ตอนที่ 1195 สาวใช้ตัวแสบ 1099

ตอนที่ 1195 สาวใช้ตัวแสบ 1099

เย่เชินหลินนั่งอยู่บนโซฟาไม่ขยับไปไหน แต่สายตากลับแอบเปล่งประกาย ระลอกคลื่นสีขาวสลับซับซ้อนแบ่งกระโปรงออกเป็นชั้นๆ เอวบางรับกับใบหน้าที่โดดเด่นของเซี่ยชีหรั่น ผมของเธอถูกหวีเล็กน้อย เผยลำคอสะอาดหมดจด

“สวยมาก”เย่เชินหลินพยักหน้าพูด

เซี่ยชีหรั่นหลีกเลี่ยงคำชมที่ไม่ปิดบังของทั้งสองอย่างเขินอาย คิดจะก้าวเดิน แต่ลืมความยาวที่ไม่ธรรมดาของชุดกระโปรงอังกฤษ ทำให้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา เอียงไปทางด้านหน้า

“ชีหรั่น” ahern ร้องเรียกทันที กำลังคิดจะยื่นมือออกไป เบื้องหน้าปรากฏร่างคนสีดำแวบหนึ่ง คว้าเอวของเซี่ยชีหรั่นด้วยความรวดเร็วมาก

เสียงแชะดังขึ้น ahern หยิบมือถือถ่ายภาพทั้งสองคนลงไป“เร็วมาก ดูเหมือนทักษะกังฟูจีนของนายจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม” ahern กล่าวชม

เย่เชินหลินดึงมือของเซี่ยชีหรั่นเดินไปตามทางอย่างคุ้นเคย ahern มองด้านหลังของเขาและกล่าวอย่างเคร่งขรึม：“เชินหลิน เสี่ยวฉุนรู้ว่านายกลับมาแล้ว”

แผ่นหลังของเย่เชินหลินนิ่งไปชั่วคราว แต่ไม่หยุดก้าวเดิน“ไปไหน？”เซี่ยชีหรั่นถูกพันเอวหายใจไม่ค่อยสะดวก ถามไปพร้อมกับหอบเล็กน้อย

“ถ้าคุณอยากใส่ชุดแบบนี้ออกไปข้างนอกผมก็ไม่ถือสา”

ชุดกระโปรงสไตล์ตะวันตกใส่แล้วหลวมเล็กน้อย เซี่ยชีหรั่นดึงเสื้อผ้าที่ห้อยบนไหล่กลับมา

“ขอโทษด้วยครับ พวกเราจะแจ้งให้นักออกแบบให้มาปรับแต่งเสื้อผ้าให้กับคุณเซี่ยทันที”พ่อบ้านกล่าวขอโทษ

“ไม่เป็นไร”เย่เชินหลินพาเซี่ยชีหรั่นไปศูนย์การค้าโรม เซี่ยชีหรั่นประคองเสื้อผ้าที่เคลื่อนไปมาบนไหล่ของตนเอง เดินตามเขาไป

ขึ้นไปบนบันไดวน เซี่ยชีหรั่นเบิกตากว้างและมองไปที่อาคารอันงดงาม เย่เชินหลินที่ยืนอย่างผ่อนคลายอยู่ด้านข้างจู่ๆก็โอบไหล่ของเซี่ยชีหรั่น และกระซิบข้างหูว่า：“คุณซื้อเสื้อผ้าไปก่อนนะ ผมจะรีบกลับมา”

เซี่ยชีหรั่นยกมือต้องการคว้าเย่เชินหลินเอาไว้เพื่อถามให้ชัดเจน เสื้อผ้าที่ไหล่หลุดลง รีบดึงกลับขึ้นไปใหม่ ในพริบตาเดียว เย่เชินหลินก็เดินไปที่ทางออกแล้ว

เซี่ยชีหรั่นเดินขึ้นไปบนชั้นสองเพียงลำพัง เย่เชินหลินไม่อยู่ อยู่ดีๆเซี่ยชีหรั่นก็ไม่มีอารมณ์ช้อปปิ้ง จึงเลือกเข้าไปในร้านที่เจ้าของเป็นคนจีนอย่างเรื่อยเปื่อย

พนักงานแนะนำไซส์ที่เหมาะสมกับเซี่ยชีหรั่นอย่างรู้ใจ เธอหยิบเสื้อชุดกระโปรงสไตล์ตะวันตกขึ้นมาหนึ่งตัว ด้านข้างมีสองมือข้ามมา：“ฉันจะเอาชุดนี้”

“คุณจาง คุณผู้หญิงคนนี้เห็นชุดนี้ก่อน”พนักงานรีบเดินขึ้นมา

“เบ่าหลัว คุณดูสิคะ ฉันต้องการเสื้อตัวนี้ ！”ผู้หญิงหันไปออดอ้อนผู้ชายด้านข้าง

พนักงานดึงเซี่ยชีหรั่นไปด้านข้างและกระซิบว่า：“คุณคะ นิสัยของคุณจางคนนี้ค่อนข้างรับมือยาก ผู้ชายที่มากับเธอมีความเกี่ยวข้องกับมาเฟียฉันคิดว่าคุณควรที่จะยอมเธอนะคะ”

เซี่ยชีหรั่นหันไปมองผู้ชายคนนั้น ดวงตาเล็กสีฟ้าดูน่ากลัว ผมสีทองที่ดูแข็งเล็กน้อยเพราะใส่แว๊กซ์มากเกินไป แถมยังมีหน้าท้องที่ยื่นออกมาอย่างชัดเจน

“เธอมองอะไร？”ผู้หญิงยืนตรงหน้าผู้ชาย ถามอย่างไม่แยแส：“คนที่ชอบจับผู้ชายรวยๆอย่างเธอฉันเจอมาเยอะแล้ว เธออย่าพยายามเลย”

ถึงแม้เซี่ยชีหรั่นจะรังเกลียดความหยิ่งผยองของผู้หญิงคนนี้ แต่ก็ไม่ต้องการให้พนักงานลำบากใจ ส่งสายตาขอบคุณให้พนักงานและวางเสื้อผ้าลง：“ฉันไม่ซื้อแล้ว”

ผู้หญิงนำเสื้อผ้าเข้าไปในห้องลองเสื้อด้วยความเย่อหยิ่ง เซี่ยชีหรั่นเพิ่งจะเดินออกมาจากร้านเสื้อผ้า ผู้ชายคนเมื่อสักครู่ตามหลังออกมา：“คุณสวยมาก”

ผู้ชายยื่นมือออกไปต้องการสัมผัสใบหน้าของเซี่ยชีหรั่น เธอหลบและใช้ภาษาอังกฤษกล่าวด้วยความโมโห：“คุณคะ ช่วยระวังด้วยค่ะ”

ผู้ชายหัวเราะแปลกๆ ควักเงินออกมาจากกระเป๋าเหมือนจะยัดให้เซี่ยชีหรั่น ：“ถ้าเธออยู่กับฉันสักคืน เงินทั้งหมดจะเป็นของเธอ”

“พวกเธอทำอะไรกัน！”ผู้หญิงที่เดิมทีควรจะอยู่ในห้องลองเสื้อถือเสื้อผ้าพุ่งเข้ามาตะโกนใส่เซี่ยชีหรั่น：“เธอมันผู้หญิงหน้าด้าน มองเห็นผู้ชายก็จะเอา”

ผู้คนที่อยู่โดยรอบเริ่มมีคนมองมาตรงนี้ เซี่ยชีหรั่นปัดมือของผู้ชายที่ถือเงินออกไป แย่งเสื้อผ้าของผู้หญิงและควักบัตรสีทองออกมาจากกระเป๋า：“ฉันต้องการเสื้อตัวนี้”

ผู้หญิงมองเห็นบัตรสีทองเปล่งประกายในมือของเซี่ยชีหรั่น จากนั้นจึงกล่าวอย่างไม่แยแส：“ไม่แน่อาจจะใช้หน้าสวยๆแลกมา”

เซี่ยชีหรั่นอดทน：“ฉันคือนักออกแบบของแบรนด์เครื่องประดับแฟชั่น ฉันออกแบบแหวนบนนิ้วที่เธอสวมอยู่ อีกอย่าง รายได้ของฉันในตอนนี้ สามารถซื้อชุดกระโปรงตัวนี้ได้”

ผู้หญิงหน้าเขียวหน้าซีด ซ่อนแหวนเพชรที่ตนเองชอบที่สุดไว้ข้างหลัง ผู้ชายตาเล็กเริ่มดึงหล่อน ：“ช่างมันเถอะ พวกเราไปร้านอื่นกัน”

“ไม่เอา เสื้อชุดนี้ราคาเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายสิบเท่า เธอมันเป็นผู้หญิงเกาะผู้ชายกิน”ผู้หญิงรูดกระเป๋าและหยิบบัตรสีทองออกมาเช่นกัน

“ผมก็หวังให้เธอยอมเกาะผมกิน”เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นนอกประตู หญิงสาวหันไปมองและไม่อาจละสายตาจากร่างของอีกฝ่ายได้

รูปร่างที่สมบูรณ์แบบ ชุดลำลองสีดำสวมทับร่างกายอย่างสบายๆ หน้าตาคมคายไม่แพ้ชาวต่างชาติ เย่เชินหลินถือบัตรสีทองวางที่เคาเตอร์จ่ายเงิน：“นอกจากเสื้อผ้าที่คุณผู้หญิงเลือกไว้เมื่อสักครู่ ใส่ถุงให้หมด”

หญิงสาวหน้าเขียวหน้าซีด เสื้อผ้าที่นี่ เธอต้องออดอ้อนผู้ชายอยู่นานถึงจะยอมพาตนเองมาซื้อ