันผ่อนคลายลงไปไม่น้อย คิ้วเรียวขมวดแน่น เซี่ยชีหรั่นต้องการใช้มือลูบให้เรียบอย่างไม่รู้ตัว

ลมหายใจสม่ำเสมอของเย่เชินหลินกระทบลงบนแขนเปลือยเปล่าของเซี่ยชีหรั่น พร้อมกับความอบอุ่นและความยั่วยวนอย่างรุนแรง เซี่ยชีหรั่นชักมือกลับ หันตัวไป เอวกลับถูกกอดไว้ด้วยแขนอันแข็งแกร่งอย่างเหนียวแน่น

“ชีหรั่น อย่าไป”เย่เชินหลินพึมพำ หมุนเซี่ยชีหรั่นกลับมา พบว่าใบหน้าของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยน้ำตาอย่างคิดไม่ถึง

“ฝันถึงสวีเห้าเซิงอีกแล้วหรือ？”เย่เชินหลินจูบลงไปบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเซี่ยชีหรั่นด้วยความเจ็บปวด เธอไม่ตอบคำถาม เย่เชินหลินออกแรง จนเซี่ยชีหรั่นที่ยืนอยู่ถูกบังคับให้ตกลงไปบนเตียงนุ่ม

เย่เชินหลินคว้ามือเซี่ยชีหรั่นวางไว้ระหว่างคิ้วของตนเอง ：“นี่คือคิ้วของเย่เชินหลิน”สองมือเลื่อนลงไปช้าๆ：“นี่คือจมูกของเย่เชินหลิน”ย้ายมือของเซี่ยชีหรั่นไปเรื่อยๆและเอ่ยว่า：“นี่คือหูของเย่เชินหลิน”

มือใหญ่จับมือเล็กย้ายไปสัมผัสหน้าอกที่มีหัวใจเต้นอยู่ เย่เชินหลินกล่าวด้วยเสียงทุ้ม：“นี่คือหัวใจที่กำลังเต้นของเย่เชินหลิน เซี่ยชีหรั่น มองผมให้ชัดเจน แล้วฝันถึงผม”

เซี่ยชีหรั่นหัวเราะคิกคัก แกะมือของอีกฝ่ายและเอนหลังลง ส่งเสียงพูดในลำคอ：“ฉันจะพยายามฝันถึงเนี่ยนโม่”

เย่เชินหลินเก็บความรู้สึกกังวลของตนเอง และแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นความตื่นตระหนกของเซี่ยชีหรั่น กอดอีกฝ่ายแน่น จนแทบไม่อยากปล่อยมืออีกเลย

“คุณนาย คุณนายครับ”พ่อบ้านเรียกเสียงเบาจากด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นหยิบหนังสือมาไว้ในมือและพยักหน้าอย่างเป็นมิตรกับพ่อบ้าน จากนั้นจึงขมวดคิ้วถาม：“คุณนาย？ ฉันชื่อเซี่ยชีหรั่น”

“คุณนายครับ คุณคือคนที่คุณผู้ชายรักที่สุด พวกคุณยังมีลูกด้วยกันหนึ่งคน มีชื่อว่าเย่เนี่ยนโม่”อาการป่วยของเซี่ยชีหรั่นนับวันยิ่งเลวร้าย ช่วงเริ่มแรกจะลืมการมีอยู่ของเย่เชินหลินไปสักสองสามชั่วโมง และจะพูดเหมือนกับตอนนี้：“เย่เชินหลิน？ฉันไม่ได้รักเย่เชินหลินคนที่ฉันรักคือสวีเห้าเซิง”

พ่อบ้านกำลังคิดจะพูดอะไรต่อ เสียงเย็นชาจากด้านหลังก็ดังขึ้นมา ：“ใครขอให้คุณพูดกับเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต”

พ่อบ้านถอยไปด้านข้าง เหงื่อก็ค่อยๆไหลซึมออกมา เมื่อสักครู่เขาอยากจะเข้าไปเขย่าเซี่ยชีหรั่นแรงๆสักที

“เย่เชินหลิน สวีเห้าเซิงล่ะ”เมื่อเซี่ยชีหรั่นสูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับเย่เชินหลิน เธอจะเรียกเพียงชื่อของสวีเห้าเซิงสามคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ถ้าคุณทำอะไรอย่างหนึ่ง ผมจะบอกคุณว่าเขาอยู่ที่ไหน”เย่เชินหลินก้าวเท้าเดินไปที่เรือนกระจกขนาดใหญ่ด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นมองแผ่นหลังของอีกฝ่าย ในสมองมีภาพที่เลือนราง เหมือนปลิวไปตามสายลมไม่สามารถคว้าเอาไว้ได้อีก

ภายในเรือนกระจกมีขนาดใหญ่ครอบคลุมพื้นที่เกือบ 500 เมตร ทั้งสี่ด้านเป็นกระจกที่มองทะลุได้ ด้านในเต็มไปด้วยดอกไม้ ดอกไม้สดที่สามารถเก็บรวบรวมได้บนโลกใบนี้ถูกเย่เชินหลินจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อตามหามาทีละต้น จากนั้นจึงนำมาปลูกที่นี่ เย่เชินหลินเดินมาถึงสวนกุหลาบ ชี้ไปที่กุหลาบที่ปลูกไปได้ครึ่งหนึ่งและกล่าวว่า：“ไปปลูกดอกกุหลาบ”

มือของเซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินยัดต้นกล้ากุหลาบลงไป เหลือบมองพื้นที่สำหรับเพาะต้นกล้า แตกต่างจากสวนดอกไม้ที่จัดอย่างเป็นระเบียบ บริเวณนี้ปลูกเพียงต้นกุหลาบ มีมากมายเกินสิบกว่าต้นแล้ว

“อยากรู้เรื่องของสวีเห้าเซิง เพียงแค่ใช้พลั่วในมือของคุณและปลูกดอกกุหลาบ”เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นจากด้านบน

เซี่ยชีหรั่นท่องชื่อของสวีเห้าเซิงในใจ คว้าดอกกุหลาบมาไว้ในพื้นที่สำหรับเพาะต้นกล้าและขุดหลุมอย่างยอมรับชะตาชีวิต เย่เชินหลินต้องการช่วยอีกฝ่ายเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แต่ถูกเอียงศีรษะหนี

“รู้หรือเปล่าว่าทำไมผมถึงให้คุณปลูกดอกกุหลาบ？”เย่เชินหลินมองมือที่ว่างเปล่าของตนเอง หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวด