ตอนที่ 1192 สาวใช้ตัวแสบ 1096

ตอนที่ 1192 สาวใช้ตัวแสบ 1096

ไฟห้องรับแขกด้านล่างส่องสว่าง มีเสียงการสนทนาที่จงใจลดเสียงเบา ได้ยินชื่อตนเองอย่างเลือนราง เซี่ยชีหรั่นหยุดฝีเท้าลง ยืนชิดที่มุมกำแพง

“มีกรณีแบบนี้เยอะมาก การทำอาชญากรรมผ่านการสะกดจิต อย่างเช่นHeidelberg Hypnosisที่มีชื่อเสียง หมอที่นั่นใช้การสะกดจิตอย่างลึกซึ้งเพื่อทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งฆ่าสามีของตนเองและฆ่าตัวตายถึงหกครั้งติดต่อกัน

และทุกครั้งหลังจากที่ผู้หญิงฆ่าตัวตายจะลืมว่าตนเองทำอะไรลงไป และยังพึ่งพาหมอมากๆ สถานการณ์ที่คุณเซี่ยถูกสะกดจิตกับกรณีนี้มีความคล้ายคลึงกัน”

“คุณหมายถึงชีหรั่นมีแนวโน้มที่จะฆ่าตัวตาย”สายตาของเย่เชินหลินจ้องมองอย่างกินเลือดกินเนื้อ ราวกับว่าอีกฝ่ายพยักหน้าจะถูกหักคอทันที

กาแฟที่เข้าไปในปากยากที่จะกลืนลงไปภายใต้สายตาที่จ้องมองของเย่เชินหลิน หมอห่าวยักไหล่：“ผมเพียงแค่พูดถึงอาการป่วยของคุณเซี่ย อย่างไรเสียคำสั่งของkiu เพียงแค่ทำให้เซี่ยชีหรั่นกับสวีเห้าเซิงตกหลุมรักกัน ไม่ได้ทำร่างกายของพวกเขาได้รับบาดเจ็บ”

ทั้งสองยังคงลดเสียงคุยกัน เซี่ยชีหรั่นได้ยินไม่ชัดเจน บางครั้งมีพยางค์ไม่กี่คำมากระทบหู เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าเรื่องที่ทั้งสองกำลังคุยกันน่าจะเกี่ยวข้องกับตนเอง จึงก้าวขึ้นหน้าไปอีกก้าวสองก้าว เสียงของเย่เชินหลินลอยเข้าหูอย่างชัดเจน

“สวีเห้าเซิงถูกผมจัดการไปแล้ว ถ้าเซี่ยชีหรั่นยังไม่หายดีเขาจะไม่สามารถกลับมาได้”คำพูดของเย่เชินหลินทำให้สมองของเซี่ยชีหรั่นมึนงง เหลือเพียงสวีเห้าเซิงสามคำนี้ดังก้องอยู่ในหัว

“คุณโหดเหี้ยมจริงๆ”หมอห่าวยักไหล่ สายตาทะลุผ่านเย่เชินหลินมองไปที่เงาบริเวณหัวบันได เซี่ยชีหรั่นปิดปากพยายามไม่ให้ตนเองส่งเสียงออกมา

หลังจากเสียงประตูปิดลงที่ได้ยินอย่างชัดเจน ตามมาด้วยเสียงรองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้น เซี่ยชีหรั่นต้องการหลบหนีก่อนที่เย่เชินหลินจะมา แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ขยับเท้าไม่ได้

แสงไฟสลัวทำให้เงาของเย่เชินหลินยาวขึ้น ก้มลงมองเซี่ยชีหรั่น เย่เชินหลินเอื้อมมือไปซับน้ำตาอีกฝ่ายเบาๆ ส่งเข้าไปในปากรู้สึกถึงรสขม

“เซี่ยชีหรั่น”เย่เชินหลินเสียงแหบแห้ง ยกขากรรไกรล่างของเซี่ยชีหรั่นขึ้นมา：“อย่าเสียน้ำตาเพื่อใคร”

“เย่เชินหลิน คุณปล่อยสวีเห้าเซิงไปเถอะ！”เซี่ยชีหรั่นรู้สึกว่าหัวใจของเธอแปลกไปมาก เมื่อคิดถึง“เย่เชินหลิน”สามคำนี้ หัวใจเต้นเหมือนตีกลอง แต่เมื่อคิดถึง“สวีเห้าเซิง”อารมณ์กลับเรียบเฉยและไม่รู้สึกตื่นเต้น

เซี่ยชีหรั่นไม่มีเวลาไปคิดอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไปของตนเอง มีเพียงเสียงอันทรงพลังคอยเตือนตนเองและจังหวะเคาะแปลกๆไม่ยอมหยุด：“สวีเห้าเซิง ไปหาสวีเห้าเซิง”

“แน่ใจไหมว่าต้องการทำสิ่งนี้？”

เซี่ยชีหรั่นดึงแขนเสื้อของเย่เชินหลินและพยักหน้าไม่ยอมหยุด ช่วยสวีเห้าเซิง เขาจะต้องช่วยสวีเห้าเซิง

“ได้”เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามาในห้องอาบน้ำ กางแขนออก ส่งสายตาให้เซี่ยชีหรั่นถอดเสื้อผ้าตนเองออก

เซี่ยชีหรั่นมึนงง ความรู้สึกคุ้นเคย ผู้ชายคนหนึ่งหยอกล้อในห้องน้ำ จูบอย่างดูดดื่มและบีบนวดเหมือนกับฉากในภาพยนตร์

เย่เชินหลินดึงเซี่ยชีหรั่นเข้ามา พ่นลมหายใจอุ่นข้างหู：“ต้องให้ผมบอกคุณว่าคนรับใช้ต้องทำอย่างไรหรือเปล่า？หรือว่าผมโปรดปรานคุณมานานเกินไป แม้แต่ถอดเสื้อให้เจ้าของบ้านก็จำไม่ได้？”

มือเล็กคู่หนึ่งวางบนเสื้อคลุมอาบน้ำที่ผูกปมอย่างสั่นเทา เข้าใจว่าหลายครั้งไม่ได้แก้ออก เซี่ยชีหรั่นออกแรงฉีกขาดทันที เย่เชินหลินกางแขน มองดูการกระทำของเธอ

เซี่ยชีหรั่นรู้ชัดเจนว่าเพื่อโม่เสี่ยวจุนตนเองจึงมาที่นี่เพื่อพบกับผู้ว่าราชการ เธอกับสวีเห้าเซิงตกหลุมรักกัน กลับถูกเย่เชินหลินยึดครอง ตอนนี้มาทำให้ตนเองอับอายอีกครั้ง

ในสมองมีเสียงที่ขัดแย้งกับความคิดของตนเอง พยายามที่จะเปิดเผยความจริง แต่มักจะถูกคั่นด้วยเมฆสีเทา ทำให้เซี่ยชีหรั่นเห็นว่ามันไม่จริง เมื่อได้สติกลับมา มีเพียงไอน้ำเล็กน้อยบนผิวน้ำ

ภายในห้องน้ำขนาดใหญ่ที่สามารถจุคนได้ห้าไร้เสียงของเย่เชินหลิน ฟองสีขาวนิ่งไร้การเคลื่อนไหว เซี่ยชีหรั่นถือเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวรอเย่เชินหลินเหมือนเดิม

ในความวังเวง ไม่มีคราบน้ำแม้แต่น้อย“เย่เชินหลิน？”เซี่ยชีหรั่นเรียกเบาๆ

ไม่มีคนตอบ เซี่ยชีหรั่นขยับเข้าใกล้ไปอีกเล็กน้อย：“เย่เชินหลิน คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ความตื่นตระหนกที่ล้นหลามเข้าแผ่คลุมเซี่ยชีหรั่น“ เย่เชินหลิน！”คุกเข่าบนพื้นลื่น เซี่ยชีหรั่นเอื้อมมือเข้าไปในอ่างอาบน้ำ

น้ำกระเพื่อมดังขึ้น เย่เชินหลินยื่นมือมาดึงเซี่ยชีหรั่นลงไป ใบหน้าที่เปียกชุ่มจ้องมองอีกฝ่าย เสียงทุ้มต่ำมีความยั่วยวนอย่างรุนแรง ：“เซี่ยชีหรั่น เมื่อสักครู่คุณรู้สึกอย่างไร？”

เสื้อเชิ้ตเปียกแนบเนื้อของเซี่ยชีหรั่น หลังจากความหวาดกลัวครั้งใหญ่ที่ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เซี่ยชีหรั่นถามอย่างมึนงง：“คุณพูดอะไร？”

เย่เชินหลินแนบชิดเซี่ยชีหรั่น ร่างกายที่แข็งแกร่งโอบล้อมร่างเล็ก“ผมพูดว่า ต้องให้ผมตายใช่ไหมคุณถึงจะนึกถึงผม！”

“ตึกๆตึกๆ”ไม่รู้ว่าหัวใจของใครเต้นไม่ยอมหยุด เซี่ยชีหรั่นหนีไปอย่างรวดเร็ว ซ่อนตัวอยู่ในมุมที่ปลอดภัย ไม่ตอบและไม่แก้ตัว

ตอนเช้าตรู่ เซี่ยชีหรั่นลืมตาขึ้นอย่างงุนงง จัดแจงเสื้อผ้าอย่างเงียบๆลุกขึ้นจากเตียง เสียงเยือกเย็นของเย่เชินหลินดังขึ้น：“จะไปไหน？”

“หรือว่าคนรับใช้สามารถนอนห้องเจ้าของบ้านได้？”เซี่ยชีหรั่นเยาะเย้ยตนเอง

เย่เชินหลินลุกขึ้นมาสวมเสื้อผ้า พยายามไม่แตะต้องหัวข้อที่จะทำให้ตนเองโมโหได้：“งั้นคุณก็ทำตัวเป็นคนรับใช้ที่พยายามปีนขึ้นเตียงเจ้านายได้ดี”