ตอนที่ 1194
ตอนที่ 1194 สาวใช้ตัวแสบ 1098
October 28, 2026
ตอนที่ 1194 สาวใช้ตัวแสบ 1098
เท้าข้างหนึ่งของเซี่ยชีหรั่นเหยียบความว่างเปล่า หยิบเศษกระจกที่ถูกทุบแตกโบกไปทางเย่เชินหลิน แต่เขาไม่หลบ จึงโดนเศษแก้วแหลมคมแทงเข้าที่แขน
เลือดสดอุ่นๆไหลลงบนมือของเซี่ยชีหรั่น ทำให้เธอชะงักงัน เย่เชินหลินรีบแย่งเย่เนี่ยนโม่ในอ้อมแขนส่งให้พ่อบ้าน
“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรไป？”ดวงตาของเซี่ยชีหรั่นว่างเปล่ามองเลือดของเย่เชินหลินที่ไหลไม่หยุด
เย่เชินหลินเจ็บมาก เขาค่อยๆแนบดวงตาของเซี่ยชีหรั่นไว้บนไหล่ของตนเอง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมองเห็นเลือดบนแขน：“ผมรู้ ชีหรั่น ไม่ต้องรู้สึกผิด”
บนโต๊ะ พ่อบ้านนำกระดาษใบหนึ่งส่งให้เย่เชินหลิน：“นายน้อยเนี่ยนโม่นำมาให้คุณนาย แบบอักษรใช้คอมพิวเตอร์พิมพ์ ในขณะนี้ยังไม่พบผู้ต้องสงสัยในคฤหาสน์ตระกูลเย่”
“สวีเห้าเซิงจะต้องมาตามหาเธอ！”เย่เชินหลินฉีกกระดาษเป็นชิ้นๆ ออกคำสั่งด้วยเสียงเย็นชา ：“นักสะกดจิตผู้เชี่ยวชาญจากประเทศอเมริกาทำไมถึงยังไม่มาอีก”
พ่อบ้านเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก：“ติดต่อเรียบร้อยแล้ว ทางนั้นกำลังพยายามร่วมมือกัน ว่ากันว่ามีข้าราชการอาวุโสกำลังฝึกอบรมอยู่ข้างใน”
เมื่อเซี่ยชีหรั่นฟื้นขึ้นมาพบว่ามือทั้งสองข้างของตนเองถูกมัดด้วยผ้าไหมอีกครั้ง“เย่เชินหลิน”เธอเรียกเบาๆ
เย่เชินหลินวางสัญญาไว้ข้างๆ หันไปช่วยเซี่ยชีหรั่นคลายมัด“ฉันคิดถึงสวีเห้าเซิงจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว”เซี่ยชีหรั่นพึมพำ
“อยากปลูกดอกกุหลาบอีกไหม？”เย่เชินหลินฟังอย่างเงียบ ๆ ถือหมอนรองเอวของเซี่ยชีหรั่น
เซี่ยชีหรั่นส่งเสียงหัวเราะออกมา“ไม่กล้าคิดจริงๆ แต่ก่อนฉันเคยรักคุณ？”
“ผมก็ไม่กล้าคิด เพราะคุณไม่เคยพูดว่ารักผมมาก่อน”เย่เชินหลินกล่าวอย่างเงียบ ๆ
เซี่ยชีหรั่นหันหน้าหนีด้วยความละอายใจ มองเห็นสัญญาที่วางไว้ข้างเตียง“เย่เชินหลิน คุณจะซื้อโรงพยาบาลหรือ？”
เย่เชินหลินพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ เก็บสัญญาขึ้นมา ทั้งสองไม่คุยกันต่อ“ฉันพบว่าหัวข้อการสนทนาของพวกเรามันช่างน่าสมเพชจริงๆ ”เซี่ยชีหรั่นพูดหยอกล้อ
เย่เชินหลินหันไปมองเซี่ยชีหรั่น“แล้วไง？”
เซี่ยชีหรั่นขยับข้อมือ สัมผัสได้ถึงแววตาเร่งรัดของอีกฝ่าย กล่าวต่อว่า“บางครั้งฉันก็คิดว่า พวกเราเคยรักกันจริงหรือเปล่า เพราะแม้แต่สีที่คุณชอบที่สุดฉันยังนึกไม่ออก”
“สีดำ”เย่เชินหลินเอ่ยอย่างเงียบๆ
เซี่ยชีหรั่นมึนงง พยายามนั่งไขว่ห้าง จากนั้นก็ล้มลงบนเตียงทั้งตัวเพราะมือที่ถูกมัดเอาไว้
เย่เชินหลินก้มลงไปช่วยเซี่ยชีหรั่นแก้เชือก เธอมองคิ้วที่ขมวดของฝ่ายชายและกล่าวว่า：“มัดฉันไว้แบบนี้แหละ”กล่าวจบก็ประทับลงไปบนริมฝีปากบางที่เม้มแน่นตรงหน้าทันที
ดวงตาของเย่เชินหลินค่อยๆเบิกกว้าง ก้มหน้ามองหญิงสาวในระยะประชิด ขนตาของเซี่ยชีหรั่นสั่นไหวเล็กน้อย ใบหูแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน ยืดคอยาวออกไปสำรวจความใกล้ชิดที่สุดในโลกอย่างดื้อรั้น
ริมฝีปากที่แนบชิดโค้งขึ้นเล็กน้อย เย่เชินหลินปล่อยให้เซี่ยชีหรั่นเคลื่อนไหว“รู้สึกอย่างไรบ้าง？”
เซี่ยชีหรั่นถอยหลังกลับมาที่ตำแหน่งเดิม กล่าวด้วยความละอายใจเล็กน้อย“มีคนบอกว่า หัวใจเต้นเป็นเกณฑ์ในการทดสอบความรัก ฉันเพียงอยากลองดูว่าก่อนหน้านี้พวกเราตกหลุมรักกันจริงหรือเปล่า”
เย่เชินหลินเลิกคิ้ว：“แล้วไง”
เซี่ยชีหรั่นส่ายหน้า ใช้นิ้วจิ้มตรงหัวใจของตนเอง：“มันเต้นแรงมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าคือความรักหรือเปล่า”
เย่เชินหลินสูดลมหายใจเข้า จากนั้นเอื้อมไปจับมือของอีกฝ่ายวางไว้บนหน้าอกของตนเอง：“งั้นเกณฑ์ของคุณคงยังมีข้อผิดพลาด หัวใจที่เต้นอยู่ข้างในนี้ ทั้งหมดก็เพราะคุณ”
เซี่ยชีหรั่นหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยจากคำสารภาพที่ร้อนแรง ดวงตาที่แบ่งแยกผิดถูกชั่วดีหมุนไปมา จงใจเปลี่ยนเรื่องคุย：“เมื่อสักครู่พวกเราคุยถึงไหนแล้วนะ？”
เย่เชินหลินเช็ดน้ำลายของเซี่ยชีหรั่นที่มุมปากของตนเอง เอนหลังกลับสู่ตำแหน่งเดิมอย่างสบายๆ：“สีดำ”
ทั้งสองถามตอบกันไปมา จนดึกขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยชีหรั่นสะกิดหลังของเย่เชินหลิน：“คุณนอนหรือยัง？”
เย่เชินหลินพลิกตัวหันไปมองเซี่ยชีหรั่น เธอดึงความกล้าออกมากล่าวว่า：“เย่เชินหลิน ปล่อยฉันไปเถอะ”
เย่เชินหลินมองเซี่ยชีหรั่นด้วยท่าทางแปลกๆ เห็นมือของอีกฝ่ายกำผ้าห่มแน่น หัวเราะทันที：“จากนั้นล่ะ？คุณจะไปหาสวีเห้าเซิง”
เซี่ยชีหรั่นเลียริมฝีปากแห้งของเธอ เอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก：“บางครั้งไม่ใช่ว่าต้องการอะไรก็ต้องได้สิ่งนั้น อย่างเช่นวันนี้ฉันอยากไปประเทศอิตาลี ก็ไม่สามารถบินไปพรุ่งนี้ได้เลย”
เซี่ยชีหรั่นง่วงเล็กน้อย ยกตัวอย่างวกไปวนมา ไม่ทันรอให้เย่เชินหลินตอบกลับเปลือกตาก็ปิดลง ในความเลือนรางเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ：“ผมจะให้สิ่งที่คุณต้องการ”