ตอนที่ 1193 สาวใช้ตัวแสบ 1097

ตอนที่ 1193 สาวใช้ตัวแสบ 1097

“เต้นรำกับผมสักเพลงได้ไหมครับ？”เงาขนาดใหญ่ปรากฏตรงหน้าเซี่ยชีหรั่น เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายฝรั่งเศสผมทองที่มีรอยยิ้มดึงดูดผู้คน

ผู้ชายฝรั่งเศสมีจมูกที่แข็งแรงและริมฝีปากบาง รอคำตอบของเซี่ยชีหรั่นอย่างอดทน “John อยากชวนฉันไปเต้นหรือเปล่า？”ผู้หญิงที่สวมชุดทันสมัยโน้มตัวเข้ามาใกล้

“คงไม่หรอก ผมอยากชวนเทพธิดาแห่งตะวันออกที่แสนสวยคนนี้” Johnขยิบตาให้เซี่ยชีหรั่นอย่างขี้เล่น น้ำเสียงมีความน้อยใจ：“คุณเซี่ย ถ้าคุณยังไม่ตอบรับเพลงเต้นรำของผมก็จะจบแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นยิ้มบางๆ ยกมือไว้ด้านข้าง John ทั้งสองคนเคลื่อนเข้าไปในฟลอร์เต้นรำ ไม่รู้ว่า John จงใจหรือเปล่า เซี่ยชีหรั่นถูกพามาด้านข้างเย่เชินหลิน

เย่เชินหลินรู้สึกเหมือนถูกไฟเผาไหม้ในใจเมื่อมองเห็น John ยกมือของเซี่ยชีหรั่น จังหวะของเพลงเต้นรำกำลังมาถึงช่วงสำคัญ เย่เชินหลินยิ้มให้เจี่ยนโรวเล็กน้อย มือยาวจับอย่างแข็งแรง ส่งออกไปทางด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นกับเจี่ยนโรวเปลี่ยนตำแหน่งไปตามดนตรี

เจี่ยนโรวกรี๊ดเสียงเบา หลังจากนั้นถูกสองมือกอดเอาไว้ john มองเซี่ยชีหรั่นด้านข้างและก้มลงใช้ภาษาจีนที่ไม่คล่องแคล่วถามเจี่ยนโรว：“นี่คือการตกหลุมรักฝ่ายเดียวแบบคนจีนอย่างพวกคุณใช่ไหม？”

“ทำไมไม่ไปหาหญิงต่างชาติของคุณ！”เซี่ยชีหรั่นหลุดปากบ่นออกมา

เย่เชินหลินเต้นรำกับเซี่ยชีหรั่นช้าๆ：“ไม่มีใครสามารถตัดสินใจแทนผมได้”

ทำนองเพลงเปลี่ยน เซี่ยชีหรั่นถูกเย่เชินหลินยกขึ้น หมุนตัวหนึ่งรอบ มือใหญ่ที่ไม่คุ้นเคยจับตัวของเธอไว้อย่างไม่ทันตั้งตัว ：“คุณเซี่ย ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นเงยหน้าขึ้น ตนเองสลับที่กับเจี่ยนโรวอีกครั้ง อีกฝ่ายหดตัวในอ้อมแขนของเย่เชินหลินด้วยความตกใจ “เซี่ยชีหรั่น คุณกำลังหึงอยู่หรือ？”

ดวงตาสีฟ้าน่าดึงดูดของJohn มองเย่เชินหลินอย่างอ่อนโยน สัมผัสได้ถึงสายตาเย็นชาของผู้ชายที่สวมชุดสีดำคนนั้น John ยักไหล่ หมุนตัวให้ตนเองหันหลังให้เย่เชินหลิน

“วัฒนธรรมจีนมีความลึกซึ้งมาก คุณยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ”เซี่ยชีหรั่นอาศัยจังหวะเพลงจบลงปล่อยมือของJohn และตรงเข้าไปในฝูงชนที่พลุกพล่าน

ในขณะที่ใจลอย เท้าคู่หนึ่งยื่นออกมาจากด้านข้าง เซี่ยชีหรั่นออกไปได้ทันเวลา มองผู้หญิงที่ชวน John เมื่อสักครู่แต่กลับถูกเขาปฏิเสธด้วยความโมโห：“คุณรู้ดีใช่ไหมว่าตนเองกำลังทำอะไร？”

“แน่นอนฉันรู้ดี”หญิงสาวเดินไปด้านข้างเซี่ยชีหรั่น แอบเอียงแก้วไวน์ในมือจนหกลงบนตัวของเซี่ยชีหรั่น

“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม”หญิงสาวคว้าผ้าเช็ดปากรีบเอ่ยขอโทษ ผู้คนเข้ามามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ

“ชีหรั่น” หลินเจี๋ยยังคงอดเป็นห่วงไม่ได้ เซี่ยชีหรั่นมองเห็นไปทางหลินเจี๋ย ยิ้มปลอบโยน

“เกิดอะไรขึ้น？” เจี่ยนช่านเหลือบมองเซี่ยชีหรั่นที่กำลังตกที่นั่งลำบาก แอบรู้สึกสมน้ำหน้า แต่ยังกล่าวกับเจี่ยนโรวว่า：“พาคุณเซี่ยขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า”

เซี่ยชีหรั่นก้มหน้ารีบขึ้นไปชั้นบนกับเจี่ยนโรว สัมผัสได้ว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ร่างกายของตนเอง

“เสื้อผ้าทั่วไปของฉันคุณน่าจะใส่ไม่ได้ แต่คุณลองดูตัวนี้” เจี่ยนโรวหยิบชุดกระโปรงสีฟ้าประดับด้วยเพชรเทียมส่งให้เซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นพยักหน้ารับชุดและเข้าไปในห้องน้ำ ผ่านไปสักพักจึงออกมาและกล่าวอย่างเขินอาย：“สามารถเปลี่ยนชุดใหม่ได้ไหมคะ”

เจี่ยนโรวคว้ามือของเซี่ยชีหรั่นและเอ่ยชมว่า：“คุณเซี่ย สวยมากๆเลย รีบไปกันเถอะ”

เมื่อเซี่ยชีหรั่นกับเจี่ยนโรวลงมาชั้นล่าง ในห้องโถงกำลังฟังคำกล่าวปราศรัยของเจี่ยนช่าน สายตาของทุกคนจ้องไปที่คนทั้งสองที่กำลังลงบันไดมาโดยไม่รู้ตัว

ชุดหางปลาเข้ารูปแสดงให้เห็นสัดส่วนที่โค้งเว้าของร่างกายอย่างเต็มตา ส่วนหลังแทบจะเปลือยเปล่า ขับผิวที่ขาวกระจ่างใสให้เด่นขึ้น

เย่เชินหลินมองเห็นชุดที่เซี่ยชีหรั่นสวมใส่ แววตาเปล่งประกาย เสียงชื่นชมเบาๆจากผู้คนรอบๆทำให้หัวเสีย“ให้ตายเถอะ”เขาส่งเสียงอุทานเบาๆ เย่เชินหลินเดินเข้าไปข้างกายเซี่ยชีหรั่นภายใต้สายตาของทุกคน ถอดเสื้อสูทอย่างคล่องแคล่วสวมทับบนร่างกายของเธอ

“ถ้ากล้าถอดคืนนี้น่าดู”เย่เชินหลินกระซิบข้างหูเซี่ยชีหรั่น

เซี่ยชีหรั่นสวมเสื้อสูทขนาดใหญ่กว่าตัวอย่างเชื่อฟัง เย่เชินหลินเดินจากไปแล้ว เหลือเพียงตัวคนเดียว แต่ในไม่ช้าแขนที่แข็งแกร่งก็โอบรอบเอวอีกครั้ง

“คุณเย่ ทำไมถึงกลับเร็วจังเลยครับ ไหนบอกว่าลูกสาวของผมคุยสนุกมาก” เจี่ยนช่านรีบก้าวตามหลังเย่เชินหลินพยายามชวนให้อยู่ต่อ

เย่เชินหลินโอบกอดเซี่ยชีหรั่น ด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร：“ถ้าการต้อนรับแขกของพวกคุณทำให้ผู้หญิงของผมได้รับความเย็นชาและความตื่นตกใจ”เย่เชินหลินยังพูดไม่ทันจบ แต่การละสายตาก็เพียงพอที่จะอธิบายทุกอย่างได้

เจี่ยนโรวกับเจี่ยนช่านหันไปตามสายตาของเย่เชินหลินมองเห็นผู้หญิงที่เมื่อสักครู่ทำไวน์แดงหกใส่บนตัวของเซี่ยชีหรั่น เจี่ยนโรวรู้สึกโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ คืนนี้เธอคงยังมีโอกาสได้อยู่กับเย่เชินหลิน หญิงสาวเห็นเย่เชินหลินมองเธอ จึงส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย

เจี่ยนโรวเดินไปด้านข้างหญิงสาว หยิบไวน์แดงบนโต๊ะราดใส่เธอ：“นังสารเลววางแผนทำร้ายคนอื่น！”

“เธอทำอะไร！”หญิงสาวก้าวขึ้นมากระชากผมของเจี่ยนโรว ทั้งสองตบตีกันไปมา จนบริเวณนั้นเกิดความโกลาหล

เซี่ยชีหรั่นยังไม่ได้สติกลับมา ถูกดึงมือเบาๆ：“ทำไม อยากจะเข้าไปสัมผัสด้วยตนเองหรือไง？”

ทั้งสองออกมาจากห้องโถง เซี่ยชีหรั่นกลับถูกเรียกเอาไว้：“พวกคุณคนจีนให้ความสำคัญกับคำพูด คุณตกลงยกเขาให้ฉันแล้ว”หญิงสาวต่างชาติมองเซี่ยชีหรั่นด้วยความโมโหจนแทบหายใจไม่ทัน